คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้ว ไม่มีผู้ใดในราชสำนักไม่รู้ว่าบุตรสาวคนรองของราชครูไม่ชอบไปงานเลี้ยง ทว่าครั้งนี้ไท่หวงไท่โฮ่วกลับเจาะจงจัดงานวันเกิดของเขาในวังหลวง จากนั้นก็กำชับว่าคนตระกูลเซี่ยต้องเข้าร่วม นี่เป็นการบีบบังคับ...มิใช่หรือ??ห้องโถงตระกูลเซี่ย...เซี่ยจิ่งหวนนั่งมองบุตรสาวคนรองด้วยสายตาเคร่งเครียด ฮูหยินของเขาเองก็มีท่าทีไม่ต่างกัน แม้แต่บุตรสาวของเขาวันนี้ก็มีสีหน้าที่ไม่ดีนัก อีกสามวันก็จะถึงวันงานแล้ว ทุกอย่างถูกจัดเตรียมโดยที่คนตระกูลเซี่ยไม่ได้ออกแรง...เซี่ยอันเหยามองชุดและเครื่องประดับที่ไท่หวงไท่โฮ่วให้ขันทีนำมาส่งให้ ของพระราชทานที่ทั้งโดดเด่นงดงามนี่ มองอย่างไรก็แฝงเอาไว้ด้วยจุดประสงค์ ทว่าหญิงสาวกลับไม่กังวลเพราะในใจของนางผิดหวังกับบางสิ่ง ใครบางคนที่จากไปโดยไม่ร่ำลานาง...ไปที่หอบุปผาเหมันต์เพื่อทวงคำตอบจากบัณฑิตแซ่หลี่ ทว่าหลงจู๊กลับแจ้งนางว่าเขาไปแล้ว จากไปโดยฝากจดหมายเอาไว้ฉบับหนึ่ง‘มีวาสนาย่อมได้พานพบอีกครา’สั้นๆ เรียบง่ายแต่ก็ค้างคาในใจยิ่งนัก วาสนาอะไรกัน! นางไม่เคยไปแดนตะวันออก ไม่มีทางมีโอกาสได้ไปแน่นอน!!คนเราไม่คาดหวังก็จะไม่ผิดหวัง นางแอบคาดหวั

“หาข้ามีเรื่องใดหรือ” นางไม่มัวมาพิธีรีตองเซี่ยอวี๋ซินมองนางนานมาก มองคล้ายกำลังพยายามทำความเข้าใจ พยายามหยั่งเชิง “เจ้าคิดจะเสกสมรสเป็นชายาชินหวางหรือ”เซี่ยอันเหยาจิบชา “ท่านคิดอย่างไรเล่า”“หากข้าบอกว่าไม่ได้ เจ้าจะทำหรือไม่”“แล้วทำไมข้าจะต้องทำตามที่ท่านบอก หากข้าไม่ทำท่านจะวางแผนทำให้ข้าตื่นขึ้นมาบนเตียงกับบุรุษสักคนในงานเลี้ยงหรือ” พล็อตแบบนี้เคยเห็นในซีรีย์หลายเรื่องเลยละ...เซี่ยอวี๋ซินกัดปาก “เจ้าน่าจะตระหนักดีถึงสถานการณ์ในราชสำนัก หากท่านอ๋องเสกสมรสกับเจ้าที่มีชะตาจื่อเว่ย ราชสำนักจะต้องแบ่งฝ่ายกว่านี้แน่นอน องค์รัชทายาทก็จะทรงลำบากพระทัย ข้าจะกลายเป็นตัวตลกของวังตะวันออก เจ้าเห็นแก่ที่ข้าเป็นพี่สาว...”“พี่ใหญ่” นางเรียกอีกฝ่ายด้วยท่าทีผ่อนคลาย แขนข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคางเอียงหน้าเล็กน้อย“หากท่านกล้าวางยาข้าแล้วให้คนพาข้าไปที่เตียงที่มีบุรุษรออยู่ หลังจากนั้นจะไม่มีการแต่งงาน แต่จะมีเพียงงานศพ เพราะหากข้าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามีบุรุษแปลกหน้าข้างๆ ข้าจะใช้ปิ่นปักผมแทงเขาให้จมกองเลือด หรือหากไม่มีปิ่น ข้าจะหาอะไรก็ได้ทุบศีรษะเขาให้กะโหลกยุบ ให้เขาตายอย่างทรมาน ท่านจะไม่มีวันได

