All Chapters of เสี่ยเถื่อน(บังคับรัก): Chapter 1 - Chapter 10

“จิววันนี้ไปเป็นเพื่อนซื้อเสื้อในหน่อยดิ เสื้อในลดราคา50%” ‘ดีม่อน’ เพื่อนในกลุ่มที่เป็นผู้หญิงพูดขึ้นขณะที่พวกฉันนั่งรออาจารย์“วันก่อนก็เพิ่งไปเถอะ” ฉันบอกด้วยท่าทีที่เหนื่อยหน่ายกับการเดินเลือกซื้อเสื้อในหรือข้าวของอะไรต่อมิอะไรของเพื่อนคนนี้ฉันชื่อ ‘จิว’ เป็นคนง่ายๆ ไม่ค่อยสันทัดเรื่องการแต่งตัว เพราะฉันมั่นใจว่าฉันสวยในแบบของฉัน เรื่องเสื้อในกางเกงในนี่ยิ่งแล้ว ฉันไม่ค่อยจะสนใจหรอก เพราะมีคนสนใจแทนฉันอยู่แล้ว เขาคนนั้นแทบจะเป็นคนเลือกทุกอย่างให้ฉันเลยมั้งเหอะ! เลือกให้ทุกอย่างทั้งๆที่ฉันไม่เคยต้องการอะไรสักอย่าง“วันนั้นลด20%ไง แต่วันนี้ลด50%ไปเถอะนะจิว” ดีม่อนยังคงคะยั้นคะยอเกาะแขนฉันแล้วเขย่าไม่เลิก และทุกครั้งฉันก็จะมักแพ้การตื๊อของเพื่อนคนนี้เสมอ เพียงแต่ไม่ใช่วันนี้แน่นอน“วันนี้จะกลับบ้าน” ฉันพูดสั้นๆและมันทำให้เพื่อนจอมตื๊อยอมปล่อยแขนที่เกาะและกำลังจะแหกปากด่าฉัน“พรุ่งนี้ที่บ้านจะไปทำบุญ” ฉันรีบพูดก่อนที่ดีม่อนจะเปล่งเสียงสิบแปดหลอดออกมา และเมื่อฉันพูดจบเรียวปากบางก็ค่อยๆหุบลง“ไปยังไง ให้ไปส่งไหม” ‘ป้าง’ เพื่อนชายหน้าตี๋หุ่นน่ากินที่นั่งถัดจากดีม่อนเอ่ยถามฉัน ป้างคือเพ

“ทำไมมาสายวะ” ป้างเอ่ยถามหลังจากที่ฉันก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มเพื่อนของฉัน“นั่งแท็กซี่มา” ฉันบอกปัดๆแล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างยูโร“เออนี่น้องนาวเจอกันตอนนั่งแท็กซี่กูเห็นน้องเขายืนรอรถก็เลยจอดรับ” ฉันแนะนำเด็กหนุ่มหน้าคมที่ฉันเห็นเขายืนรอรถแล้วบังเอิญใส่เสื้อสถาบันเดียวกับฉัน ฉันก็เลยให้ลุงแท็กซี่จอดรับ“ใจดีหรือเห็นน้องมันหล่อตรงสเปค” ยูโรเอามือมาวางที่ไหล่ของฉัน“ใจดีเป็นเรื่องปกติ แต่จะพิเศษหน่อยก็ตรงที่น้องนาวหล่อน่ารัก เห็นแล้วอยากรัก” ฉันกรีดยิ้มสวยบนใบหน้าแล้วส่งไปให้น้องนาวที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน“งั้นผมไปเรียนก่อนนะครับ” น้องนาวยิ้มนิดๆ“เย็นนี้เดี๋ยวผมรอนะครับพี่จิว” น้องนาวหันมาย้ำกับฉันอีกรอบ เพราะตอนที่เราลงจากแท็กซี่ฉันเป็นคนจ่ายเงิน น้องนาวเลยอาสาจะกลับพร้อมฉันแล้วขากลับเขาจะจ่ายเงินเอง ซึ่งฉันไม่ได้ซีเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ดีซะอีกมีหนุ่มน้อยมานั่งใกล้ๆพอให้หัวใจกระชุ่มกระชวย“จ้ะ รอพี่ตรงนี้ก็ได้นะ” ฉันยิ้มให้น้องนาวอีกรอบ“อิจิว! มึงจะแดกเด็กเหรอ” ดีม่อนรีบร้องถาม หลังจากที่น้องนาวเดินออกไปไกลพอสมควร“ถึงฉันจะไม่สวยจนผู้เหลียว แต่ก็ทำให้เสียวได้นะเออ” ฉันยักคิ้วหลิ่วตาทำ

