หมอหนุ่มเข้าถึงที่ทำงานก็พบกับรุ่นน้องหมอเมธี จึงเอ่ยทักตามปกติ “สวัสดีครับพี่เป็นไงบ้างครับ ไปตามเมีย” “ก็ได้เมียสิวะ เอาประวัติคนไข้มาเดี๋ยวฉันต่อเอง วันนี้ไม่โอ้เอ้นะ เมียรออยู่บ้าน” หมอหนุ่มแข็งขันทันที หลังจากหยุดไปหลายวัน เขารีบเคลียร์งานที่คั่งค้างจนเสร็จ ข้าวกลางวันก็ไม่กิน เพราะกลัวเลิกงานเย็นเกินไป เมื่อเวลาเลิกงานมาถึงหมอหนุ่มก็รีบวิ่งออกจากห้องพักแพทย์ทันที “อ่าวพี่ จะรีบไปไหนครับนั่น” หมอเมธีกำลังจะมาปรึกษาเรื่องคนไข้ แต่หมอรุ่นพี่กลับวิ่งตึกๆ ออกไปหน้าตาเฉย เมื่อมองดูนาฬิกาเพิ่งจะเลิกงานจะเรีบไปไหน หมอหนุ่มขับรถด้วยความเร็ว แต่การจราจรกรุงเทพนั้นไม่เป็นใจเอาเสียเลย จนเขาต้องลัดเลาะเลี้ยวออกทางโน้นทีทางนี้ที แม้ว่าคอนโดจะอยู่ไม่ไกลมาก แต่ว่ารถที่แสนจะมากมายในเมืองหลวงพาลให้เขาหงุดหงิดใจ “คิดถึงเมียโว๊ย...ติดอะไรนักหนา” เขาตะโกนกู่ก้องร้องป่าวลั่นรถ แค่ห่างเมียแค่แปดชั่วโมงเหมือนจะลงแดงตาย ดาหลาอยู่ห้องเบื่อๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี จึงเข้าครัวหวังจะทำอาหารไว้รอเขา แต่.... “ไข่ไหม้....”
Read more