All Chapters of คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา: Chapter 11 - Chapter 20

ยังไม่ทันได้ก้าวออกจากเรือนก็ได้ยินเสียงของเซี่ยซีเหวิน หญิงสาวยืนนิ่งฟังหันไปมองสาวใช้ไม่ให้ส่งเสียง ด้วยเซี่ยซีเหวินกำลังขวางคนของวังหลวงไม่ให้เข้าไปรบกวนนาง“ท่านพ่อกำชับเอาไว้แล้ว วันนี้พี่รองไม่ค่อยสบายให้อยู่แต่ในเรือน ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่ให้เข้าพบ และไม่ให้นางออกมาข้างนอก หากมีเรื่องใดท่านพ่อจะรับผิดชอบเอง พวกท่านกลับไปเถิด”“บังอาจนัก นี่เป็นรับสั่งของชายารัชทายาท เจ้าเป็นเพียงบุตรชายที่เกิดจากอนุต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรไม่ทำตามรับสั่ง ลากเขาออกไปโบยสิบไม้!!”หญิงสาวหรี่ตาจากนั้นผลักประตูออกไป “ครึกครื้นเสียจริง”นางมองคนที่เพิ่งออกคำสั่งให้โบยน้องชายของตน ทั้งยังออกคำสั่งภายในจวนตระกูลเซี่ย “ข้าเองก็เพิ่งรู้ นางกำนัลคนหนึ่งยังสามารถออกคำสั่งในจวนตระกูลเซี่ย ทั้งยังกล้าสั่งให้โบยคุณชายน้อยตระกูลเซี่ยได้ด้วย”“คุณหนูรอง ข้ารับคำสั่งมาจาก...”“นางไม่เคยเป็นคุณหนูจวนตระกูลเซี่ยหรือ จึงไม่อบรมสั่งสอนให้คนข้างกายเคารพให้เกียรติตระกูลเดิม หรือดูแคลนว่าบิดาไม่อาจส่งเสริม ดังนั้นจะดูหมิ่นดูแคลนคนในจวนอย่างไรก็ได้ตามใจ เป็นชายารัชทายาทได้ ก็ไม่เป็นบุตรสาวตระกูลเซี่ย?”“บังอาจ!!”“เจ้าสิบังอาจ

นางเบิกตามองคนทั้งสาม ยิ่งเห็นเซี่ยอวี๋ซินทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ไม่โต้เถียง ไม่ปฏิเสธ นั่นก็ยิ่งเป็นการยอมรับ“ซินซินเจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!! นั่นน้องสาวแท้ๆ ของเจ้านะ!! นางเป็นน้องสาวของเจ้า!! ทั้งๆ ที่นางไม่เคยร้องขอเข้าวังหลวง ทั้งๆ ที่นางบอกเจ้าแล้วว่าจะไม่ขัดขวางเจ้า แล้วเพราะเหตุใด เพราะเหตุใด!!!”ความเศร้าปกคลุม บรรยากาศอึดอัด เสียงร่ำไห้ของมารดาและพี่สาว กับสีหน้าสะเทือนใจของบิดา เซี่ยอันเหยาหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆๆๆ” นางก้าวเข้าไปในศาลาท่าทีราวขบขันเสียเต็มประดา“ได้ยินมาว่าพระชายาเสด็จมาข้าจึงรีบออกมาเข้าเฝ้า นึกไม่ถึงกลับได้ยินเรื่องน่าขบขันเข้าเสียแล้ว” นางหันไปมองมารดา “ท่านแม่ ตอนนี้ท่านก็เลิกโกรธท่านพ่อได้แล้ว ท่านไม่ต้องโทษตัวเองเช่นกัน ทางเลือกเป็นของคนผู้นั้นเองมิอาจโทษผู้ใด ในเมื่อพี่ใหญ่เลือกแล้วที่จะเป็นชายารัชทายาท เช่นนั้นนางก็คงละทิ้งแล้วซึ่งฐานะบุตรสาวตระกูลเซี่ย ยิ่งท่านพ่อไม่อาจให้การสนับสนุนนาง เช่นนั้นก็ให้แล้วกันไปเถิด”นางหันไปมองเซี่ยอวี๋ซิน “แต่หากคิดจะยัดเยียดบีบบังคับให้ข้าแต่งกับบุรุษที่นางหาให้ เพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงของตน เพียงเพื่อให้ตัวเองดูดีใ