“กลับบ้านเดี๋ยวให้ตบคืน” เขาบอกเมื่อเห็นฉันนอนนิ่งไม่ต่อปากต่อคำ มือหนาลูบที่แก้มข้างที่เขาตบ ซึ่งตอนนี้มันเกิดรอยมือของเขาขึ้น“อดทนหน่อยนะ” เป็นประโยคที่ฉันได้ฟังจนเบื่อ ตั้งแต่เราอยู่ด้วยกันมานับได้ก็เกือบปีกว่าแล้ว ประโยคนี้เขาบอกฉันทุกครั้งหลังจากที่เราทะเลาะกันเสร็จเขาไม่ชอบให้ฉันพูดว่าเกลียดเขาบ่อยๆ เขาเคยบอกว่าเขารับไม่ได้‘ไม่ต้องบอกรักก็ได้ แต่อย่าพูดว่าเกลียดบ่อยๆ แค่สายตาที่จิวสื่อมาฮอลล์ก็รับรู้แล้ว’ เขาบอกกับฉันในวันที่เราจดทะเบียนสมรสกันวันจดทะเบียนที่คนอื่นมีความสุข แต่ฉันน่ะทุกข์สุดใจ!“เสี่ยภพต้องการเจรจาครับ” เสียงของคนขับรถที่รับหน้าที่บอดี้การ์ดด้วยพูดขึ้น“ตกลง” ฮอลล์ตอบตกลงฉันจึงลุกขึ้นนั่ง เขาถอดเสื้อยีนส์มาคลุมร่างของฉันไว้ อาจจะด้วยกระโปรงนักศึกษาที่สั้นหรืออะไรก็ไม่รู้ เสื้อยีนส์ถึงได้มาอยู่บนตัวของฉันแทนและไม่นานนักรถหรูก็จอด แล้วก็มีรถอีกคันมาจอดเทียบ จากนั้นประตูฝั่งเขาก็ถูกเปิดออก ร่างหนาสง่าผ่าเผยเข้ามานั่งในรถเคียงข้างฮอลล์ กลายเป็นว่าฮอลล์นั่งอยู่ตรงกลางขนาบข้างด้วยฉันและผู้ชายคนใหม่ที่เพิ่งขึ้นรถมา เขาวางกระเป๋าซึ่งน่าจะบรรจุเงินลงที่หน้าตักของฮอล

“พี่ฮอลล์” นักศึกษารุ่นน้องคนหนึ่งฉีกยิ้มกว้างให้เจ้าของชื่อที่เธอเอ่ยเรียก“เมียมึงมาละไอ้ฮอลล์” ยูโรขยับตัวลุกขึ้นแล้วให้น้องนักศึกษาคนนั้นเดินมานั่งเคียงคู่ฮอลล์แทน“คืนนี้ให้หนูไปหาไหมคะ” น้องนักศึกษาเสนอตัวพร้อมกับหันมาเย้ยฉันนิดๆ“เดี๋ยวค่อยคุยนะ” ฮอลล์บอกน้องนักศึกษาที่นั่งเคียงข้าง‘เปียว’ ผู้หญิงที่ใครต่อใครในมหาวิทยาลัยต่างเข้าใจว่าเธอคือภรรยาของฮอลล์ อาจจะด้วยข่าวลือที่พูดกันหนาหูว่าฮอลล์มีภรรยาที่จดทะเบียนด้วยและเรียนที่เดียวกัน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ฮอลล์คั่วกับยัยเด็กนี่อยู่ ทั้งมหาวิทยาลัยจึงเข้าใจไปในทิศทางนั้นฮอลล์ไม่คิดอธิบาย ปัญหามันก็เลยไม่คลายซึ่งเมียตามกฎหมายอย่างฉันไม่คิดจะแสดงตัวอยู่แล้วส่วนเปียวก็มโนว่าตัวเองคือภรรยาทั้งที่เวลาเธอไปที่บ้านเธอจะเหลือบเห็นชื่อในทะเบียนสมรสว่าใครคือเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย!เด็กของฮอลล์ทุกคนจะรู้ว่าฉันคือใคร และไม่มีใครกล้าเอาเรื่องของฉันไปพูด เพราะผัวคนเดียวกันของเราได้สั่งไว้ว่าห้ามพูดถึงหรือแตะต้องฉัน และบรรดาเมียทุกคนของเขาก็ทำตามฮอลล์ไม่ได้มีแค่เปียว เขามีผู้หญิงอีกหลายคน แต่เพียงแค่เปียวอยู่สถาบันเดียวกันกับเขาฮอลล์

“ฮื้อ อย่ากวน” ฉันปัดป่ายคนที่กำลังวุ่นวายกับร่างกาย“ไปนอนบนเตียงก่อน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ฉันจึงเดินกระฟัดกระเฟียดไปที่เตียงหลังจากที่เผลอหลับอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องนอนขณะที่คิดถึงเรื่องของต้อมฉันทิ้งตัวลงนอนเหมือนเด็กงี่เง่าไม่พอใจที่โดนปลุกใช่!ฉันไม่พอใจจริงๆเพราะฉันกำลังฝันเห็นต้อมที่ยืนยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มที่ฉันคิดถึง ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนภาพความทรงจำก็ยังติดอยู่ใจฉันไปตลอด...“ขอโทษนะจิว ขอโทษที่ฮอลล์เห็นแก่ตัว ขอโทษที่ฮอลล์ร้ายกับคนในครอบครัวจิว ขอโทษที่ฮอลล์ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมทำร้ายคนที่จิวให้ความสำคัญ รู้ไหมว่าฮอลล์รักจิวมากแค่ไหน รู้ไหมว่าฮอลล์เจ็บปวดเท่าไหร่ที่เห็นจิวยิ้ม จิวรู้สึกกับคนอื่นที่ไม่ใช่ฮอลล์ ฮอลล์คือคนเลวคนเห็นแก่ตัวข้อนี้ฮอลล์รู้ตัวเองดี แต่ชีวิตฮอลล์ไม่มีจิวไม่ได้ อีกไม่นานฮอลล์สัญญาว่าจิวจะต้องยิ้มให้ฮอลล์เหมือนที่จิวเคยยิ้มในวันแรกที่เราเจอกัน” ประโยคพร่ำเพ้อถูกพล่ามออกจากปากเขาอย่างแผ่วเบาเขาอาจจะคิดว่าฉันหลับ เพราะกว่าเขาจะมาทิ้งตัวลงนอนข้างฉันก็นานประมาณหนึ่งชั่วโมงได้ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขานั่งทำอะไรฉันขี้เกียจหันไปมอง อย่างที่เคยบอก ฉันเหม็นขี