คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

นางสูดจมูกฟุดฟิดเพราะรู้สึกคัน ไม่นานก็จามออกมาเสียงดังขัดจังหวะเขา “ฮัดชิ้ว!!!”เขาหลับตา...ล้วงผ้าออกมาเช็ดๆ ที่ใบหน้าของตัวเอง “เห็นทีจะเป็นหวัดแล้ว แถมยังเผื่อแผ่มาถึงข้าด้วย”นางใช้นิ้วถูจมูก “นำทางสิ” แล้วทั้งสองก็เดินเข้าไปในหอบุปผาเหมันต์ภายใต้ร่มคันเดียว ดูเป็นภาพที่...ทุลักทุเลไม่น้อยทันทีที่เข้าไปในหอบุปผาเหมันต์ก็มีสตรีสามคนเข้ามาพานางไปยังห้องพัก ให้นางแช่น้ำร้อน เปลี่ยนชุด ดื่มชาสมุนไพร กระทั่งออกมาฝนก็ยังไม่หยุดตกหลี่เหวินหรงเองก็เปลี่ยนชุดแล้วทว่ายังไม่ได้เกล้าผม เขารินชาหอมกรุ่นเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันมามอง “ข้าให้คนไปแจ้งที่จวนแล้ว อาจารย์จะได้ไม่ต้องกังวลว่าเจ้าอยู่ข้างนอกจะเปียกฝนหรือมีอันตราย นั่งสิ”กำยานสมุนไพรทำให้จมูกโล่ง นางเดินเข้าไปนั่งและรับชามาจิบ เป็นชาชั้นดีดังคาด “ข้าจะเจออันตรายอะไรได้” นอกจากท่านที่เป็นตัวอันตรายสำหรับใจข้า... นางแอบค่อนขอดต่อในใจเซี่ยอันเหยามองใบหน้าหล่อเหลาจริงจังตรงหน้า คิ้วของเขามุ่นลงเล็กน้อย “มีเรื่องในใจหรือ” นางถามเพราะรู้ว่าปกติแล้วเขามักจะมีสีหน้าเรียบเฉย แม้มีรอยยิ้มที่มุมปากแต่ก็รู้ว่าเขาอารมณ์ดีหรือไม่ดี วันนี้รู้สึกว่าเข

เขามองไปยังตงเหยียนที่ยืนอยู่ด้านหลังคล้ายลืมตัว นางมองไปยังตงเหยียนเช่นกัน จากนั้นจึงสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ทว่ายังไม่ทันถามก็เห็นตงเหยียนล่าถอยออกไป ราวกับกลัวว่าจะพูดอะไรผิด“เสี่ยวจิ่ง”“เจ้าคะ”“ไปนำผ้ากับน้ำเข้ามาข้าจะเช็ดตัวให้ท่านอ๋อง”“เจ้าค่ะ”เขาเลิกคิ้วมองนาง นางถลึงตาให้ “เช็ดหน้ากับลำคอแล้วก็แขนคงได้กระมัง ข้าไม่ล่วงเกินทำให้ท่านเสื่อมเสียชื่อเสียงหรอก ขี้เกียจรับผิดชอบ”เขาหัวเราะ “อ้อ”ตอนที่เช็ดตัวให้เขาหญิงสาวกำลังรื้อฟื้นความรู้พื้นฐานจากโลกปัจจุบัน เป็นไข้ทุกครั้งที่ฝนตก ร่างกายชื้น ปอด... จะว่าเป็นหวัดแต่เขาก็เพียงมีไข้ การโดนฝนทำให้เป็นไข้ได้ก็จริง แต่เขาไม่มีน้ำมูกเพียงอ่อนแรงไข้สูง เดิมทีการเปียกฝนก็ทำให้ร่างกายเย็นลงอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิร่างกายลดลงต่ำกว่าปกติ ทำให้ภูมิคุ้มกันอ่อนแอลง... ร่างกายนี้ผ่านอะไรมาบ้างจึงอ่อนแอถึงเพียงนี้ช่วงแขนมีร่องรอยแผลเป็น ช่วงคอก็มี มองเผินๆ แม้แต่ที่ขมับตามไรผมก็ยังพอมองเห็น ล้วนเป็นแผลเป็นจากของมีคมทั้งนั้นและร้ายแรงมาก แม้จะหายดีแล้วแต่นางก็ยังพอมองออกว่าแผลนี้เคยลึกมาก อันตรายมากมือของเขามีรอยหยาบจากการจับอาวุธ แม้ตอนนี้เจื

