บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม: บทที่ 11 - บทที่ 20

ชาญชัยเก็บเงินใส่ในถุงผ้าใบเดิมแล้วเดินออกไปทันที เขาเดินไปที่บ้านของอาคนเล็กซึ่งอยู่ถัดไปประมาณสามร้อยเมตร มาถึงก็บอกความต้องการของตนออกไป “อาครับผมขอเช่ารถอีแต๋นเข้าตลาดได้ไหมครับ” ถ้าเขานั่งรถโดยสารประจำทางไปจะไม่สะดวกตอนขนข้าวไปขายที่โรงสีข้าว “เช่าทำไม คนกันเองทั้งนั้น แค่เติมน้ำมันให้ไปกลับได้ก็พอแล้ว” อุทิศบอกหลานชายด้วยความเต็มใจ “ขอบคุณครับอา” “พี่ชาญจะเข้าตลาดเหรอครับ” คชา ลูกชายเพียงคนเดียวของอุทิศเอ่ยถาม เขาอายุน้อยกว่าชาญชัยห้าปี ตอนนี้แต่งงานมีภรรยาแล้ว แถมยังมีลูกชายอายุห้าขวบแล้วหนึ่งคน “อืม จะเข้าไปซื้อข้าวสารสักหน่อย” “ไปซื้อทำไมให้เปลืองเงิน มาเอาที่บ้านอาไปกินก่อนก็ได้ พอได้ข้าวเปลือกมาค่อยเอามาคืน” ฟาง ภรรยาของอุทิศบอก เพราะไม่อยากให้หลานสิ้นเปลืองเงิน “อย่าเลยครับอา ผมเกรงใจน่ะครับ ซื้อกระสอบเดียวก็พอแล้วครับ” เพราะอีกไม่ถึงเดือน แพรพิไลซึ่งทำนาให้อัจฉราก็คงเอาข้าวเปลือกมาให้แล้ว “อย่างนั้นก็ตามใจ” ฟางไม่อยากให้หลานชายสามีต้องลำบากใจจึงไม่รบเร้าอีก ชาญชัยสต

วันรุ่งขึ้นหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ห้าคนพ่อแม่ลูกก็เตรียมตัวเข้าตลาด พวกเขาออกไปยืนรอรถหน้าบ้าน เพราะรถโดยสารประจำทางในหมู่บ้านขับผ่านเส้นทางนี้อยู่แล้ว ไม่นานรถโดยสารก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบ แสนดีประคองแม่เดินขึ้นไปก่อน สายน้ำเดินไปนั่งตาม และชาญชัยก็อุ้มลูกสาวไปนั่งข้างสายน้ำเป็นคนสุดท้าย ภายในรถมีผู้โดยสารอยู่แล้วสามสี่คน สายตาทุกคนที่มองมามีทั้งสมเพช เวทนา และสงสาร แต่ชาญชัยไม่ได้สนใจ ผู้หญิงหนึ่งในนั้นเอ่ยถามภรรยาของเขาว่า “จะเข้าตลาดเหรอเอื้อง” “ค่ะ” “ทำไมไม่นอนพักอยู่ที่บ้านแล้วให้ลูกกับผัวมาแทน เอ็งจะมาให้มันลำบากทำไม” “ฉันอยากมาเปิดหูเปิดตาบ้างน่ะค่ะ อยู่แต่ในบ้านอุดอู้เกินไป” อัจฉราไม่อยากบอกใครว่าเธอกำลังจะไปหาหมอ เพราะไม่อยากให้คนอื่นวิจารณ์มากนัก แค่นี้คนก็ลือไปทั้งหมู่บ้านแล้วว่าถึงเธออยู่ก็ดูเหมือนตายไปแล้วถึงเก้าในสิบส่วน จากนั้นชาวบ้านก็ไม่มีใครถามเธออีก แต่ภายในรถยังมีเสียงซุบซิบดังขึ้น “ไอ้ชาญมันก็ดีนะ เมียหน้าตายังกับผีมันยังกล้าไปไหนมาไหนด้วย” “มันก็แสร้งทำดีไปอย่างนั้นแหละ อีกไม่นาน

