บททั้งหมดของ Three Little Cupids: Daddy, Steal Our Mommy’s Heart Back!: บทที่ 121 - บทที่ 130

KABANATA 122Tahimik ang loob ng silid, tanging mahihinang tunog lang mula sa tablet ni Roco ang maririnig. Nakaupo siya sa kama, nakatingin kay Enzo na nakatayo malapit sa pinto. Kanina pa niya gustong itanong iyon, pero ngayon lang siya nagkaroon ng lakas ng loob.“Daddy…” maingat niyang simula, “do you like Jocelyn?”Parang biglang tumigil ang oras.Bahagyang tumigas ang likod ni Enzo, at sa isang iglap, nag-iba ang laman ng kanyang mga mata. Hindi ito simpleng tanong para sa kanya. May kung anong bahagi ng nakaraan ang tila hinila palabas ng tanong na iyon.Hindi niya agad sinagot.Sa loob-loob niya, kusang bumalik ang alaala ng gabing iyon sa Hilton Hotel anim na taon na ang nakalipas. Isang gabi na dapat ay wala lang, isang aksidente na hindi na dapat balikan. Pero hindi ganoon ang nangyari.Hindi lang katawan ang naalala niya.Mas malinaw pa sa isip niya ang banayad na presensya ng babae—ang paraan ng paghawak nito, ang init ng yakap, ang kakaibang lambing na hindi niya kailanm

KABANATA 124Nang marinig ito ni Jocelyn, muntik na siyang magwala sa galit. Hindi niya kinailangan pang mag-isip. Alam niya agad—iyan ang maliit na bastos na iyon, tumatawag kay Anastasia! Parang sumabog ang dibdib niya sa galit, ngunit ayaw niyang hayaan iyon nang basta-basta. Nagtaglay siya ng matinding kontrol, ngunit hindi maikakaila ang init sa kanyang dibdib. Maghahabol pa sana siya ng pananalita nang muling pumalo ang boses ni Roco mula sa tablet.“Tita Jocelyn, you’re just my Daddy’s friend. Call him less often in the future. Goodbye!”Ipinutol niya ang tawag kaagad pagkasabi ng mga iyon. Napatingin si Jocelyn sa itim na screen, halos ipagpag ang kanyang phone sa galit. Ang batang iyon! Halos gusto niyang sumigaw at ibagsak ang tablet, pero napigilan niya ang sarili.Si Enzo, nakatingin sa anak na nakayakap sa kanyang bisig, may bahagyang pagkabahala sa mata. Alam niyang inosente ang bata at hindi nito sinasadya ang anumang pananakit.Si Roco, ganap na inosente, kumurap ng

KABANATA 126Ngayong araw ang unang araw ni Roco sa paaralan, at hindi maiwasang mangamba si Anastasia. Alam niyang hindi pa magsisimula sa school sina Roscoe at Raki hanggang bukas, kaya may oras pa siya ngayon. Kasama si William, pumunta siya para sunduin si Roco, habang pinagmamasdan ang paligid ng kindergarten. Ang bawat detalye—ang mga kulay sa pader, ang mga laruan, ang mga bata—ay tila nagpaparamdam sa kanya na seryoso na ang unang hakbang ng anak sa bagong yugto ng buhay.Pagkatayo niya sa harap ng gate, agad niyang nakita ang anak. Napangiti siya at kumaway, at ang puso niya ay parang kumabog sa tuwa.“Roscoe!” tawag niya nang may init sa boses.Pagkakita ni Roco sa kanyang mommy, agad siyang tumakbo papunta sa kanya, sabik at masigla. “Mommy, bakit ka nandito?” tanong niya, habang halata ang excitement sa mga mata.Tiningnan niya ang anak na basa sa pawis, at ramdam niya ang kirot sa dibdib. Kinuha niya ang tissue at maingat na pinunasan ang pawis sa noo ni Roco, saka inabot

KABANATA 128 Tiyak si Enzo na hindi niya nagkamali kanina sa pagkakakilanlan ng dalawang bata. Ang maliit na batang babae at batang lalaki ay parehong malinaw sa kanyang alaala, at kahit sa dami ng tao sa paligid, alam niyang iyon ang mga batang nakita niya sa lavender farm. Sa isip niya, malinaw na malinaw ang koneksyon—may mga pahiwatig na hindi basta-basta maipaliwanag ng karaniwan.Sa pamamagitan lamang ng pagtingin sa kanilang mga files, malalaman agad ang tunay nilang impormasyon. Ito ang pinakamabilis at pinakamadaling paraan sa kasalukuyan para alamin ang pagkakakilanlan ng dalawang batang ito. Hindi niya kailangang maghinala pa—ang mga dokumento ay magsasabi ng lahat: pangalan, petsa ng kapanganakan, at iba pang mahahalagang detalye.Nagulat si Dorian nang marinig ang utos ni Enzo. “Okay, Mr. Padilla, I’ll get on it right away,” sagot niya, halatang handang sundin ang bawat hakbang ng boss.Tumango si Enzo at nagbigay ng mahinang “hmm” bilang pagsang-ayon, bago ibaba ang ulo

KABANATA 130 Ang unang nakita sa mata ni Enzo ay ang larawan ng maliit na babae.Tila huminto ang oras sa kanyang isipan. Ang mga mata niya ay nanlamig at bahagyang kumunot ang noo nang mapansin ang pagkakahawig ng batang ito kay Anastasia. Ang mga tampok, ang ngiti, ang paraan ng pagtitig—lahat ay parang repleksyon ng ina mismo. Ramdam niya ang isang bahagyang sama ng loob, isang halo ng pagtataka at paninindigan. Agad niyang binuksan ang susunod na pahina, puno ng pagka-intriga at pag-aalala, sabik na malaman ang susunod na detalye.Hindi niya inasahan…Ang mga mata ni Enzo ay bahagyang nanginginig nang makita ang larawan ng batang lalaki sa file. Eksaktong pareho ito sa batang kanilang inimbestigahan noon sa lavender farm—ang bata na noon ay misteryoso, na may lihim na nakatago sa likod ng inosenteng mukha.Ang guardian ay nakalista pa rin bilang si Anne. Ang nag-iisang pagbabago: mula sa pagiging biological na anak, naging adoption na lamang ang relasyon. Ang simpleng pahayag sa