All Chapters of รสรักหนุ่มใหญ่: Chapter 1 - Chapter 10

“ซี๊ด...พ่อเลี้ยงขา...ยูมิโกะเสียวค่ะ...อ๊าย...อ๊าย”ลินินล่ะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเมื่อมองเข้าไป หล่อนเห็นหญิงสาวผิวขาวตัวเล็ก ผมบ๊อบหน้าม้าสวมชุดเหมือนนักเรียนญี่ปุ่น เสื้อขาวและกระโปรงลายสก็อตสวมแว่นตานั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ในห้อง มันเป็นมุมที่ตรงกับร่องบานประตูที่แง้มไว้พอดีถ้าผู้หญิงคนนั้นนั่งบนเก้าอี้โต๊ะทำงานเฉย ๆ ก็คงไม่มีอะไรแต่นี่หล่อนกำลังถูกมัดมือไพล่ไว้ข้างหลังพนักเก้าอี้ตัวนั้นและขาทั้งสองก็แยกออกจากกัน ถูกมัดไว้กับที่วางแขนบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ดูแล้วเหมือนแม่สาวญี่ปุ่นถูกขึงพืดและมันทำให้เห็นชัดเจนว่าหล่อนโนบิกินี่หันมาทางที่ลินินมองอยู่พอดี และข้างหน้าหล่อนเห็นร่างของชายหนุ่มกำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างคุณพระช่วย!...นั่นพ่อเลี้ยงเจตภพนี่นาลินินอุทานในใจ เขาไม่สวมเสื้อ สวมแต่กางเกงยีนส์ตัวเดียว กำลังก้มหน้าก้มตาเลียปลายนิ้วเท้าของแม่สาวผิวขาวเหมือนหยวก หน้าตาของหล่อนซื่อใสและเรียกตัวเองด้วยเสียงเล็ก ๆ ว่า ยูมิโกะ“อู๊ยยย...ซี๊ดดดด...พ่อเลี้ยงขา...ได้อารมณ์จริง ๆ ค่ะ...ยูมิโกะชอบ...ซี๊ดดด”เท่านั้นเองลินินจึงจ้องรีบวางถาดขนมหวานลงข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ ขืน

พอบีบเคล้นนมทั้งสองข้างของแม่สาวญี่ปุ่นไฟแรงจนพออกพอใจพ่อเลี้ยงเจตภพก็เปลี่ยนท่าเป็นก้มหน้าลงไปดูดที่จุกแดง ๆ บนสองเต้า ทีนี้ล่ะยูมิโกะก็ถึงกับดิ้นเร่า ๆ แม้แต่ลินินก็ยังยืนขาสั่นอยู่หน้าห้อง“อูย...พ่อเลี้ยงขา...ลินินอยากให้พ่อเลี้ยงทำแบบนั้นให้ลินินมั่งจัง”ลินินซี๊ดปากอยู่คนเดียว มือของหล่อนเริ่มอยู่ไม่สุข จะให้มันอยู่นิ่งยังไงไหวก็ภาพที่กำลังแอบดูมันเร้าใจขนาดนั้น พ่อเลี้ยงตวัดลิ้นละเลงไปทั่วจนหัวนมสีแดงของยูมิโกะเปียกชุ่ม เจ้าหล่อนก็ส่งเสียงครางแบบไมม่เกรงใจชาวบ้านว่าใครจะมาได้ยิน“อ๊อย...ผัวขา...เสียวจริง ๆ ผัวขา...ซี๊ด...ซี๊ด”ปากพ่อเลี้ยงก็วุ่นวนอยู่ที่สองเต้ากลมใหญ่ไม่สมตัวของสาวร่างเล็กส่วนมือก็ระรัวอยู่ที่กลางลำตัวของหล่อน ลินินอดที่จะแง้มประตูให้เปิดออกอีกนิดไม่ได้ จังหวะแบบนี้สองคนนั่นคงไม่สนใจแล้วกระมังว่ามีใครแอบดูอยู่“นมหนูนี่ดูดอร่อยลิ้นฉันซะจริง...ดูสิ...ข้างล่างก็เยิ้มไปหมดแล้ว”“ผัวขา...ซี๊ด...ผัวขา...ยูมิโกะไม่เคยมีความสุขแบบนี้เลยนะคะ”“ชอบล่ะสิ...ยิ่งถูกมัดไว้แบบนี้ ทีนี้เธอคงรู้แล้วนะว่าฉันน่ะชอบอะไรที่ซาดิสก์หน่อย ๆ”ลินินถึงกับตาโตพอได้ยินพ่อเลี้ยงพูดแบบนั้น