สองร่างยังนั่งเงียบงันมีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา ตอนนี้เสียงสะอื้นได้จางลงบ้างแล้ว เกือบสิบลมหายใจเขาจึงพูดต่อ “เธอรู้ไหมว่ามะเร็งกลัวอะไรมากที่สุด” ทั้งสองหันหน้าสบตากัน อัจฉราส่ายหน้าเบา ๆ เพราะเธอไม่รู้จริง ๆ “มะเร็งกลัวความสุข และสิ่งที่มันชอบที่สุดก็คือความทุกข์ ยิ่งเราเครียดและคิดมากมันยิ่งชอบ”ดวงตาแดงก่ำยังจ้องหน้าสามี เขาพูดต่อไปอีกว่า “ลองสู้เพื่อลูกสักครั้งได้ไหม”“แต่หมอบอกว่า…” “เธอต้องเชื่อมั่นและศรัทธาในตัวเอง” ชาญชัยว่า “พี่เคยรู้จักคนที่เป็นโรคเดียวกันกับเธอ แล้วตอนนี้เขาก็หายดีแล้ว” “ใครเหรอคะ” ในแววตามีความอยากรู้อยู่มาก“เพื่อนที่ไปรับจ้างตัดอ้อยเสี่ยหง่าด้วยกันน่ะ” เขาจะบอกได้อย่างไรว่าเป็นพ่อของเขาเอง “ลองสู้ไปด้วยกันสักครั้ง ถึงผลออกมาเป็นยังไงเราจะยอมรับมัน ตกลงไหม”อัจฉรามองเขาด้วยสายตาที่สับสน ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนเกลี้ยกล่อมให้เธอไปรักษาตัว ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เขาเลยสักนิด ก่อนหน้าเขาเฉยชาทั้งสายตาและการกระทำ แต่ตอนนี้เขากลับทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอไปรักษาต่อ ความจริงแล้วเขาเป็นคนอย่างไรกันแน่เธอพยักหน้ารับ คนตัวใหญ่โอบร่างผอมแห้งให้มาอิงไหล่หนาเบา

จากนั้นชาญชัยจึงเดินไปที่บ้านป้าเอิบเพื่อขอให้เธอขับรถพาไปที่คลินิกพรุ่งนี้ เมื่อไปถึงเอิบกำลังล้างรถอยู่หน้าบ้านพอดี “ป้าเอิบครับพรุ่งนี้ผมขอเหมารถเข้าไปที่ขุนศรีบุรีได้ไหมครับ” เอิบละสายตาจากรถ วางสายยางและฟองน้ำแล้วเดินไปปิดน้ำไว้ก่อน “ได้สิ แล้วเอ็งจะไปทำอะไรล่ะ” เรื่องนี้คงปิดบังไม่ได้อีกต่อไป เพราะเอิบเป็นคนกว้างขวาง รู้จักคนมาก สามีเธอเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านไผ่ล้อม ส่วนลูกชายเพียงคนเดียวกับลูกสะใภ้ก็เป็นครูเช่นเดียวกัน เธอเป็นแม่บ้านอยู่เฉย ๆ จึงรับงานบริการขับรถพาคนไปทำธุระตามที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะพาเด็กไปสมัครเรียน ย้ายหอพัก พาคนป่วยไปหาหมอและสิ่งที่เธอชอบไปมากที่สุดคือไปเก็บเห็ดตามป่าเขา “พาเอื้องไปหาหมอครับ” เอิบมองหน้าชาญชัยคล้ายไม่อยากเชื่อหู ก่อนจะพูดออก “เอ็งคิดถูกแล้ว ไอ้เอื้องมันเป็นคนน่าสงสาร” กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก มีผัวก็พึ่งพาไม่ได้ พอเมียป่วยก็หนีห่าง ทิ้งลูกทั้งสามไปเสวยสุขกับเมียใหม่ ผู้ชายแบบนี้มันน่าตัดไอ้พวงนั่นมาสับให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้นแล้วเทให้เป็ดกินจริง ๆ คิดแล้วอดโมโหแทนอัจฉราไม่ได้

มยุรีหยิบเงินออกมานับดู ทั้งหมดเป็นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันบาท เธอพยักหน้าตอบว่า “พอดีค่ะ” ชาญชัยยิ้มออกมาจาง ๆ อัจฉรามองสามีอย่างงุนงง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะใช้วิธีนี้ แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่าต้องทำแบบนี้ ตัวเธอเองคิดว่าแค่มาหาหมอแล้วก็รักษาไปตามนั้น จ่ายค่ารักษาตามปกติไม่ต้องมีนอกมีใน แต่เขากลับทำเหมือนรู้ทุกอย่างว่าการมาหาหมอต้องทำอย่างไรบ้าง ทั้งที่เขาไม่เคยพาใครไปหาหมอเลย แต่ทุกครั้งเขากลับทำธุระให้เธอทุกอย่าง เธอแค่นั่งรอหมอตรวจอย่างเดียวเท่านั้นทั้งสองใช้เวลาในคลินิกประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็ได้กลับบ้านแล้ว มยุรีบอกว่าให้อัจฉราไปขอใบส่งตัวที่โรงพยาบาลนามะเฟือง จากนั้นก็เข้าไปรับการตรวจรักษาที่โรงพยาบาลขุนศรีบุรี โดยหมอเขียนกระดาษแผ่นหนึ่งให้อัจฉรานำไปยื่นให้พยาบาลในวันที่เข้าไปตรวจ เมื่อได้ใบส่งตัวมาแล้วให้เข้าไปตรวจตามรายการที่เธอระบุไว้ รอผลตรวจอีกสองสัปดาห์หลังจากนั้นเธอจะทำการผ่าตัดให้ และถ้าผลตรวจร่างกายผ่านทุกอย่างหมอก็จะให้คีโมเป็นลำดับต่อไป “หมอว่ายังไงบ้างเอื้อง” การพาอัจฉรามาพบหมอ ทำให้เอิบลุ้นไปด้วย อย่างไรเธอก็อยากให้คุณแม่ลูกสามคนนี้หายป่วยมากท