All Chapters of คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา: Chapter 31 - Chapter 40

“ทั้งนี้ให้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า พ่อไม่อยากให้มีสิ่งอื่นมากระทบต่อการเลือกของเจ้า เจ้าจะยังมีอิสระในการเลือกดังเดิมไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เขายิ้มอย่างอ่อนโยน“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ลูกขอตรองดูอีกสักนิดเถิด”บรรยากาศในตระกูลเซี่ยอึมครึมเกินไป...มารดาของนางนับวันก็ยิ่งสีหน้าอมทุกข์ วันๆ เฝ้าแต่คิดเรื่องพี่สาวของนางที่ห่วงแต่อำนาจของการเป็นชายารัชทายาทบิดาของนางเองก็มีท่าทีกังวลเรื่องราวในราชสำนักที่กำลังมีข่าวลือมากมายไท่หวงไท่โฮ่วเองก็เรียกราชครูเข้าเฝ้าบ่อยครั้ง ทว่ากลับไม่ได้สนทนาอะไรกันมากมาย เพียงถามสารทุกข์ทั่วไป ราวกับกำลังพยายามสร้างข่าวลือไม่เว้นวันเซี่ยซีเหวินลุกขึ้นจัดแจงเตรียมตัวแต่เช้า พาหญิงสาวกับมารดาออกมาไหว้พระที่อาราม จากนั้นทั้งสามก็เดินเล่นรอบๆ ให้จิตใจสงบป่าไผ่หลังอารามร่มรื่นเย็นสบายทำให้จิตใจสงบจริงๆ นางประคองมารดาเดินไปตามทางเดิน กระทั่งด้านหลังมีเสียงเรียก “ท่านป้าเจ้าคะ”คนตระกูลลั่วกำลังเดินมาทิศทางที่พวกนางอยู่ มารดาของนางถอนหายใจออกมาเสียงเบา “นึกไม่ถึงว่าความสบายใจของข้ามีได้เพียงไม่นาน ไม่หาความวุ่นวายใส่ตัวความวุ่นวายก็ยังตามหลอกหลอนไม่เลิก”นา

“ซีเจี้ยนหวางเสด็จ!”หญิงสาวเลิกคิ้วมองชายหนุ่มสองคนที่กำลังเดินเข้ามา “เขาก็มาด้วย??” นางปอกส้มจากนั้นส่งเข้าปาก ลุกขึ้นถวายพระพรแทบไม่ทันหลี่เหวินหรงสวมชุดสีเขียวเข้มอมทองไร้ลายปัก กวานครอบสีทองส่องสว่าง สายคาดเอวสีดำด้านหน้ามีลายปักมังกรห้าเล็บ[1] โดดเด่นสมฐานะชินหวางหนึ่งเดียวของราชสำนักต้าฉีทุกคนรีบลุกขึ้นให้การต้อนรับชินหวางผู้หล่อเหลาโดดเด่นลั่วเหลียงเยวี่ยนสบตากับบิดา วันนี้นางมีความสำคัญต่องานเลี้ยงที่สุด ดังนั้นนอกจากชายารัชทายาทนางจึงได้นั่งข้างๆ รัชทายาท “หม่อมฉันได้เตรียมสุราเลิศรสเอาไว้เพื่อถวายการต้อนรับท่านอ๋องแล้วเพคะ”น่าแปลก...คนที่ถือสุราเข้ามาไม่ใช่นางกำนัล กลับเป็นคุณหนูสิบสามตระกูลลั่ว เซี่ยอันเหยาแกะถั่วเข้าปากเคี้ยวๆ นางมองสีหน้าของหลี่เหวินหรงด้วยท่าทางอยากรู้ ทว่ากลับเผลอสบตากับต้วนเสวี่ยที่มาด้วยกันกับชายหนุ่ม อีกฝ่ายเลิกคิ้วบุ้ยใบ้กล่าวอะไรสักอย่าง นางเองก็บุ้ยใบ้ตอบไปเพราะไม่รู้เรื่องว่าเขาจะสื่อสารอะไร อยู่คนละฝั่งแถมไกลมากนางจะไปเข้าใจได้อย่างไร!!หญิงสาวถลึงตาให้ต้วนเสวี่ย จากนั้นก้มลงหยิบตะเกียบคีบเนื้อเส้นเข้าปาก สุราก็หอมหวานเข้ากันดีมากอีกฟากหน

