รสรักหนุ่มใหญ่ บทที่ 9

ทอดน้ำเสียงหวาน ๆ ไว้ก่อนจะค่อย ๆ ขยับออกไปจากห้องนั้น ลินินหันกลับไปมองเรือนไม้สักหลังใหญ่แล้วอดคิดไม่ได้ว่านี่เป็นสถานที่เหมือนฮาเร็มก็ไม่ผิด สงสัยพ่อเลี้ยงเจตภพคงจะพาเด็กสาวมาไม่ซ้ำหน้ากันเลยกระมัง

แต่หล่อนก็นึกกระหยิ่มในใจว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่คงไม่ได้มีรสนิยมร่วมเพศแบบวิตถานอย่างเดียว เขาคงชอบเสพรักกับเด็กสาว และคำพูดและท่าทางของพ่อเลี้ยงเมื่อครู่ก็ทำให้ลินินแอบดีใจลึก ๆ ว่าเขาอาจจะคิดอะไรบางอย่างกับหล่อนก็เป็นได้ ดูจากสายตาหยาดเยิ้มที่ส่งมาแล้วทำให้เด็กสาวนึกเสียววูบวาบขึ้นมาในทันทีทันใด

“เป็นไงลินิน...วันนี้เจอพ่อเลี้ยงที่เรือนท่านหรือเปล่า?”

ป้ารักษ์ถามขึ้นขณะกำลังพับผ้าเก็บลงตะกร้าหวายในห้องพักซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนไม้สักของพ่อเลี้ยงเจ้าของปางไม้ ลินินซึ่งนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงเพราะหล่อนแวะเข้ามานอนเล่นในห้องป้ารักษ์บ่อย ๆ ยิ้มแล้วว่า

“เจอสิจ๊ะป้า...แหม...ลินินพึ่งเห็นหน้าพ่อเลี้ยงชัด ๆ ก็วันนี้ ขนาดแกอายุสี่สิบกว่ายังหล่ออยู่เลย”

“ชอบล่ะสิแก...แหม๊...ฉันให้เอาขนมหวานไปเสิร์พ่อเลี้ยงแป๊บเดียว เห็นหน้าเขาแล้วถึงกับเอามาฝันเชียวนะแก”

“อ๊าว...ป้า...ก็พ่อเลี้ยงหล่อขนาดนั้น รูปร่างก็บึกบึนเหมือนเด็กหนุ่มเลยนะ แต่ฉันสงสัยว่าทำไม๊พ่อเลี้ยงถึงไม่มีเมียเป็นตัวเป็นตนซะที ฉันล่ะอยากรู้จริงจริ๊งว่าใครจะมาเป็นแม่เลี้ยงปางไม้ที่นี่”

“ยุ่งไม่เข้าเรื่องนะแก”

รักษ์ซึ่งยังอยู่ในชุดเสื้อคอบัวแขนยาวนุ่งผ้าซิ่นจัดผ้าเสร็จก็หันมาแหวหลานสาว

“ใครเขาจะเป็นยังไงทำไมแกต้องอยากรู้ ฉันว่าแกน่ะสงบเสงี่ยมเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ที่นี่น่ะจะดีกว่า อยู่ให้พ่อเลี้ยงท่านเอ็นดู ไม่แน่ท่านอาจจะส่งเสียให้แกเรียนต่อก็ได้นะนังลินิน”

“ฉันไม่ได้ยุ่งซะหน่อย”

ลินินเบ้ปากแต่รักษ์กลับเห็นว่าเป็นท่าทางปกติของหลานสาว ส่วนลินินก็มองป้าของหล่อนอย่างพินิจพิจารณา

“ป้า...ฉันจะบอกอะไรป้าแน่ะ”

“อะไรอีกล่ะ”

“ฉันพึ่งสังเกตป้าของฉันชัด ๆ วันนี้นะ”

“สังเกตอะไรของแก”

