All Chapters of เสี่ยเถื่อน(บังคับรัก): Chapter 21 - Chapter 30

สองอาทิตย์ต่อมา...ฉันมาอยู่ที่บ้านของฉัน อยู่ดูแลพ่อกับแม่และน้องชาย ก่อนที่เราจะไม่ได้เจอกันอีกนาน พ่อกับแม่ดีใจมากที่จามีโอกาสจะหายเป็นปกติ ถึงแม้จะต้องใช้ระยะเวลาที่นานมากก็ตาม งานที่บริษัทพ่อไว้วางใจให้ฮอลล์ดูแล ด้วยเหตุผลที่ว่าฮอลล์คือลูกเขย ฉันอยากจะบอกเหลือเกินว่าไอ้ลูกเขยนี่แหละตัวดีเลยแต่ก็ไม่อยากเอาปัญหาผัวเมียของตัวเองไปให้พ่อแม่เป็นกังวล...พ่อกับแม่ของฉันไม่ได้คิดอะไรให้มากความ พอฉันบอกว่ามีหมอที่อเมริกาสามารถรักษาจาได้ ท่านทั้งสองก็พร้อมจะเดินทางในเร็ววันอย่างว่าแหละชีวิตลูกย่อมสำคัญกว่าทรัพย์สินเงินทอง ไม่มีพ่อแม่คนไหนทนเห็นความเจ็บปวดของลูกได้“จิว” เสียงของแม่เรียกชื่อฉัน ระหว่างที่ฉันนั่งมองหน้าน้องชายที่เพิ่งจะนอนหลับไปเมื่อครู่“ค่ะแม่ ว่าไงคะ” ฉันหันไปมองหน้าแม่ด้วยใบหน้าที่กรีดยิ้ม กับครอบครัวฉันจะพยายามยิ้มเสมอเพราะไม่อยากให้ท่านรับรู้ว่าฉันนั้นทุกข์ใจกับอะไร“แม่กับพ่อจะอยู่ไกลแล้วนะ มีอะไรก็ค่อยๆคุยกัน เขารักจิวมากข้อนี้แม่มองออก แต่เขาอาจจะไม่ใช่คนที่จิวรัก เรื่องนี้แม่ก็รู้ดี แต่อย่าลืมนะว่าจิวเลือกที่จะเป็นภรรยาของเขา เพราะฉะนั้นต้องซื่อสัตย์นะลูก” แม่เด

“พอๆ ภพก็ขยันแกล้ง เดี๋ยวเราสี่คนเข้าไปทักผู้ใหญ่กับป๊าหน่อย ส่วนน้องจิวรออยู่แถวนี้ก่อนนะ ป๊าขอเวลาสักพัก” คุณป๊าห้ามทัพอีกตามเคยพร้อมกับเดินไปอีกห้องหนึ่งซึ่งมีบอดี้การ์ดเดินตาม พร้อมกับลูกบุญธรรมทั้งสี่‘อย่ายิ้มเรี่ยราดนะจิว’ นี่คือคำขู่ก่อนที่เขาจะเดินออกไปฉันนั่งรออยู่ที่โซฟาใหญ่ใจกลางห้องโถง ซึ่งแขกในงานก็มีมากมาย แต่ฉันไม่คิดทักทายใครไม่ใช่ว่าหยิ่งเพียงแค่ไม่รู้จักใครพ่อแม่และจาเดินทางไปอเมริกาเมื่อสามวันก่อน เดินทางโดยเครื่องบินส่วนตัวที่คุณป๊าส่งมา ฮอลล์บอกว่าเรื่องการไปของพ่อกับแม่และจามีเพียงคุณป๊าเสี่ยภพและลูกน้องคนสนิทบางคนเท่านั้นที่รู้ฮอลล์กำชับว่าห้ามบอกใคร เพื่อความปลอดภัยของครอบครัวฉัน ซึ่งฉันรับรู้และทำตาม“สวัสดี” ผู้หญิงคนหนึ่งเธอเดินมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้เธอเดินมานั่งข้างกายฉันพร้อมกับยิ้มที่แฝงอะไรบางอย่างซึ่งฉันยิ้มเล็กน้อยพอเป็นมารยาท“เธอคงจะเป็นจีรณาภรรยาของลูกบุญธรรมคนเล็ก” เธอยิ้มหวานและเอ่ยถามถามในสิ่งที่รู้ ถามเพื่ออะไร?“ใช่ค่ะ” ฉันคว้าไวน์มาดื่มหลังจากที่บอกเธอคนนั้นไป ฉันดื่มเป็นนะ แต่เลือกเวลาและจังหวะ ฉันไม่ชอบดื่มสะเปะสะป