นางพยักหน้ากำลังจะส่งเสื้อคลุมคืนให้เขา “สวมเอาไว้หาไม่ข้าจะให้คนแบกเจ้ากลับจวนไปเงียบๆ แล้วข้าจะจัดการทุกอย่างที่นี่เอง”ต้วนเสวี่ยหัวเราะ “เช่นนั้นก็ไม่มีเรื่องสนุกให้ทำสิ” หลี่เหวินหรงถลึงตาให้สหายอย่างหาได้ยากยิ่ง“ก็ได้ ตกลง” นางยอมถอยให้เขาก้าวหนึ่งก็ได้ แล้วหลี่เหวินหรงก็ล่าถอยออกไปเหลือเพียงนางกับต้วนเสวี่ยที่ยืนอยู่“ท่านผู้บัญชาการช่วยข้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”“ว่ามาสิ”“อีกเดี๋ยวคงมีการไล่เรียงเหตุการณ์ ท่านช่วยจับคนมาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่”“ย่อมได้แน่นอน”“เช่นนั้นรบกวนแล้ว”นางพูดไม่ผิดหลังเรื่องสงบลงก็มีการไล่เรียงเหตุการณ์ หรือเรียกง่ายๆ ว่าสอบสวนนั่นละ หญิงสาวไม่เปลี่ยนชุดด้วยซ้ำแต่ยังสวมเสื้อคลุม นั่งจิบชาร้อนด้วยท่าทีสบายๆ“ข้าเพียงหวังดีอยากให้นางได้เปลี่ยนชุดเพราะนางกำนัลทำชาหก นึกไม่ถึงนางจะโกรธจนผลักข้าลงไปในสระ พวกท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย นางถือว่าตัวเองเป็นน้องสาวของชายารัชทายาท ข้าเป็นเพียงน้องสาวของเหลียงเยวี่ยน นางดูถูกข้าเย้ยหยันข้า ข้า...”แล้วคุณหนูสิบสามตระกูลลั่วก็ร่ำไห้ จะว่าไปเซี่ยอันเหยาก็จำไม่ได้ว่านางชื่ออะไร รู้เพียงแซ่และลำดับสิบสามของอี

งานเลี้ยงเลิกแล้ว แขกเหรื่อถูกส่งกลับ ทว่าแทนที่หลี่เหวินหรงจะกลับออกไป ชายหนุ่มกลับเดินย้อนเข้าไปในตำหนักตะวันออก เข้าพบรัชทายาทตามลำพัง“เสด็จลุง”“รู้หรือไม่ว่ากระหม่อมมาเพราะเรื่องอะไร” เห็นอีกฝ่ายชะงักก็แปลว่าเข้าใจ “ในเมื่อเป็นเรื่องวังหลังของตำหนักตะวันออกกระหม่อมจะไม่ยุ่ง ทว่าจะแนะนำพระองค์ให้ควบคุมคนของตนให้ดี จริงอยู่การดิ้นรนและการแก่งแย่งของสตรีเรือนหลังมีให้เห็นบ่อยครั้ง ทว่าแผนการเช่นนี้เกิดขึ้นในสายพระเนตรแล้ว รัชทายาทวันหนึ่งข้างหน้าจะทรงก้าวขึ้นนั่งบัลลังก์มังกร อย่าให้การช่วงชิง ความริษยา กระทั่งแผนการเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนต้องการ กลายเป็นเรื่องธรรมดาที่สมควรเกิดขึ้น เพราะหากมันเกิดขึ้นแล้วและพระองค์เฝ้ามองดูเฉยๆ สักวันมันจะกลายเป็นเรื่องธรรมดา เรื่องคุ้นเคย กระทั่งมองข้ามและทำให้มองม่านมายาของความหลอกลวงไม่ออก กระหม่อมไม่เคยเป็นฮ่องเต้ ทว่าก็คาดหวังว่าฮ่องเต้พระองค์ถัดไปจะใช้หัวใจที่เที่ยงธรรมปกครองต้าฉี อย่างน้อยให้ได้ครึ่งของฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันก็ได้”รัชทายาทดูสับสนงุนงง เขาเข้าใจมาตลอด ทุกคนที่อยู่ฝ่ายเขา ผลักดันเขา ล้วนกล่าวว่าหลี่เหวินหรงปรารถนาในบัลลังก

นางหัวเราะ “นั่นสินะ” นางเองก็จนใจ “แต่ข้าไม่รีบนี่ค่อยๆ ดูไป หากไม่เจอจริงๆ ไม่แน่ว่าข้าอาจแต่งท่านเข้าจวน”เขาหัวเราะ “หากคิดเช่นนั้นจริง วันนั้นคงไม่ปฏิเสธข้า จากนั้นวันนี้ยังสนทนากับข้าราวเป็นสหายคนหนึ่ง ท่านไม่ได้มองข้าเป็นบุรุษในตัวเลือกด้วยซ้ำ แม้ผิดหวังแต่ข้าไม่โทษท่าน ตัวตนของท่านซับซ้อนเกินไป มีตัวแปรมากเกินไปที่จะตัดสินใจโดยไม่คิดให้รอบคอบ”“ขอบคุณท่านที่เข้าใจ” นางพบว่าเจิงหัวอิ๋นเป็นคนไม่เลวคนหนึ่ง นางสามารถคบหาเขาเป็นสหายอีกคนได้ “ถือเสียว่าข้ากับท่านเป็นสหายกันแล้ว”“ได้” เขาตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม นางเองก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้มไมตรีเช่นกัน ตอนนั้นเองเสียงม้าร้องขึ้นขัดจังหวะ ทั้งสองหันไปมองก็พบรถม้าคันหนึ่ง“ท่านอ๋อง?”“ดูเหมือนจะทรงหยุดรถม้าตรงนั้นสักพักแล้ว” เจิงหัวอิ๋นพึมพำ “หรือว่ามารอท่าน?”นางกำลังจะเดินเข้าไปแต่รถม้ากลับออกตัว เซี่ยอันเหยาเลิกคิ้วมองตามรถม้าของหลี่เหวินหรง “อาจบังเอิญกระมัง” แล้วนางก็หันกลับไปบอกลาเจิงหัวอิ๋น กระทั่งกลับเข้าจวนไปก็ไม่ได้คิดอะไรมากวันต่อมานางก็ยังทำเช่นเดิม ออกไปพบปะผู้คน ออกไปเดินเล่น ไปแอบดู แอบพิจารณาท่าทีของบุรุษทั่วไปตามท้