Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องนอนด้วยความรู้สึกที่มันหนักหน่วง ฉันก็รู้ว่าคนเลวๆจะให้เป็นคนดีเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือ ‘ทำไมไม่หักห้ามใจ’ไหนว่าจะทำเพื่อฉัน แล้วที่ทำอยู่คืออะไร?ฮอลล์มันก็คือฮอลล์ที่ชอบเอาแต่ใจตัวเองเป็นประจำ อาจจะจริงอยู่ที่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมามันดีขึ้นมากแต่ทำไมไม่ดีให้ตลอดล่ะ?“ทำอะไรอยู่คะแม่” ฉันถามไถ่ เมื่อปลายสายที่ฉันกดโทรหานั้นรับสายตอนนี้ฉันออกมายืนรับลมที่ระเบียง ซึ่งวันนี้ลมค่อนข้างแรงคลับคล้ายคลับคลาว่าฝนจะตกฉันออกมายืน เพียงเพราะอยากให้ลมพัดเอาความเศร้าในใจออกจากใจฉันไป(กำลังจะนอนลูก จิวล่ะทำอะไร) แม่ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สดชื่นดูร่าเริงแจ่มใส“จิวกำลังจะนอนค่ะ ก็เลยโทรหาแม่ก่อน รู้สึกคิดถึงแม่คิดถึงพ่อแล้วก็คิดถึงจา” ฉันพยายามทำน้ำเสียงให้สดใส ทั้งๆที่ข้างในรู้สึกหนักหน่วง(แม่ก็คิดถึงจิวนะลูก ฮอลล์ทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า แม่รู้สึกว่าจิวเหมือนมีอะไรไม่สบายใจ) ทั้งที่ฉันพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึก แต่แม่ก็ยังเป็นแม่ที่รับรู้ได้ว่า ‘ฉันกำลังรู้สึกไม่ดี’“ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะแม่ ฮอลล์มันก็แค่ทำตามที่พูดไว้ไม่ได้สำหรับบางเรื่องก็เท่านั้น จิวช

“อาการของจิวเป็นยังไงบ้างครับอาหมอ” ผมถามไถ่อาการของเมียด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“ไข้หวัดตัวร้อน คงจะตากฝนนานไปหน่อย ตื่นมาก็ให้ทานยาตามที่อาจัดไว้นะ แล้วก็ให้ซดอะไรร้อนจะได้โล่ง ทานข้าวแล้วก็ให้ทานยาทันที” ‘อาหมอ’ เพื่อนของป๊าอธิบายให้ผมฟังผมรีบโทรตามอาหมอมาทันทีที่เห็นสภาพของจิว จิวนอนสลบอยู่นอกระเบียงเนื้อตัวเปียกโชกเพราะฝนตกใส่เพียงเพราะผมขังเธอไว้ด้านนอก ก่อนที่ผมจะออกไปจัดการธุระสำคัญ“ขอบคุณมากนะครับที่อาหมอสละเวลามา แล้วก็ขอโทษที่รบกวนกลางดึกนะครับ” ผมยกมือไหว้อาหมอ“ไม่เป็นไรคนกันเอง ว่าแต่เราจะไม่ทำแผลหน่อยเหรอ?” อาหมอเอ่ยถามพร้อมกับมองสภาพร่างกายของผมที่มันค่อยข้างยับเยิน“เล็กน้อยครับ ผมชินแล้ว” ผมส่งยิ้มให้อาหมอเล็กน้อย“งั้นก็ตามใจ งั้นอากลับก่อนนะ อย่าลืมให้น้องจิวทานข้าวแล้วทานยาล่ะ ทีหลังก็อย่ารุนแรงถึงขนาดต้องขังกันจนเปียกฝนนะฮอลล์” อาหมอตักเตือนพร้อมกับรอยยิ้ม จากนั้นท่านก็เดินออกจากห้องไปโดยที่มีลูกน้องของผมเดินไปส่งถึงรถผมห่มผ้าให้จิวแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อมานอนกอดเธอที่จิวต้องป่วยมันก็เป็นเพราะผมอีกตามเคย ถ้าผมไม่ใช้อารมณ์จิวก็คงไม

“สามวันแล้วนะที่จิวเงียบ” ไอ้บ้าฮอลล์มันกระชับกอดฉันไว้แน่น“ฮอลล์ไม่ชอบเลยที่จิวเป็นแบบนี้” แล้วมันก็ทำเสียงออดอ้อนอยู่ข้างหูฉันฉันเบื่อมัน เบื่อสันดานเถื่อนที่มันชอบใช้กับฉัน เบื่อคำบอกรักที่พร่ำบอกหลังจากทำผิดเบื่อทุกอย่างที่เป็นมัน!“จิวก็ไม่ชอบที่ฮอลล์เป็นแบบนี้เหมือนกัน ความจริงจิวน่าจะนอนตากฝนตะ...” ไอ้ผัวบ้ามันเอาต้นแขนมาทับหน้าฉันไว้เพื่อไม่ให้ฉันพูดคำนั้นออกมา“พอพูดก็พูดถึงแต่เรื่องตาย ฮอลล์ไม่ยอมให้จิวตายหรอก ถ้าจิวตายฮอลล์คงตายตาม” ไอ้บ้าฮอลล์มันกอดฉันไว้ในขณะที่มืออีกข้างของมันก็ทับหน้าฉันอยู่แล้วคือสารรูปอิฮอลล์แทบจะดูไม่ได้เลย ปากแตก คิ้วแตก หน้าบวมนิดๆ ส่วนเนื้อตัวก็มีรอยช้ำเป็นจ้ำสีม่วงๆฉันลืมตาขึ้นครั้งแรกคือตกใจกับสภาพมันนะ แต่ฉันก็เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ เมินเฉยใส่มัน แล้วคือช่วงเวลาสามวันที่ผ่านมามันก็ดูแลฉันเป็นอย่างดี เช็ดตัวป้อนข้าวป้อนยา พยุงเข้าห้องน้ำ แล้วมันยังลงมือทำกับข้าวให้ฉันกินอีกด้วยซึ่งรสชาติก็ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าดีแล้วที่ฉันรู้ว่ามันเป็นคนทำ เพราะเสียงที่โวยวายบ่นด่าลูกน้อง และรสชาติอาหารที่ไม่น่าจะมีคนกล้าเอามาขายถ้าทำรสชาติแบบท