ลินินบีบหัวนมตัวเองแล้วซี๊ดปากเบา ๆ ไม่ยอมส่งเสียงดังกลัวว่าสองคนนั่นจะได้ยิน ยูมิโกะยังถูกมัดไว้กับเก้าอี้ ขาที่แยกออกทำให้เห็นกาบหอยที่ถูกนิ้วมือของพ่อเลี้ยงหนุ่มเขี่ยติ่งเสียวเล่นแบบไม่เกรงใจ หล่อนส่ายหน้าบิดปากเหมือนเจ็บเสียเต็มประดา “โอ๊ยย...ผัวขา...เร็ว ๆ ค่ะ...จะทำอะไรก็ทำเสียที ยูมิโกะเสียวไม่ไหวแล้ว...อ๊อย” นางร้องขอยิ่งกว่าชะนีร้องหาผัว ยิ่งเสียงดังมากก็ยิ่งทำให้ลินินเสียวจนหว่างขาเยิ้มไปหมด สองคนนั่นทำให้เด็กสาวเกิดอารมณ์อย่างช่วยไม่ได้ ลินินเสียดสีขต้นขาเข้าหากัน รู้สึกถึงความเสียวความมันส์ที่กลางตัว “อู๊ยส์...อ่าส์...อ่าส์” เสียงครางบอกความเสียวดังถี่ พ่อเลี้ยงหนุ่มเลิกเล่นหล่อนด้วยนิ้วแล้วหันไปจับแท่งไอติมยัดเข้าไปในกาบหอยที่อ้ากว้าง หน้าสวย ๆ ของยูโกะบิดเบี้ยวในทันที แต่ดูท่าทางหล่อนไม่ได้เจ็บปวดหรอกนะ สาวญี่ปุ่นกลับยิ่งส่งเสียงดังมากกว่าเก่า“อ๊าส์...อ๊าส์...อู๊ย...ผัวขา...แน่นดีจริง ๆ ค่ะ”ยูมิโกะร้องเสียงดัง เจอเข้ากับของชายไทยแท้หล่อนถึงกับร่อนสะโพกทั้งที่ขาทั้งสองถูกมัดติดเก้าอี้ แต่คนที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าคือลินินที่แอบดูอยู่ข้างนอก เด็กสา

แต่นึกไปนึกมาก็เริ่มสงสัยว่าป้ารักษ์ของหล่อนไม่ระแคะระคายหรือรู้เรื่องนี้บ้างหรืออย่างไร เด็กสาวสงสัยว่าป้ารักษ์อาจจะไม่รู้เรื่องนี้ ป้าของหล่อนอายุตั้งห้าสิบแล้วและอยู่ที่นี่มานานอาจจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านายก็เป็นได้เมื่อเห็นว่าเจตภพเดินกลับเข้าไปในบ้านของเขาเด็กสาวก็ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ในมือของหล่อนยังกุมถาดขนมหวานที่ป้ารักษ์จัดมาให้ ลินินยังรู้สึกถึงความหยาดเยิ้มที่ตรงหว่างขา หล่อนก้มลงดูก็ยังเห็นเสื้อผ้าของตัวเองปกติ ลินินทำหน้าตาปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในเรือนไม้สักอีกครั้งแต่เมื่อก้าวเข้าไปถึงแค่ห้องรับแขกเด็กสาวก็เห็นว่าเจตภพนั่งเอนหลังอย่างสบายใจอยู่ที่เก้าอี้ไม้ ลินินนึกถึงหน้าตาหล่อ ๆ ของพ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ตอนเสร็จสมอารมณ์หมายเมื่อครู่ เขาทำเหมือนไม่มีอะไรจริง ๆ แต่แล้วเจตภพก็ทักขึ้นเมื่อเห็นว่าลินินเดินเข้ามา“อ้าว...ลินิน...มาที่นี่มีอะไรหรือ แล้วนั่นเอาอะไรมาให้ฉัน”“อ๋อ...ป้ารักษ์ให้ลินินเอาขนมมาให้พ่อเลี้ยงน่ะค่ะ”“หืมม์?”เจตภพเลิกคิ้ว เขาหรี่ตามองเด็กสาวที่เดินเข้าไปแล้ววางถาดขนมไว้บนต๊ะรับแขก อะไรก็ไม่ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้ลินินต้องย่องตามเงาของใครคนหนึ่งที่หล่อนเห็นไปอย่างเงียบ ๆ ร่างนั้นตรงเข้าไปที่เรือนไม้สักและหยุดที่ระเบียงบ้านซึ่งแสงไฟส่องสว่างทำให้เห็นว่าเจ้าของร่างนั้นทำท่าหันรีหันขวางและจังหวะที่หันซ้ายหันขวานั่นเองทำให้ลินินเห็นว่าเจ้าของร่างนั้นเป็นใคร “ป้ารักษ์นี่นา...ป้ารักษ์มาทำอะไรที่นี่ดึก ๆ ดื่น ๆ ที่เรือนไม้สักตอนนี้ล่ะ” ลินินพูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วเห็นป้าของหล่อนเดินเข้าไปในบ้านโดยที่เปิดประตูแง้มไว้เล็กน้อย เด็กสาวมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นใคร แล้วใครกันจะออกมาเดินตอนดึกอย่างนี้เพราะแถวนี้พวกคนงานจะไม่เข้ามายุ่งย่ามเด็ดขาดถ้าพ่อเลี้ยงไม่อนุญาต “หรือป้ารักษ์ลืมของ...เอ...หรือว่าพ่อเลี้ยงเรียกใช้ป้ารักษ์ตอนดึก...แต่...พ่อเลี้ยงจะใช้อะไร” ขืนยังไม่รู้ว่าป้ารักษ์เข้ามาที่นี่ทำไมตอนดึกสงสัยคืนนี้หล่อนจะนอนไม่หลับเป็นแน่ เพื่อไม่ให้ความสงสัยนั้นทำให้หล่อนกระวนกระวายใจลินินจึงตัดสินใจย่องเงียบเข้าไปในเรือนไม้สักหลังใหญ่อีกหน ข้างในเหมือนจะเงียบเชียบ ลินินย่องเข้าไปในห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องทำงานของเจตภพ แต่เด็กสาวก็ไม่เห็นใคร หรือป้ารักษ์จ