All Chapters of คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา: Chapter 51 - Chapter 57

ภายในห้องที่สมควรมีชายหนึ่งหญิงหนึ่งบนเตียง บัดนี้กลับไม่ได้เป็นอย่างที่คาด ที่สำคัญคนที่คาดว่าอยู่บนเตียง ตอนนี้กลับยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลังฮ่องเต้กับ...ราชครู!!!กระดานหมากที่กำลังจู่โจมกันได้ครึ่งกระดานถูกทิ้งเอาไว้ เซี่ยจิ่งหวนก้าวออกมาถวายพระพรไท่หวงไท่โฮ่วกับฮองเฮาเช่นกันกับเซี่ยอันเหยาและเหมิงซูเยี่ย เรื่องราวพลิกกลับตาลปัตร แผนซ้อนแผนที่ถูกซ้อนแผนอีกทอดหนึ่ง คนที่หัวเราะทีหลังมักเป็นผู้ที่ชนะ ซีเจี้ยนหวางเป็นคนส่งเสียงคนแรก“ในเมื่อมีงานเลี้ยงข้างนอก ก็ไม่สมควรรบกวนการเดินหมากขอฝ่าบาท ขอทรงพระราชทานอภัยที่พวกกระหม่อมบุกเข้ามา ชายารัชทายาทมิสู้ทรงพาคนออกไปก่อน บางทีฮองเฮาอาจอยากทรงร่วมประลองหมากสักกระดานกับกระหม่อม ไท่หวงไท่โฮ่วกระหม่อมเองก็ไม่ได้เดินหมากให้พระองค์ทรงทอดพระเนตรนานแล้ว มิสู้ทรงประทับอยู่ก่อน”ด้านนอกมีเสียงคนถูกผลักล้มดังตุบ เหล่านางกำนัล ขันที องครักษ์ที่ถูกควบคุมตัวเอาไว้ถูกพาเข้ามา“อา...มากันแล้ว” ซีเจี้ยนหวางยิ้ม “จะเริ่มแล้ว...”เขามองกลุ่มคนที่ละล้าละลัง “ยังไม่รีบไปกันอีก หรืออยากอยู่ร่วมชมความครึกครื้นอีกสักหน่อย แต่หากอยู่ก็ต้องอยู่จนถึงฟ้าสางเพราะปร

“นั่นอย่างไรเล่า!!” อยู่ๆ หญิงสาวก็เสียงดังขึ้นพร้อมกับหยัดตัวจนแทบล้มหงาย ยังดีที่ชายหนุ่มคว้านางเอาไว้ได้ทัน“ข้าจึงได้บอก มีข้าอยู่ หากท่านแต่งให้ข้า ข้าจะทำให้ท่านไม่มีเวลาที่จะรู้สึกเหงา เศร้า หรือว่าโดดเดี่ยว ในทุกๆ เทศกาลข้าจะนั่งข้างๆ ท่าน กินข้าวเป็นเพื่อนท่าน เวลาที่ท่านเป็นไข้ข้าจะช่วยเช็ดตัวให้ท่านเหมือนครั้งก่อนที่ท่านเป็นไข้”พูดมาถึงตรงนี้ลั่วซื่อถึงขั้นเบิกตาอ้าปากค้าง...หลี่เหวินหรงรีบเอามือปิดปากหญิงสาว “เจ้ากำลังเปิดโปงตัวเองรู้ตัวหรือไม่”“เปิดโปงอะไร ขอท่านแต่งงานก็ขอมาแล้ว เหลือเพียงลักพาตัวท่านพาหนีไปจากความวุ่นวายนี้เท่านั้น ข้าพูดจริงนะที่บอกว่าชอบที่ท่านหน้าตาหล่อเหลาดูรื่นหูรื่นตา”เขาได้แต่กุมขมับเมื่อเห็นสีหน้าของ...ว่าที่พ่อตาและแม่ยาย “เหยาเหยาเจ้าหยุดก่อเรื่องก่อนดีหรือไม่ พูดให้น้อยๆ ลงหน่อย”“ได้ เช่นนั้นไม่พูดแล้วทำเลยก็แล้วกัน” นางดันไหล่เขาจากนั้น...จูบหลี่เหวินหรงต่อหน้าบิดามารดาบนรถม้า!!!หลี่หยวนหลงเดินเข้าไปในตำหนักตะวันออก รัชทายาทที่เพิ่งรู้เรื่องรีบออกมาอย่างแตกตื่น “ถวายพระพรเสด็จพ่อ ลูกไม่รู้ว่าจะเสด็จมา...”เขาโบกมือไล่คนที่เหลือออกไป “ต

