All Chapters of คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา: Chapter 1 - Chapter 10

ซือถูอันอันหมุนตัวเดินตามสาวใช้ออกมา วันนี้นางแต่งชุดเหมือนเสี่ยวจิ่งแต่เพราะหน้าตาผิวพรรณ ดูอย่างไรผู้คนก็มองออกว่านางมิใช่สาวใช้ หากแต่เป็นคุณหนูผู้รักสนุกอยากมาดูชมความครึกครื้นเท่านั้น“คุณหนูนายท่านใกล้จะกลับมาแล้วขอรับ พวกเรารีบกลับจวนกันเถิด” เด็กรับใช้ที่มาตามนางมีสีหน้าเป็นกังวล“ก็ได้...” นางจำใจเดินไปขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เงยหน้าขึ้นมองป้ายที่แขวนบนรถม้าก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง‘จวนราชครูเซี่ย’ใช่แล้ว...อัครมหาเสนาบดีเซี่ยที่อยู่ๆ ถูกปลด จากนั้นถูกยัดเยียดฐานะราชครูในวันนั้น ก็คือบิดาของหญิงสาวในวันนี้นั่นเอง!!!ซือถูอันอัน...ความจริงมิใช่เซี่ยอันเหยา บุตรสาวคนรองของเซี่ยจิ่งหวน ทว่าในคืนนั้นที่ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลหลังจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าวิญญาณเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูผู้นี้เสียแล้วสามเดือนที่นอนรักษาตัวอยู่บนเตียง ในที่สุดหญิงสาวก็ได้ออกมาข้างนอกเพื่อเปิดหูเปิดตา ทว่าข้ออ้างเรื่องความจำเสื่อมใช้ได้ก็จริงแต่ก็เพียงชั่วคราว หากอยากอยู่ที่นี่อย่างแคล้วคลาดปลอดภัย ก็มีเพียงต้องรู้เขารู้เรา ล่วงรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จากนั้นก็อยู่ที่นี่ใน

--หอบุปผาเหมันต์--“คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยได้รับเลือกให้เป็นชายารัชทายาท เพิ่งมีพิธีเสกสมรสไปเมื่อสามเดือนที่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนั้นเกิดข่าวลือขึ้นทั่วเมืองหลวงเพราะผู้คนล้วนคิดว่าคุณหนูรองตระกูลเซี่ยที่มีชะตาจื่อเว่ยต่างหากที่จะได้รับเลือก ทว่าตอนนั้นนางกลับล้มป่วยกะทันหันเป็นตายเท่ากัน ต่อมาจึงมีการเปลี่ยนตัว”คิ้วเข้มของชายหนุ่มหล่อเหลาเลิกขึ้น เขามองคนสนิทของตน “ล้มป่วย? สตรีที่มีชะตาจื่อเว่ยแต่กลับล้มป่วยในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้? บังเอิญเกินไปหรือไม่”“ท่านอ๋องทรงปราดเปรื่องยิ่ง ข้าน้อยให้คนลอบสืบเรื่องนี้จนพบว่าแท้ที่จริงคุณหนูรองตระกูลเซี่ยโดนวางยาพิษพ่ะย่ะค่ะ มากไปกว่านั้นพิษดังกล่าวอาจทำให้นางไม่อาจตั้งครรภ์ได้ จวนตระกูลเซี่ยมีการเชิญหมอทั้งในและนอกเมืองหลวง ทุกคนล้วนได้รับเงินค่าจ้างมากมายหลังกลับออกมา ทว่าแม้จะมีหมอเข้าๆ ออกๆ ตลอดสามเดือนมานี้ ทุกคนล้วนได้รับเงินก้อนโตเหมือนกันหมดก็จริง แต่จวนตระกูลเซี่ยก็ยังออกตามหาหมอมาไม่หยุด เห็นชัดว่าอาการป่วยของคุณหนูรองตระกูลเซี่ยยังไม่หายดี ทางเรารู้เรื่องนี้ก็เพราะหนึ่งในท่านหมอที่เคยเข้าไปทำการรักษาเป็นญาติของพ่อครัวในจวนอ๋อง เรื่องนี้

มารดาของนางยื่นเครื่องรางให้เขา “ที่สำคัญคือสุขภาพมาก่อน อย่าได้หักโหมจนเกินไป เจ้าอายุยังน้อยไม่ผ่านครั้งนี้ครั้งหน้าต้องผ่านแน่นอน เจ้าเป็นอนาคตของตระกูลเซี่ย ทำให้ดีที่สุดก็พอผลออกมาเป็นอย่างไรแม่กับอี๋เหนียงพร้อมสนับสนุนเจ้า”“ขอบคุณขอรับท่านแม่ ข้าจะทำให้ดีที่สุด ไม่ทำให้ท่านกับอี๋เหนียงผิดหวัง”หญิงสาวมองไปรอบๆ บัณฑิตมากมายกำลังเดินผ่านเข้าประตูไปสู่สนามสอบของทางการ ทุกคนฐานะแตกต่าง สวมชุดที่สามารถแยกออกในทันทีว่ามาจากตระกูลมั่งคั่งหรือยากจน ความเหลื่อมล้ำที่ทำให้นางสะท้อนใจรถม้าหรูหราพาคุณชายตระกูลสูงศักดิ์มาส่ง ร่ำลาด้วยท่าทางห่วงใย กังวล กระทั่งคาดหวัง ส่วนคนที่มีฐานะไม่ดีนักเพียงเดินเท้ามา ไม่มีแม้แต่คนมาส่งเข้าห้องสอบ บางคนถึงขั้นนอนเฝ้าอยู่ที่หน้าสนามสอบ ด้วยโรงเตี้ยมบางแห่งคนเยอะมากจนห้องไม่พอเข้าพัก บางคนถึงขั้นไปขอนอนที่อารามการสอบครั้งนี้กินเวลานานกว่าสามวัน ทว่าผู้มาจากต่างเมืองก็ต้องเผื่อเวลาทั้งก่อนสอบเพื่ออ่านหนังสือ และหลังสอบเพื่อฟังประกาศผล เงินค่าใช้จ่ายสำหรับบัณฑิตผู้มีฐานะย่อมไม่นับเป็นอะไรได้ ทว่ากับคนที่ยากจน ประหยัดจนไม่รู้จะประหยัดอย่างไรก็ยังไม่เพียงพอ

