รสรักหนุ่มใหญ่ บทที่ 8

แต่นึกไปนึกมาก็เริ่มสงสัยว่าป้ารักษ์ของหล่อนไม่ระแคะระคายหรือรู้เรื่องนี้บ้างหรืออย่างไร เด็กสาวสงสัยว่าป้ารักษ์อาจจะไม่รู้เรื่องนี้ ป้าของหล่อนอายุตั้งห้าสิบแล้วและอยู่ที่นี่มานานอาจจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านายก็เป็นได้

เมื่อเห็นว่าเจตภพเดินกลับเข้าไปในบ้านของเขาเด็กสาวก็ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ในมือของหล่อนยังกุมถาดขนมหวานที่ป้ารักษ์จัดมาให้ ลินินยังรู้สึกถึงความหยาดเยิ้มที่ตรงหว่างขา หล่อนก้มลงดูก็ยังเห็นเสื้อผ้าของตัวเองปกติ ลินินทำหน้าตาปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในเรือนไม้สักอีกครั้ง

แต่เมื่อก้าวเข้าไปถึงแค่ห้องรับแขกเด็กสาวก็เห็นว่าเจตภพนั่งเอนหลังอย่างสบายใจอยู่ที่เก้าอี้ไม้ ลินินนึกถึงหน้าตาหล่อ ๆ ของพ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ตอนเสร็จสมอารมณ์หมายเมื่อครู่ เขาทำเหมือนไม่มีอะไรจริง ๆ แต่แล้วเจตภพก็ทักขึ้นเมื่อเห็นว่าลินินเดินเข้ามา

“อ้าว...ลินิน...มาที่นี่มีอะไรหรือ แล้วนั่นเอาอะไรมาให้ฉัน”

“อ๋อ...ป้ารักษ์ให้ลินินเอาขนมมาให้พ่อเลี้ยงน่ะค่ะ”

“หืมม์?”

เจตภพเลิกคิ้ว เขาหรี่ตามองเด็กสาวที่เดินเข้าไปแล้ววางถาดขนมไว้บนต๊ะรับแขก อะไรก็ไม่ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่เริ่มใจเต้นเท่ากับหุ่นอวบอัดของเด็กสาวที่เขาเห็นหล่อนในปางนี้บ่อย ๆ เพราะลินินเป็นหลานของรักษ์ แม่บ้านที่รับใช้ปางไม้มานาน

ความอวบอัดของลินินดันนื้อผ้าของชุดพื้นบ้านแต่รัดรูป ก็เสื้อที่หล่อนสวมใส่มันรัดจนหน้าอกพุ่งชูชันและผ้าซิ่นท่านุ่งก็รัดจนเห็นบั้นท้ายแน่น ๆ ตอนที่หล่อนก้มลงวางถาดขนมบนโต๊ะ

บทที่ 5

       เจตภพพึ่งจะสังเกตเห็นก็วันนี้ว่าลินิน เด็กสาวที่เขาเห็นโตเป็นสาวสะพรั่ง หน้าตาก็สะสวยไม่ได้แพ้ยูมิโกะสาวญี่ปุ่นที่เขาพึ่งเสพสังวาสกับหล่อนไปเมื่อไม่ถึงชั่วโมง เขาพินิจมองเด็กสาวที่สวยหวานเหมือนดอกไม้เบ่งบานสะพรั่งด้วยอารมณ์รุ่มร้อน

       “กี่ปีแล้วล่ะเราน่ะ?” เจตภพถามตอนที่ลินินนั่งพับเพียบลงกับพื้น

       “ขา...อะไรนะคะพ่อเลี้ยง?”

       “ฉันถามว่าปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว”

       “ย่างสิบเก้าปีแล้วค่ะ”

       “เหรอ...อืม...ไม่รู้เลยนะว่าหนูอายุเกินสิบแปดแล้ว”

       “แล้ว...มีอะไรเหรอคะ พ่อเลี้ยง”

       ลินินทำเสียงหวาน หล่อนส่งสายตาฉ่ำ ๆ ให้พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ที่ก็มองด้วยสายตาโลมเลียเรือร่างของสาววัยกระเตาะเช่นกัน เหมือนมีไฟสปาร์คระหว่างหล่อนกับพ่อเลี้ยงหนุ่ม เด็กสาวเริ่มวูบวาบขึ้นมาในช่องท้อง ยังนึกถึงตอนที่เขากำลังเย่อแม่สาวญี่ปุ่นในห้องทำงานไม่หาย

       “ก็...ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่แปลกใจน่ะว่า หลานสาวของรักษ์ที่ฉันเห็นเป็นเด็กเมื่อไม่กี่วัน ตอนนี้โตเป็นสาวเต็มที่แล้ว...อืม...แล้วนี่หนูมีแฟนหรือยังล่ะ ลินิน”

       ลินินทำเหมือนอายพอถูกเขาถามอย่างนั้น

       “ยังเลยค่ะพ่อเลี้ยง...แหม...ลินินพึ่งเป็นสาวนะคะ แล้วก็อยู่ในปางไม้นี่ ลินินยังไม่เห็นว่าจะมีใครจีบลินินเลยค่ะ นึกดูอีกทีผู้ชายที่ไหนอยากจะจีบเด็ก ๆ อย่างลินิน”

       “ลินินไม่เด็กแล้วนะจ๊ะ”

       เจตภพพูดแล้วส่งสายตาหยาดเยิ้มให้เด็กสาวที่เขามองสัดส่วนของหล่อนแล้วคำนวณคร่าว ๆ ว่าหน้าอกของลินินน่าจะประมาณสี่สิบซึ่งเป็นขนาดที่ใหญ่กว่าเด็กสาวรุ่นเดียวกันโดยทั่วไป สะโพกหนั่นแน่นนั่นอีก

พ่อเลี้ยงหนุ่มถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าใต้ชุดที่ลินินสวมใส่เนื้อนวล ๆ นั่นจะน่าจับขนาดไหน เจตภพแทบจะทนไม่ไหวเมื่อเห็นเด็กสาวเหมือนเสือเห็นอาหารโอชะอยู่ตรงหน้า แต่เขาก็ต้องเก็บอาการ อยาก ของตัวเองไว้ก่อนเพราะไม่รู้ว่าลินินจะเล่นด้วยหรือเปล่าถ้าเขาจะเอาหล่อนขึ้นมาจริง ๆ

“แล้วนี่คิดจะเรียนต่อหรือเปล่าล่ะเรา”

ถามต่อแต่ยังไม่ยอมละสายตาจากหน้าอกหน้าใจของเด็กสาวที่พุ่งชูชันและท่าทางลินินก็แอ่นมันเหมือนอยากให้เขาเห็นชัด ๆ

“ลินินว่าจะทำงานเก็บเงินสักพักค่ะพ่อเลี้ยง มีเงินพอแล้วค่อยเรียนแบบมหาวิทยาลัยเปิด”

“ก็เป็นความคิดที่ดีนะ...อืม...จะไปทำอะไรต่อหรือเปล่า?”

“เดี๋ยวจะกลับไปช่วยป้ารักษ์ในครัวต่อค่ะพ่อเลี้ยง”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ...ว่าง ๆ ถ้ารักษ์เขาไม่ว่างลินินก็ช่วยเอาขนมมาให้ฉันอีกก็แล้วกัน”

พ่อเลี้ยงพูดทิ้งท้ายเหมือนจะส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง เด็กสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนจะรู้ความนัยที่อีกฝ่ายอยากสื่อถึง

“ค่ะ...พ่อเลี้ยง”