“ถึงกูจะเอาผู้หญิงคนอื่นไปเรื่อย แต่กูก็ไม่เคยรักคนอื่น คนที่กูรักมีแค่จิวคนเดียว” ผัวตัวดีอวดอ้างความรักที่มีให้ฉัน ทั้งๆที่ถ้าเทียบกับความเลวของมันไม่น่าจะเอามาพูดเลย“รักแบบไหนวะไอ้ฮอลล์ กูเห็นป๊ารักมี้ ป๊าก็มีแค่มี้นะ ป๊าไม่เคยนอกใจนอกกายมี้เลย กระทั่งมี้จากไป ป๊าถึงมีผู้หญิงอื่น” เป็นเสียงของเสี่ยภพที่แย้งขึ้นสรุปพี่น้องไม่มีใครอยู่ข้างใคร ทุกคนพร้อมจะกัดกันทุกเวลา...“คือกูต้องการคุยกับจิวแค่แป๊ปเดียวไง กูไม่เข้าใจว่าพวกมึงสามคนเถียงอะไรกันมากมาย กูไปละ” เสี่ยธอนว่าจบก็คว้ามือฉันแล้วพาเดินมาทะลุกับห้อง ‘ห้อง’ หนึ่งด้วยความเร็ว ในขณะที่เสียงของฮอลล์ดังตามหลังมา แต่เมื่อบอดี้การ์ดปิดประตูทุกอย่างก็เงียบไป“ไม่ได้เจอกันนานเธอสวยขึ้นรู้ไหม” เสี่ยธอนที่ยืนเงียบสักพักก็เอ่ยขึ้น“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มเล็กน้อย และรู้สึกได้ว่าหัวใจของฉันเต้นแรงเพียงแค่สบตาคมคู่นี้“ไอ้ฮอลล์มันดีขึ้นไหม หรือมันยังทำเลวๆเหมือนเดิม” มือหนาลูบที่แก้มเนียนของฉันอย่างอ่อนโยน“เอ่อ...” ฉันขยับออกจากมือเขา เพราะมันดูไม่ดีต่อสามีแม้ไอ้สามีมันจะเลวก็เถอะ!“คุณมีอะไรจะพูดกับจิวคะ” ฉันเบี่ยงตัวออกเล็กน้อย เสี่ยธอนเขา