“ก็ฉันพึ่งเห็นนะสิว่า...ขนาดป้าอายุจะห้าสิบแล้ว ป้ายังสวยอยู่เลยนะ ป้าฉันทั้งสวยทั้งหุ่นดี หน้าอกก็ใหญ่แต่สวยกว่าสาว ๆ ผัวป้าก็ตายไปตั้งนานละ แล้วทำไมป้าไม่มีผัวใหม่กับเขาซะที”

“เอ๊ะ! อีนังนี่...จะมาสงสัยอะไรฉัน”

“จริง ๆ นะป้า...ฉันล่ะเสียดาย ป้ารักษ์สวยจริง ๆ นะ ที่จริงป้าสวยขนาดนี้น่าจะมีคนในปางไม้นี่สนใจบ้าง”

“โอ๊ย!...นังลินิน...ใครจะมาสนใจพวกแม่ม่าย ไม่มีใครอยากจะได้แม่ม่ายเป็นเมียหรอก ไป ไป! กลับไปนอนที่ห้องแกซะไป...ฉันง่วง จะนอนแล้วเนี่ย”

“รีบไล่กันเลยนะป้า...ก็ได้ ๆ ...ถ้าป้าอยากให้ฉันรีบไปนอน พรุ่งนี้ป้าต้องให้ฉันไปเสิร์ฟของหวานพ่อเลี้ยงอีกนะ”

“ชอบจริงนะแก เรื่องเสนอหน้านี่ไม่มีใครในปางไม้นี่เกินแก”

“ฉันอยากช่วยต่างหากล่ะ”

“ไปนอนซะไป...ฉันก็จะนอนแล้วนังลินิน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก”

ลินินรีบลุกจากเตียงแล้วออกจากห้องของป้ารักษ์ หล่อนกลับไปที่ห้องของตัวเองแต่ในหัวก็ยังคิดเรื่องพ่อเลี้ยงเจตภพอยู่ตลอดเวลา หล่อนอยากรู้จริง ๆ ว่าพ่อเลี้ยงคิดยังไงกับหล่อนกันแน่

ถ้าพ่อเลี้ยงชอบเด็กสาว ๆ จริง ๆ หล่อนก็คงต้องวางแผนอะไรสักอย่างเพื่อจะให้พ่อเลี้ยงหันมาสนใจหล่อนให้ได้ในสักวันหนึ่ง ลินินล้มตัวลงนอน แต่จนแล้วจนรอดหล่อนก็ยังข่มตาหลับไม่ได้

“อู๊ย...ซี๊ดดด...ผัวขา”

ก็เสียงของแม่สาวญี่ปุ่นมันยังดังอยู่ในหัว ภาพที่ยูมิโกะถูกพ่อเลี้ยงเจตภพเย่อเต็มคราบเมื่อตอนกลางวันยังวนเวียนในหัว หล่อนเคลิ้ม ๆ ตอนกำลังนึกเห็นท่อนเอ็นที่เหมือนไอติมแท่งยักษ์ถูกยัดเข้าไปในปากของยูมิโกะที่ดูดเลียอย่างเอร็ดอร่อย ลินินเผลอเสียดสีต้นขาเข้าหากันก่อนที่หล่อนจะรู้สึกตัวและลุกขึ้นนั่งและมองนาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน

“เฮ้อ...เมื่อไหร่จะลืมเรื่องพ่อเลี้ยงได้นะ”

หล่อนรำพึงกับตัวเองและนึกอยากอาบน้ำขึ้นมาตอนดึก แต่เมื่อลุกขึ้นก็ต้องแปลกใจที่เห็นเงาของใครคนหนึ่งเดินตรงไปที่เรือนไม้สักหลังใหญ่ของพ่อเลี้ยง เป็นเงาผู้หญิงรูปร่างอ้อนแอ้นและมันทำให้ลินินอยากรู้ขึ้นมา

“ใครกันน่ะ...ไปที่เรือนไม้ของพ่อเลี้ยงตอนค่ำมืดแบบนี้...ตามไปดูดีกว่า”