บทที่ 2.5

“ไปหาจวนสักหลัง พาคนของเราทั้งหมดไปอยู่ที่นั่น ทิ้งเอาไว้เพียงคนคุ้มกันสองคน เยี่ยนเฟิง ฉางเฟิง จากนั้นรอคำสั่งข้า หากไม่มีคำสั่งห้ามมาที่นี่ ห้ามรบกวน ทุกอย่างล้วนให้ท่านหมอเซี่ยเป็นคนตัดสินใจ นี่เป็นคำสั่งข้า”

ว่านหรงอ้าปากขึ้นๆ ลงๆ หลายครั้ง ทว่าที่ทำได้ก็คือรับคำแล้วเดินออกไป คนที่เขาทิ้งเอาไว้ก็คือองครักษ์ฝีมือดีที่สุด นั่นก็คือเยี่ยนเฟิงและฉางเฟิง กระทั่งจากนั้นจวนหลังใหญ่ที่สุดในเมืองอวี่หยางที่ถูกทิ้งร้างมานาน บัดนี้กลับมีกลุ่มคนไม่รู้ที่มาซื้อเอาไว้ อีกทั้งยังทำความสะอาดย้ายเข้าอยู่ในเวลาอันรวดเร็ว!!

เซี่ยจื่อเตี๋ยนำยาเข้ามายื่นให้ชายหนุ่ม นางมองสีหน้าของเขาที่ยังคงซีดขาว เห็นใบหน้าหล่อเหลาอิดโรยอ่อนแอ อยู่ๆ ก็นึกถึงพระเอกซีรีส์ที่เคยชอบดู เป็นซีรีส์กำลังภายในที่พระเอกได้รับฉายาว่าพระเอกน้ำแดง สาเหตุก็เพราะแทบทั้งเรื่องเขาเอาแต่กระอักเลือดถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมตายเสียที

ริมฝีปากรูปกระจับมีสีแดงเรื่อเล็กน้อย จมูกคมสันน่ามอง กับดวงตาคมดุ เรือนผมยาวดำขลับ ร่างกายสูงใหญ่แต่ก็อ่อนแอเหลือทน มองไปยังมือของเขาที่ทั้งสวยและน่ามอง ใช่แล้ว...อยู่ๆ ก็รู้สึกอิจฉาบุรุษที่มือแสนสวยราวกับอิสตรี!!

นิ้วเรียวยาวปลายเล็บเป็นสีชมพู แม้ท้องนิ้วมีรอยด้านเพราะการจับกระบี่หรืออาวุธ ทว่าก็ต้องยอมรับว่าเขาเป็นบุรุษที่มือสวยมาก

เขาดื่มยาเสร็จก็ส่งถ้วยยาคืนให้นาง “ชีพจร” นางยื่นมือออกไป เขาเองก็ยื่นมือส่งให้โดยดี

บันทึกเล่มเดิมถูกกางออก นางเขียนลงไปยังหน้าล่าสุด “ชีพจรยังคงเต้นอ่อนและสับสน พิษยังคงหลงเหลือไหลเวียน” นางลุกขึ้นจากนั้นเดินไปที่ขาของเขา “วันพรุ่งนี้คลายผ้าพันแผลเพื่อดูว่ายังมีหนองหรือเนื้อตายหรือไม่” ลงมือเคาะหน้าแข้งสองสามครั้ง “รู้สึกหรือไม่”

“ตุบๆ แต่ไม่เจ็บมาก”

“บวม แต่ยังรู้สึกได้นับว่าไม่แย่” เดินวกกลับมายังข้างเตียง วางมือทาบหน้าผากค้างเอาไว้ “มีไข้เล็กน้อย...ไอหรือไม่”

“ยังไออยู่แต่ไม่ถี่”

“ปอดดีขึ้น ไม่ไอเหมือนครั้งแรกที่มาถึง” นางจดทุกอย่างทั้งยังท่องออกมาให้เขาได้ยิน “กินข้าวให้หมด ดื่มยาที่นำเข้ามา ยังมี...วันนี้ต้องแช่น้ำสมุนไพร ข้าจะให้คนของท่านเป็นคนจัดการ หลังจากนี้ข้าอาจไม่ได้มาทุกวัน แต่วันไหนข้าไม่มาท่านลุงจะมาช่วยดูอาการ”

“เจ้าจะไปไหนหรือ”

“ข้าต้องออกไปนอกเมืองอวี่หยาง ที่หมู่บ้านใกล้ๆ สะพานที่สร้างใหม่เกิดพังถล่ม มีคนเจ็บ”

“สะพานถล่ม?”