“ข้าจำได้แล้ว ถึงว่าข้าคุ้นหน้านางยิ่งนัก สตรีที่งดงามเช่นนั้น ตราตรึงเช่นนั้น มีเพียงชะตาจื่อเว่ย คุณหนูรองตระกูลเซี่ยอย่างไรเล่า!!”!!! เซี่ยอันเหยา โฉมสะคราญอันดับหนึ่งผู้นั้น?? นางไปทำอะไรที่หอบุปผาเหมันต์ อีกทั้งเหตุใดคนของซีเจี้ยนหวางจึงคุ้มกันดูแลนางราวกับ...นายอีกคน!!“น่าเสียดายมีบุตรไม่ได้เสียนี่ แต่งเข้าจวนก็เป็นได้เพียงแจกันกระเบื้องเคลือบ...” เพิ่งพูดจบก็ถูกโยนลงจากรถม้าเหมิงซูเยี่ยกล่าวเตือนเสียงเย็น “ชั่วดีอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวท่านราชครู เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครจึงกล้ากล่าววาจาเย้ยหยันจาบจ้วง แม้แต่ฝ่าบาทยังให้เกียรติท่านราชครูมากกว่าแปดส่วน ตระกูลของเจ้าช่างใหญ่โตเหลือเกิน ตระกูลเหมิงของข้าไม่กล้าคบหาคนเช่นนี้ วันหลังไม่ต้องโผล่หน้ามาที่จวนอีก ออกรถ!!”เขาหันไปมองน้องชาย “วันหลังเลือกคบสหายหน่อยก็ดี”“ขะ...ขอรับพี่ใหญ่”เพิ่งได้พบกันนึกไม่ถึงเซี่ยอันเหยากลับได้พบเป็นชายหนุ่มเป็นครั้งที่สองที่จวน จื้อหลางโหวเหมิงซูเยี่ยพาน้องชายมาขอขมานางถึงที่จวน ดังนั้นบิดาจึงเพิ่งจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้น“ท่านโหวเกรงใจเกินไปแล้ว ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งสิ้น ข้าไม่ถือโทษโกรธซื่อจื่อ

“ทั้งหมดจริงๆ หรือ” นางถามเชิงล้อเลียนแต่น้ำตากลับหลั่งรินด้วยความสะเทือนใจ เข้าใจแล้วที่บิดากล่าวว่า...บุรุษที่ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง หมายความว่าอย่างไรซีเจี้ยนหวางหลี่เหวินหรง ตอนนี้แตกสลายทั้งกายและใจโดยสมบูรณ์แล้ว เพียงแต่ที่ผู้อื่นมองเห็นนั้น ล้วนเป็นภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้น...อดีตก็คืออดีต แต่หากปล่อยวางไม่ได้ก็จะถูกหลอกหลอนไปชั่วชีวิต ความรู้สึกผิดเกาะกินใจ มีสำนึกจึงไม่อาจผ่านพ้นเรื่องราวในวันนั้นไปได้เซี่ยอันเหยามองหลี่เหวินหรงที่หลับไปแล้ว หางตาของเขามีหยาดน้ำตาหลงเหลือ นางช่วยเช็ดให้เขา ก้มลงกระซิบเสียงเบา “ท่านจะไม่เป็นไร ท่านจะต้องผ่านมันไปได้ ข้าสัญญา”นางกุมมือเขาแน่นคราหนึ่งจากนั้นปล่อยให้เขาได้นอนพัก ตอนที่กำลังเดินออกมาก็กำชับไม่ให้ผู้ใดรบกวนอ๋องหนุ่ม กระทั่งเดินออกมาข้างนอกสีหน้าของนางจึงเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง“คุณหนู” เสี่ยวจิ่งส่งเสียงถาม“ข้าไม่เป็นไร” นางยิ้มเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “บนโลกนี้มีใครบ้างไม่มีปมในใจ ข้ารับมือได้” นางคล้ายปลอบตัวเองมากกว่า “จะเท่าไหร่กันเชียว ก็แค่เรื่องในอดีต ข้าไม่ได้ต้องการคนดีที่ไร้มลทินเสียหน่อย”วันนี้นางอยากจะเดินเล่นปลดปล่อยค

อีกฝ่ายชะงักดวงตาสั่นระริก “ขะ...ข้า อย่าขอบคุณข้า” ประกายของความรู้สึกผิดนั้นทำให้นางตระหนักดี เซี่ยอวี๋ซินก็อาจจะไม่ได้เลวร้ายจนเกินเยียวยางานเลี้ยง...หรูหรายิ่งใหญ่ สมแล้วที่เป็นงานซึ่งฮองเฮาจัดขึ้น แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ทรงเสด็จมาร่วมงานครู่หนึ่ง กระทั่งหลังทรงเสด็จกลับฮองเฮาจึงเริ่มสนทนากับสตรีชนชั้นสูง กลุ่มคนถูกแบ่งออกไปหลายกลุ่ม ทว่ามารดาของนางให้อย่างไรก็ไม่ยอมถูกแยกจากบุตรสาวเห็นชัดถึงความพยายามที่จะแยกนางออกจากมารดา ของกิน เครื่องดื่ม มารดาพยายามดื่มกินก่อน บางครั้งยังแอบสับเปลี่ยนของนางไปและมอบของตนให้นาง หญิงสาวรู้สึกว่าชะตาจื่อเว่ยนี้เป็น...ชะตาบัดซบจริงๆ!!ครู่ต่อมาอยู่ๆ จื้อหลางโหวก็ถูกเรียกตัวเข้ามา ฮองเฮาประสงค์จะได้ชมการรำกระบี่ของเขานี่เป็นจุดเริ่มต้นของความหวาดระแวงของเซี่ยอันเหยา ใครก็ได้แต่จำเพาะต้องเป็นบุรุษที่ก่อนหน้านี้แสดงท่าทีสนใจในตัวนางอย่างโจ่งแจ้ง หรือแท้ที่จริงมิใช่มอบนางให้รัชทายาท แต่เป็นส่งนางให้จวนโหวแห่งตะวันตกต่างหาก!!“ได้ยินว่าจื้อหลางโหวเพิ่งมาจากแดนตะวันตกก็ไปเยี่ยมคารวะท่านราชครู คุณหนูรองเซี่ยได้พบจื้อหลางโหวแล้วกระมัง”“เพคะฮองเฮา”“เช่นนั้