เสียงซุบซิบเริ่มขึ้นในทันที กระทั่งฮ่องเต้เปลี่ยนเรื่องหลี่เหวินหรงจึงได้ดื่มอวยพรให้ผู้เป็นอาจารย์ จากนั้นต่อมาเซี่ยฮูหยินจึงขอตัวออกไปดูอาการบุตรสาวด้วยความห่วงใย ทว่าเมื่อรู้ว่านางอยู่ที่ตำหนักฝู่เซินของซีเจี้ยนหวาง คราแรกกังวลเพราะนี่มิใช่เท่ากับตกลงไปในกับดักของไท่หวงไท่โฮ่วแล้วหรืออีกใจกลับโล่งอก... ในวังหลวงผู้ที่นางกับสามีไว้ใจที่สุดหนีไม่พ้นซีเจี้ยนหวาง หากบุตรสาวอยู่ในการคุ้มครองของหลี่เหวินหรง นั่นก็เท่ากับว่าบุตรสาวของนางจะปลอดภัยอย่างแน่นอน เพราะแม้เรื่องในวันนี้จะเกิดขึ้นเพราะไท่หวงไท่โฮ่ว ทว่าซีเจี้ยนหวางมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องเซี่ยอันเหยาไม่กลับเข้าไปในงานเลี้ยงไม่ได้ เพราะนั่นจะเป็นการกระพือข่าวลือทำให้ไท่หวงไท่โฮ่วสมปรารถนายังดีที่ไม่นานหมอหลวงก็ถูกส่งมา หลังดื่มยา จากนั้นร่างกายของนางก็ค่อยๆ ดีขึ้น แม้ไม่ได้หายดีแต่ก็เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วขึ้นหญิงสาวเดินตามมารดาที่มาดูอาการด้วยความห่วงใย เมื่อมาถึงลานงานเลี้ยงก็มีคนถามด้วยท่าทีห่วงใย แม้จะเสแสร้งไปสักหน่อยแต่นางก็ยังพอทำใจรับได้“คุณหนูรอง” เจิงหัวอิ๋นเดินเข้ามาหานาง ดูแล้วเขาน่าจะเป็นหนึ่งในคนที่ห่วงใยนางอย่างบร

นางหันไปมองหลี่เหวินหรง เขากลับไปนั่งยังจุดเดิมเมื่อครู่ ใบหน้าเรียบเฉยท่วงท่าสง่างามสูงส่ง หญิงสาวขมวดคิ้ว มองเห็นเงาของความโดดเดี่ยวที่แผ่กระจายออกมา เห็นผู้คนกำลังมองเขาด้วยสายตาชื่นชม ยกย่อง นับถือ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปทักทาย ไม่กล้าชวนสนทนามางานเลี้ยงและได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ มันจะไปสนุกอะไรกันล่ะ สู้ไม่มาเสียยังดีกว่า! “มิน่าเล่าเขาไม่ชอบไปงานเลี้ยง” นางพึมพำจากนั้นถอนหายใจ“เหยาเหยา”“เจ้าคะท่านแม่”“เขาเป็นคนดี แต่เป็นคนดีไม่ได้หมายความว่าสามารถเข้าใกล้ได้โดยที่ไม่ต้องแลกกับอะไรเลย เจ้าเข้าใจหรือไม่”นางมองมารดาจากนั้นพยักหน้า “ลูกเข้าใจดีเจ้าค่ะ” แล้วนางก็กลับมานั่งสงบเสงี่ยม ไม่กล้าหันไปมองหลี่เหวินหรงอีกเลยใช่แล้ว เข้าใกล้หลี่เหวินหรงเสี่ยงเกินไป นางบอกกับบิดาและมารดา ชีวิตนี้อยากใช้ชีวิตให้เรียบง่ายห่างไกลจากอำนาจและการช่วงชิง ทั้งบิดามารดาล้วนเห็นด้วย เพราะอย่างไรเสียชะตาจื่อเว่ยนี้นอกจากเป็นชะตามงคล ในขณะเดียวกันก็เป็นชะตาที่ชักนำภัยอันตรายมาให้นางได้เช่นกันงานเลี้ยงที่จบลงโดยไม่มีละครน่าดูชม ผู้คนล้วนผิดหวังและจับตาดู ทว่าจนแล้วจนรอดไท่หวงไท่โฮ่วก็

นางกะพริบตามองหลี่เหวินหรง ยังไม่เข้าใจความหมายที่แฝงนัย “ก็...หล่อเหลาน่ามองจริงๆ ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือ”หลี่เหวินหรงยกมือขึ้นนวดศีรษะ “ท่านผู้บัญชาการมีเรื่องที่ต้องทำมิใช่หรือ ยังไม่รีบๆ ไปอีก”ต้วนเสวี่ยหัวเราะ “เช่นนั้นเจ้าต้องรับเลี้ยงดูเขาจริงๆ นะ เขาเลี้ยงง่ายข้ารับรอง!” แล้วต้วนเสวี่ยก็หัวเราะแล้วเดินจากไปเซี่ยอันเหยาสองแก้มแดงซ่านคล้ายเพิ่งเข้าใจหลี่เหวินหรงถอนหายใจ “ไม่ต้องไปสนใจเขา”นางหันกลับมามองหลี่เหวินหรง “นี่คงไม่ใช่เรื่องน่าขบขันของท่านกระมัง”เขาส่ายหน้า “ย่อมไม่ใช่ แต่ข้าไม่ชอบปิดบังสิ่งใดกับอาจารย์ เรื่องความเข้าใจผิดของข้ากับเจ้า ข้าอยากให้เริ่มใหม่ด้วยการแก้ไขให้ถูกต้อง เพียงแต่ต้วนเสวี่ยเองก็เป็นสหายหนึ่งเดียวของข้า ข้ารับรอง...อาจารย์และเขาล้วนไม่มีใครพูดออกไปอีก มีเพียงข้า เจ้า อาจารย์และเขาเท่านั้น ไม่มีคนอื่น”“ข้าไม่ได้หมายความว่าข้าโกรธที่ท่านพูดเรื่องเหล่านี้ ข้าเพียงอยากให้มั่นใจว่าเรื่องน่าขายหน้าของข้าไม่ได้กลายเป็นเรื่องน่าขบขัน”“ไม่ใช่แน่นอน ข้าผิดเองที่ปิดบัง นั่นเพราะมีคนไม่มากนักที่อยากเป็นสหายกับข้า”“ความจริงคือพวกเขาไม่กล้าต่างหาก” นางแก้