“ขอรับ ได้หรือไม่ขอรับพี่รอง”“ไปสิ เจ้าเป็นคนรู้ความ สิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควรย่อมสามารถแยกแยะ ไปเล่นสนุกกับสหายอีกสักชั่วยามข้าจะไปรอเจ้าที่...” นางมองไปรอบๆ บนถนนมีเพียงหอบุปผาเหมันต์ที่โดดเด่นที่สุด “ที่นั่น หอบุปผาเหมันต์”หอบุปผาเหมันต์เลื่องชื่อด้วยอาหารเลิศรส อีกทั้งมีคหบดีที่มีชื่อเสียงเป็นเจ้าของ การคุ้มกันแน่นหนาทั้งยังไม่เคยมีเรื่องเสียหายหรือข่าวลือใด เซี่ยซีเหวินพยักหน้า “ได้ขอรับ” แล้วเขาก็วิ่งเข้าไปหาสหายของตนเซี่ยอันเหยาหันไปมองเสี่ยวจิ่งสาวใช้ กับเสี่ยวถูคนคุ้มกัน “พวกเราไปหาของอร่อยกินระหว่างรอก็แล้วกัน” นางมองเสี่ยวจิ่งอีกฝ่ายดึงถุงเงินออกมา“ฮูหยินให้เงินมาเยอะเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวจิ่งยิ้มกว้าง“เช่นนั้นมัวรออะไร” ได้กินของอร่อยในหอที่มีชื่อเสียงและยังหรูหราเช่นนี้นับเป็นโอกาสที่หาได้ยาก หญิงสาวจึงเดินผ่านมุมถนนหวังเข้าไปในหอบุปผาเหมันต์ทว่า...ถนนเส้นเล็กๆ ที่ตัดผ่านถนนสายหลัก กลับมีผู้คนมากมายจับจองที่นั่งบนพื้น เซี่ยอันเหยามองเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่เพิ่งนั่งลง เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเพียงเห็นก็รู้ว่าเป็นคนมีความรู้ “เสี่ยวจิ่ง”“เจ้าคะคุณหนู”“แบ่งเงินในถุงมาครึ่งหนึ่ง

นาง...เหนื่อยหอบจนแทบขาดใจเซี่ยอันเหยากัดฟันว่ายน้ำห่างออกมาจากจุดที่นางกระโดดลงไป เพราะกลัวว่าจะมีคนไล่ตาม เกรงจะมีคนเห็นสภาพของตัวเองตอนนี้ หญิงสาวต้องเดินอ้อมและคอยหลบผู้คนไปด้วย โชคดีที่ฟ้ามืดแล้วหาไม่หากมีชาวบ้านพบเห็น ชื่อเสียงของคุณหนูรองตระกูลเซี่ยเกรงว่าคงไม่หลงเหลือเอาไว้ให้รักษาแล้ว!!รอน้องชายอยู่ดีๆ ข้างนอกก็เกิดความวุ่นวาย มีคนเข้ามาหลอกให้สาวใช้กับคนคุ้มกันนางออกไป บอกว่าน้องชายของนางเกิดเรื่อง ไม่นานนางที่กินดื่มก็อ่อนแรงแทบหมดสติ ยังดีที่รวบรวมเรี่ยวแรงได้ทันเวลา กระโดดลงมาในน้ำเย็นเยียบสติก็กลับมามากกว่าครึ่ง ทว่าเรี่ยวแรงที่ลดทอนทำให้เกือบจมน้ำเพิ่งเดินผ่านมุมถนนไหล่ก็ถูกดึงกลับไปด้านหลัง จมูกของนางชนกับแผงอกของชายหนุ่มตรงหน้า กลิ่นหอมเย็นกระสาเข้าจมูก เสียงของกลุ่มคนด้านหลังสนทนากันดังขึ้น“หาให้ทั่ว หากหานางไม่พบคุณชายต้องเดือดร้อนแน่ อย่าว่าแต่คุณชายเลย พวกเราเองก็คงหนีไม่รอดหากท่านราชครูสอบสวนขึ้นมา!”นางเงยหน้าขึ้นและพบว่าคนที่ช่วยดึงนางเข้าไปหลบในมุมมืด แท้ที่จริงก็คือบัณฑิตหนุ่มหล่อเหลาที่นางช่วยจ่ายค่าที่พักนั่นเองเขาเองก็ก้มลงมามองนาง ส่ายหน้าไม่ให้นางส่