นางคล้ายได้ยินเสียงหัวเราะจากบนชั้นสอง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็ไม่พบผู้ใด“เซี่ยอันเหยา! เจ้า!”“ใช่ๆ เดินไม่เปลี่ยนชื่อ นั่งไม่เปลี่ยนแซ่[1] ข้าเซี่ยอันเหยามีเพียงหนึ่งไม่มีสอง”สาวใช้ของอีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายแนะนำตัวแทนผู้เป็นนาย “คุณหนูรองเซี่ย คุณหนูของข้าก็คือน้องสาวของเสิ่นเหลียงตี้ คุณหนูหกเสิ่น เสิ่นลิ่วฝาน”“อ้อที่แท้ก็คุณหนูหกเสิ่นนี่เอง ข้ารู้แล้วเชิญเจ้าพล่ามต่อ ไม่ๆ พูดผิดแล้ว พูดต่อเลย”“เจ้า!”“อ้าวไม่พูดแล้ว? ข้าอยากฟังนะเพราะเรื่องของข้า ตัวข้าเองก็ยังไม่ค่อยชัดเจน กลับเป็นเจ้าที่เป็นคนนอกจวนตระกูลเซี่ยเสียอีกที่ล่วงรู้ดี ประหนึ่งว่าเจ้าแอบมองลอดช่องรอยแตกกำแพงจวนของข้าเสียอีก นับถือๆ”“เซี่ยอันเหยา เจ้าไม่ต้องมาทำท่าทางไร้เดียงสา ข้าไม่หลงเชื่อเจ้าเช่นผู้อื่นหรอก ประเดี๋ยวบัณฑิต ประเดี๋ยวท่านอ๋อง เจ้าไม่ยอมตอบรับคำขอแต่งงานจากบัณฑิตเจิง นั่นเพราะบิดาเจ้าไปเจรจาขอให้ท่านอ๋องรับเจ้าเอาไว้กระมัง อย่างไรเสียก็เป็นอาจารย์จะบังคับศิษย์อย่างไรก็ได้ ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าในเมืองหลวงท่านอ๋องเคารพบิดาเจ้าที่สุด ถึงขั้นที่ว่าเขาจะสังหารคนอยู่แล้วแต่ยังรั้งกระบี่เอาไว้เพราะบิดาเจ้าร้องข

“ค่อยๆ เดิน” นางมองส่งเขาเดินจากไป เสี่ยวจิ่งเพิ่งเดินเข้ามาหา สายตาของหญิงสาวก็มองเห็นแผ่นหลังของคนผู้หนึ่ง เขาดูคุ้นตานักและนางก็เดินตามเขาไปโดยที่ยังไม่ทันรู้ตัวเขาหยุดที่ร้านขายพู่กันนางชะโงกหน้าเข้าไปมอง “เป็นท่านจริงๆ เสียด้วย วันนั้นยังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณ ขอบคุณที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ” เป็นเขาอีกแล้วบัณฑิตหนุ่มผู้หล่อเหลา“แล้วทุกอย่าง...เรียบร้อยดีหรือไม่” เขามองไปยังทิศทางที่เจิงหัวอิ๋นเดินจากไป “ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังแต่กำลังจะเดินเข้ามาถามไถ่ทว่าบังเอิญได้ยินเข้า เสียมารยาทแล้ว”“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จะอย่างไรเสียก็จบลงแล้ว เขาเป็นคนฉลาดเข้าใจอะไรง่าย ว่าแต่การประกาศผลสอบเลื่อนออกไป ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”“ข้าสบายดี ตอนนี้ทำงานแลกค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ ที่หอบุปผาเหมันต์ เรื่องที่พักและอาหารจึงไม่ต้องกังวลแล้ว”“ดียิ่ง ว่าแต่ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย”“ข้าแซ่หลี่ ข้ารู้ว่าท่านคือคุณหนูรองตระกูลเซี่ย ข้านับถือท่านราชครูมาก่อนหน้านี้แล้ว ได้ช่วยเหลือคุณหนูรองนับเป็นวาสนา”“ไม่หรอก ทุกเรื่องย่อมมีเหตุผลเสมอ ก็อย่างเช่นตอนนี้” ชายหนุ่มมองตามสายตาของนางไปยังเพิงบะหมี่ที่อยู่ไม่ไกลนัก “ข้าหิวแล

การประกาศผลสอบ...อันดับหนึ่งของระดับก้งซื่อ ตำแหน่งฮุ่ยหยวน[1] แน่นอนว่าเป็นเจิงหัวอิ๋น และนั่นทำให้สายตาของผู้คนล้วนตกมาอยู่ที่เซี่ยอันเหยาอีกครั้งนางพาคนคุ้มกันจวนมาด้วยเพื่อคุ้มกันน้องชาย เนื่องจากวันนี้ย่อมมีการชิงบุตรเขยที่ได้ตำแหน่งสูงๆเซี่ยซีเหวินมองชื่อแซ่ของตัวเองบนกระดานประกาศ เขายิ้ม “แม้ไม่ได้ที่หนึ่งสองสาม แต่นับว่าข้าตอนนี้นับเป็นก้งเซิง[2]แล้ว”“ยินดีด้วย เจ้าเก่งมากแล้ว” นางยิ้มให้น้องชายตอนกำลังเกิดเหตุชุลมุนเพราะเจิงหัวอิ๋นกำลังจะเดินเข้ามาหานางกับน้องชาย ผู้คนล้วนกรูกันเข้าไปแย่งตัวเขา เสนอตัวบุตรสาวพร้อมกับพรรณนาถึงรูปลักษณ์ของบุตรสาวของตนให้ชายหนุ่มฟัง เซี่ยอันเหยากลับเงยหน้าขึ้นมองกระดานประกาศต่อไปคนแซ่หลี่...มีมากจริงๆ นางควรถามเขาว่านอกจากแซ่หลี่เขามีนามว่าอย่างไร ที่เป็นเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล...นางไม่ได้คาดหวัง สหาย...นี่เป็นเส้นขีดขั้นความยุ่งยาก แต่ลึกๆ ก็ยังเสียดายหากเขาสอบไม่ผ่านเพราะอาจไม่ได้พบกันอีกคนแซ่หลี่มีเยอะเกินไป...นางไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าหลี่ในแซ่ของเขามาจากอักษรใด เฮ้อ...ตอนขากลับหญิงสาวให้คนคุ้มกันน้องชายกลับไปก่อน ตัวนางกับเสี่ยวจิ่งสาวใช้ไ