“กินข้าวหน่อย เดี๋ยวไม่มีแรงนะ” ฉันเดินมานั่งข้างๆฮอลล์ที่ตอนนี้ดูอ่อนแอลงมากเขาไม่ได้ร้องไห้ให้ใครเห็นนอกจากฉัน เกือบอาทิตย์ตั้งแต่คุณป๊าเสีย ฮอลล์ก็เก็บตัวเงียบ ไม่พูดกับใคร กับฉันก็นอนกอดไว้แน่น และพูดพร่ำว่า ‘อย่าทิ้งฮอลล์นะ ฮอลล์เหลือแค่จิวรู้ไหม’เขาพูดบอกฉันทุกวันหลังจากที่คุณป๊าเสีย พวกพี่ๆของเขาวางท่าเรียบเฉยต่อหน้างานศพของคุณป๊า แต่ลับหลังฉันไม่รู้ว่าเขาเหล่านั้นมีอาการเสียใจแบบที่ฮอลล์มันเป็นไหมฮอลล์รักคุณป๊ามาก และแค้นเคืองไอ้คนที่มันลงมือเช่นกัน ทุกคนลงความเห็นว่าคือคนๆเดียวกับคนที่ฆ่าภรรยาของคุณป๊า แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนๆนั้นไปซะทีเดียว เพราะงานที่คุณป๊าทำก็มีอริเยอะพอสมควรคุณป๊าโดนยิงดับที่โตเกียว! ซึ่งท่านกำลังเดินทางกลับบ้านพัก บ้านที่ท่านอยู่ประจำที่นั่นบอดี้การ์ดเสียชีวิตหลายคน และมันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าไอ้คนที่ลงมือมันวางแผนมาเป็นเวลานานร่างของคุณป๊าถูกนำกลับมาที่ไทยโดยเครื่องบินส่วนตัวของท่าน สภาพศพของท่านยังความหล่อเหมือนกับตอนที่ยังมีชีวิตไม่น่าเชื่อว่าท่านจะจากไปเร็วขนาดนี้ซึ่งเมื่อวานนี้มันคือวันเผาคุณป๊า และทุกอย่างก็ผ่านไปอย่

“เหนื่อยไหม” ฉันถามไถ่คนที่นั่งข้างกาย หลังจากที่ตอนนี้เวลาประมาณหกโมงเย็น ซึ่งรถหรูกำลังแล่นออกจากบริษัทยักษ์ใหญ่ เป็นบริษัททำเงินอย่างขาวสะอาดและสุจริตก็หลังจากที่ฮอลล์มันเคลียร์ความเรียบร้อยที่บ่อนเสร็จก็ปลุกฉันขึ้นมาทานข้าว พอทานเสร็จก็ชวนฉันมาที่บริษัท เช็คยอดขาย ความเรียบร้อยของพนักงาน และอีกหลายๆอย่าง ซึ่งฉันไม่ได้ให้ความสนใจ ฮอลล์มันเคลียร์งานที่วางบนโต๊ะอย่างตั้งใจ ส่วนฉันก็นั่งรออย่างตั้งมั่นฉันแอบมอง และแอบคิดว่าเวลาทำงานฮอลล์มันเป็นอีกคน ฮอลล์มันสุขุมดูเป็นผู้ใหญ่ วางท่าน่าเกรงขามจนกระทั่งงานมันเสร็จเราก็เลยนั่งอยู่บนรถเพื่อเตรียมตัวกลับกันนี่ไง“แค่จิวถามก็เหมือนได้ชาร์จพลังแล้ว” ฮอลล์มันว่าพร้อมกับเอนซบที่ไหล่ของฉันดังเดิมเหมือนที่เคยทำ จะต่างก็แค่ในมือยังคงวุ่นกับ iPad“ไปไหนต่อ” ฉันเอ่ยอีกรอบเพราะตอนนี้ท้องฟ้ากำลังจะมืด และฉันก็เบื่อกับการนั่งรถ ถึงแม้จะมีบอดี้การ์ดขับให้ก็เถอะ“ไอ้ภพมันจะส่งของครั้งใหญ่ มันบอกให้ไปหามันหน่อย”“จิวไม่ไปได้ไหม” ฉันรีบเอ่ยถาม เพราะครั้งก่อนเสี่ยภพมันลวนลามฉัน และฉันไม่อยากจะเจอ ฉันไม่ชอบขี้หน้าและสายตาที่แทะโลม ถึงแม้ว่าตอนงานศพคุณป๊า