“ใช่แล้ว ท่านเจ้าเมืองให้คนออกไปดูแล้ว เรื่องการซ่อมแซมคงต้องจัดการให้ดี ตอนนี้ที่ทำได้คือช่วยดูแลคนเจ็บไปก่อน” นางลุกขึ้นทว่าเขาเรียกฉางเฟิงเข้ามา

“ข้ามีคนติดตามมาด้วยหลายคน ล้วนเป็นคนที่...ใช้งานได้ พาพวกเขาไปด้วยการซ่อมสะพานพวกเขาเองก็พอมีความรู้”

นางเลิกคิ้วมองเขาสลับกับฉางเฟิง “เช่นนั้นก็ขอบคุณ ไว้ข้าจะหักค่าแรงของพวกเขาออกจากค่าใช้จ่ายในการรักษาท่านก็แล้วกัน”

เขาถอนหายใจ “ต้องคำนวณให้ชัดเจนถึงเพียงนี้?”

ฉางเฟิงกระซิบเสียงเบา “กุนซือว่านเพิ่งทะเลาะกับท่านหมอเมื่อเช้าขอรับ ดูเหมือนค่ารักษาจะแพงมาก นางบอกว่าทั้งค่ากิน ค่าที่พัก ค่ายา ค่าหมอ รวมๆ แล้วหนึ่งเดือนมานี้ก็...สามพันตำลึง”

เสียนจื่อเลิกคิ้ว สามพันตำลึงก็นับว่าแพงจริงๆ ทว่า...เขามองไปรอบๆ ห้อง มองดูสภาพของตัวเอง ยา และอาหาร ทุกอย่างนับว่าไม่เลวเลย อีกทั้งยังมีคนคอยมาดูแลหากไม่ใช่นางก็จะเป็นท่านหมอเซี่ย นับว่ามีหมออยู่ข้างกายไม่ต้องกังวล “บอกเขาจ่ายไป ข้าไม่ได้ยากไร้จนถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาในยามเจ็บป่วย”

“ขอรับ”

“ไปบอกว่านหรงให้พาคนของเราไปช่วยซ่อมสะพาน คุ้มกันความปลอดภัยท่านหมอเซี่ยด้วย”

“ขอรับ” ฉางเฟิงรับคำจากนั้นเดินตามท่านหมอออกไป

คล้อยหลังทั้งสองคนเยี่ยนเฟิงก้าวเข้ามาส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้เขา “กุนซือว่านส่งพิราบสื่อสารกลับเมืองหลวง แจ้งเปลี่ยนที่พำนัก ท่านพ่อบ้านรับทราบแล้วและหากมีสิ่งใดต้องการก็จะรีบส่งมาทันที ที่เมืองหลวงดูเหมือนจะเกิดความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยตอนที่ท่านจากมา แต่หากมีเรื่องใดร้ายแรงท่านพ่อบ้านจะรีบส่งข่าว”

“อืม” เขามองเห็นแคร่ไม้เล็กๆ ที่มีผ้าห่ม “นั่น...”

เยี่ยนเฟิงกระแอม “บางครั้งท่านหมอเซี่ยก็ต้องนอนค้างที่นี่ขอรับ ช่วงที่ท่านอาการทรุดหนักนางแทบไม่ได้นอน อยู่เฝ้าทั้งวันทั้งคืน ท่านฝันร้ายได้ท่านหมอช่วยจึงผ่อนคลายลง นาง...เป็นหมอที่ดีมาก ไม่มีท่าทียอมแพ้สักนิด”

เขานึกถึงเสียงกระซิบปลอบโยนด้วยที่ดังอยู่ข้างหู บางครั้งภาพที่ใบหน้าของนางอยู่ใกล้ๆ คอยบอกเขาให้เชื่อใจ มีความหวัง กระทั่งเขาที่พิงอกของนางอย่างวางใจ แม้เจ็บปวดแต่เมื่อมีคนคอยอยู่เคียงข้าง คอยบอกว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย เขาจะไม่เป็นไร เขา...รู้สึกวางใจนางจริงๆ มันน่าประหลาดมาก

“อืม เจ้าออกไปเถิด หากนางสั่งการส่งใดก็ให้ทำตาม”

“ขอรับ”