“ข้าเพียงสงสัย ช่วงที่เจ้าแกล้งตายอยู่ที่จวน ในใจของเจ้าเป็นห่วงข้าบ้างหรือไม่”นางชะงัก อยู่ๆ ก็คิดถึงจุมพิตในรถม้าต่อหน้าบิดามารดา “ท่านจะต้องทำให้ข้ารู้สึกขายหน้าให้ได้เลยหรือ”“เจ้ารู้สึกขายหน้า?” เขาพยักหน้ากับตัวเอง “ที่แท้ก็เป็นเพราะฤทธิ์สุรา เจ้าไม่ได้อยากทำเช่นนั้นจริงๆ” แล้วเขาก็เดินเลยไปขึ้นรถม้านางเลิกคิ้วมองตามจากนั้นรีบตามไป “ท่านกำลังน้อยใจข้าอยู่หรือ”“ออกรถ” เขาสั่งเมื่อทั้งสองนั่งลงจนมั่นคง “ข้าจะ...”หญิงสาวผุดตัวลุกแล้วโผเข้าไปหาเขา นางจุมพิตเบาๆ ที่ข้างแก้มของเขาจากนั้นเงยหน้ายิ้ม “ข้าอยากทำจริงๆ บางที...สุราก็ไม่ได้เลวร้าย เคยได้ยินหรือไม่ว่าคนที่กำลังเมามายมักไม่โกหก”เขากะพริบตามองนางคล้ายอึ้งงันนางเหลือบมองริมฝีปากของเขา พยายามนึกถึงสัมผัสในวันนั้น ทว่านึกอย่างไรก็คงไม่ดีไปกว่า... เซี่ยอันเหยาถามตัวเอง นางอยากจะเอาแต่ใจสักครั้งได้หรือไม่?ทว่า...ท่อนแขนกลับโอบเข้ามาดึงนางเข้าหาตัว รอยยิ้มหล่อเหลาล่อลวงอยู่ใกล้จนชิด เช่นนี้แล้วจะมัวลังเลทำไม!!!นางโอบสองแขนกอดเขาจากนั้นเงยหน้าขึ้นเป็นฝ่ายจุมพิตหลี่เหวินหรงอีกครั้ง และครั้งนี้สติสัมปชัญญะของนางชัดเจนแจ่มแจ้ง!

แต่พอเหลือบไปมอง คนของเขากลับคอยกันคนอื่นที่จะเดินเข้ามา นางพลันหัวเราะ “เอาเถิด...” แล้วนางก็ยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตเขา “ตกลงหรือไม่”หลี่เหวินหรงพยักหน้า “ย่อมตกลง อะไรก็ได้ เพียงเป็นเจ้า...ข้าล้วนยอม” เขาเงยหน้าขึ้นจากนั้นจุมพิตนางอย่างลึกล้ำ กอดนางแนบอกยกนางขึ้นจนตัวลอย“หลี่เหวินหรง”“หืม”“ข้ารักท่าน รักตั้งแต่แรก”เขากอดนางแน่นขึ้น “ข้าอาจไม่ได้รักเจ้าตั้งแต่แรก แต่ชั่วชีวิตนี้จะรักเพียงเจ้าไม่มีคนอื่น เซี่ยอันเหยา ข้ารักเจ้า”เขาไม่เคยละโมบ ไม่เคยปรารถนาในสิ่งใดอย่างแท้จริง เพราะตลอดมาติดอยู่กับสิ่งที่มีแล้วไม่อาจครอบครองอย่างยั่งยืน สิ่งที่อาจจะเป็นของเขา บางครั้งก็ต้องตกเป็นของคนอื่น ยิ่งอยู่ในที่สูงก็ยิ่งต้องเสียสละ เขาเติบโตมาท่ามกลางความขัดแย้ง การแก่งแย่ง ดังนั้นจึงเหนื่อยหน่าย ปล่อยวางทว่ากับนางไม่ใช่เช่นนั้น เขาเกิดความอยากได้ อยากมี อยากครอบครอง แต่ก็ตระหนักว่าการบีบบังคับไม่ใช่หนทาง เพราะหากนางไม่เต็มใจ ไม่ยินยอม นั่นก็ไม่ใช่การครอบครองอย่างแท้จริงเมื่อเห็นว่านางชอบมองเขาก็ให้มอง เห็นนางชมชอบใบหน้านี้ เขาก็ใช้วิธีให้นางยอมเข้าหาเพราะรูปลักษณ์ ค่อยๆ ล่อลวงนางให้ยอมลดกา