บททั้งหมดของ Three Little Cupids: Daddy, Steal Our Mommy’s Heart Back!: บทที่ 91 - บทที่ 100

KABANATA 92Napatawa si Enzo, pero walang saya ang tunog nito. Halatang napikon siya sa sinabi ni Anastasia.“Wow,” malamig niyang sabi, “ikaw pa talaga ang may lakas ng loob na mag-accuse?”Hindi siya makapaniwala. Kung hindi siya tinulak ng babae kanina, hindi naman sana mangyayari ang aksidenteng iyon. Ngayon, siya pa ang lumalabas na may kasalanan.“Anastasia,” dagdag niya, may halong pangungutya, “ang lakas ng loob mong magsalita para sa isang babaeng parang hooligan kagabi.”Bahagyang naningkit ang mata niya habang diretso itong nakatitig sa kanya.“Sa totoo lang,” tuloy niya, “nagsisimula na akong mag-isip kung sinadya mo ba talagang samantalahin ako kanina.”Diretso ang tono, walang preno.“Sa sitwasyong ito,” dagdag pa niya, “parang ako pa nga ang dehado.”Napatameme si Anastasia.Gusto niyang sumagot. Gusto niyang kontrahin ang bawat salita ni Enzo. Pero sa tuwing bubuka ang bibig niya, bumabalik sa isip niya ang mga alaala kagabi.Malabo man, pero sapat para mapahiya siya.

KABANATA 94Mahigpit ang hawak ni Enzo sa manibela. Halos maputi na ang mga daliri niya sa diin, kahit pilit niyang pinapanatiling kalmado ang ekspresyon ng mukha niya.“Wala naman,” sagot niya, parang walang ibig sabihin ang lahat. “I’m just asking. May nawala ka ba o wala?”Pero hindi kumbinsido si Anastasia.Kahit gaano ka-casual ang tono ni Enzo, ramdam niya na may mali. Hindi ito ang tipo ng lalaki na basta na lang magtatanong tungkol sa alahas, lalo na kung ganoon ka-specific.Heart-shaped necklace pa talaga.Hindi siya mapakali.“Strange…” bulong niya sa isip.Hindi kaya may kinalaman iyon sa kung ano mang iniimbestigahan nito?Napansin ni Enzo ang pag-aalinlangan sa mukha niya. Lalong tumibay ang hinala niya.Bago pa sila makapagsalita ulit, dumating na sila sa harap ng Padilla family villa.Huminto ang sasakyan.Sandaling natahimik ang paligid.Pagkatapos, dahan-dahang lumingon si Enzo kay Anastasia.Matalim ang tingin niya.Diretso. Walang iwasan.“Anastasia,” mababa pero ma

KABANATA 96Natigilan si Anastasia.Hindi niya agad naintindihan kung anong gustong gawin ng anak niya. Kanina lang ay halos hindi nito gustong kausapin ang ama, tapos ngayon, siya pa ang unang tumawag.Si Enzo naman, bihira niyang makita si Roscoe na ganoon. May halong pag-aalinlangan, may konting kaba. Hindi niya napigilang mag-alala.Mabilis siyang bumaba mula sa hagdan at lumapit sa bata.“Roscoe, what’s wrong?” tanong niya, bahagyang nakakunot ang noo. “Sumasakit ba ulit ang paa mo?”Umiling si Roco.“No…” mahina niyang sagot.Tumingin siya kay Enzo, medyo alanganin ang mga mata.“Daddy…” nagsimula siya, tapos sandaling tumigil, parang nag-iipon ng lakas ng loob. “Thank you for bringing Mommy back.”Napatigil si Enzo.Hindi niya inaasahan ang marinig iyon.“Will you…” tuloy ni Roco, mas lalo pang humina ang boses, “play with me for a while?”Halos pabulong na ang huling bahagi, pero malinaw pa rin kay Enzo.Parang may kung anong lumuwag sa dibdib niya.Agad siyang ngumiti, isang

KABANATA 98Pagkatapos magsalita, walang emosyon na binitawan ni Anastasia ang pulso ni Lori at itinulak ang shopping cart paabante, parang wala lang nangyari.Hindi handa si Lori.Dahil sa suot niyang matataas na heels, nawalan siya ng balanse at tuluyang napaupo sa sahig.“Ah!”Napalingon ang mga tao sa paligid.May mga napahinto sa pamimili, may mga nagbulungan.Hindi malinaw sa kanila ang buong nangyari, pero sapat na ang eksena para mapukaw ang atensyon.Namula ang mukha ni Lori sa hiya.Ang plano niyang mang-gipit ay bumalik sa kanya.Mas lalo siyang nagmukhang katawa-tawa.Napakagat siya sa labi, pilit pinipigilan ang galit.Sa mga mata niya, may kumikislap na poot.“Anastasia…” bulong niya, halos kagatin ang bawat salita. “You’re just as disgusting as that illegitimate daughter.”Lalong tumalim ang tingin niya.“Just wait. I’ll deal with both of you.”Nagpakawala siya ng mahinang “tsk” bago dahan-dahang tumayo.Inayos niya ang damit niya, saka nagkunwaring normal lang ang laha

KABANATA 100Pagkasagot pa lang ni Anastasia sa tawag, agad niyang narinig ang isang pamilyar na boses sa kabilang linya.“Anastasia, narinig ko kay Lori na bumalik ka na raw sa Pilipinas?”Bahagyang nanigas ang mukha niya.Kilala niya ang boses na iyon.Si Lola Lyza.Sarili niyang lola.Tahimik siyang huminga bago sumagot.“Mm,” maikli niyang tugon.Walang emosyon.Nang makumpirma ng matanda ang sagot, halatang hindi ito natuwa.Kung hindi pa dahil kay Lori, hindi pa niya malalaman na nakabalik na si Anastasia.Para sa kanya, malaking kakulangan iyon.Sa isip niya, wala talagang pinagkatandaan ang apo niyang ito.Katulad lang ng ina nito.“Anastasia,” sabi ni Lola Lyza, pilit pinapabait ang tono, “bakit hindi mo man lang sinabi na babalik ka? Ni isang tawag, wala ka sa loob ng anim na taon. Alam mo ba kung gaano ako nag-alala sa’yo?”Napangiti si Anastasia.Pero malamig.Kung talagang nag-aalala, bakit ngayon lang?Hindi na niya pinatagal ang usapan.“Grandma,” direkta niyang sabi, “