“เป็นไรเนี่ย” ฉันลุกขึ้นนั่งแล้วชะโงกหน้ามองคนที่นอนสะอื้นอยู่บนที่นอนอิฮอลล์สะอื้น เขาเป็นบ้าอะไรของเขาวะ!แล้วพอฉันทักฮอลล์มันก็คว้าผ้าห่มมาคลุมโปง“ร้องไห้ทำไม” ฉันดึงผ้าห่มออก แล้วดึงร่างหนาพลิกนอนหงาย แล้วมันก็ดันดึงได้ง่ายๆเสมือนว่าฮอลล์มันตั้งใจ...อ่อย“เงียบคืออะไร อัพยาแล้วประสาทหลอนหรืออะไร” ฉันขมวดคิ้วถาม ส่วนเจ้าตัวหลับตาลง“ฮอลล์ไม่ได้เล่นมาสักพักละ ผู้หญิงก็ไม่ได้เอา” ฮอลล์มันว่าพร้อมกับคว้ามือของฉันไปวางตรงเป้าที่กำลังตุง!“แล้วร้องไห้เพื่อ?”“พยายามห้ามอารมณ์ตัวเองอยู่ ไม่อยากทำร้ายจิว” ไม่อยากจะเชื่อว่าคำนี้จะออกจากปากของผู้ชายป่าเถื่อน“สายตาที่จิวมองไอ้ธอน มันทำให้ฮอลล์เจ็บ สายตาของจิวมันบ่งบอกได้ว่าจิวรู้สึกพิเศษกับมัน ฮอลล์แทบจะหมดแรงเดินเมื่อได้เห็นสายตาที่จิวมองมัน แล้วก็รอยยิ้มที่จิวมีให้มัน ยิ้มที่จิวไม่เคยมีให้ฮอลล์” ฮอลล์บอกพร้อมกับจับมือของฉันลูบไปมาที่เป้าตุง“เข้าใจนะในสิ่งที่พูดมา แต่ที่ไม่เข้าใจคือ มึงเศร้าแต่ดุ้นมึงแข็งคืออะไร” ฉันใช้มือฟาดเบาๆที่กลางเป้า รู้สึกเศร้าแต่เป้าตุง เศร้าภาษาอะไร?“ก็เศร้าไงที่เมียรู้สึกกับคนอื่น แต่ก็เงี่ยนด้วย” อิฮอลล์มัน

“ทำไมมาพร้อมกันได้วะ ปกติไม่เห็นพูดกันสักคำ” ดีม่อนเอ่ยทักเมื่อฉันและฮอลล์เดินมาหยุดอยู่หน้าตึก“บังเอิญเดินมาพร้อมกัน พวกมึงจะถามอะไรมากมาย” เป็นฮอลล์ที่ตอบออกไป“แต่เมื่อคืนพี่ชายกูไปงานเลี้ยงแก๊งของป๊ามึง พี่กูเห็นจิวกับมึงที่งาน” ป้างแย้งขึ้นพร้อมกับการยักคิ้วแบบกวนๆ“ที่งานยังลือกันให้แซ่ดว่าลูกสะใภ้คนเล็กของคุณคงคาสวยหวาน” ป้างมันยังคงพูดต่อโดยไม่รอให้ฉันและฮอลล์ได้พูดอะไร“รู้แล้วจะแกล้งโง่ทำไม” ไอ้ผัวตัวดีมันเกี้ยวกราดและจับมือของฉันไปประสานไว้“ก็แค่อยากได้ยินจากปาก ว่าแต่รักกันยังไงวะกูเห็นจิวมันก็อ่อยไปทั่ว” เป็นยูโรที่เปิดปากถาม“มันอ่อยไปทั่ว แต่มันไม่เอามั่วๆหรอก” ฮอลล์ว่าขึ้น“แต่มึงอะมั่วไม่เลิก” ดีม่อนทักท้วง“อันนี้เห็นด้วย” ป้างว่าเสริม“ชักเยอะแล้วพวกมึง” ฮอลล์หันไปขมวดคิ้วใส่กลุ่มเพื่อน“มึงก็ควรเป็นคนดีเลิกทำร้ายเมีย เลิกมั่วได้ละ กูไม่รู้หรอกนะว่าพวกมึงรักกันแบบไหน แต่ก็ไม่อยากให้ต้องเลิกกัน ไม่งั้นความสัมพันธ์ของกลุ่มมันคงไม่น่ามอง” ยูโรว่าพร้อมกับเอามือมาจับมือฉันอีกข้าง“แต่ทางที่ดี อันดับแรกเลยคือเลิกลวนลามเมียกู กูทนเงียบๆมานานละ” ฮอลล์ปัดมือยูโรออก“ที่กูล