All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม: Chapter 21 - Chapter 30

“มันอาจจะหวังสมบัติของยัยนั่นก็ได้ ใครจะไปรู้” “นั่นสินะ” คนที่คิดหาผลประโยชน์เข้าตนอย่างสองแม่ลูกย่อมมีความคิดเช่นนั้น และคิดว่าคนอื่นจะคิดเหมือนตนเอง สองแม่ลูกคุยกันกระทั่งมาถึงหน้าบ้านของอัจฉราจึงเงียบเสียงลง จากนั้นจึงเดินเข้าไปในลานบ้าน สภาพบ้านสะอาดสะอ้านจนดูแปลกตา แตกต่างจากวันที่จัดงานแต่งงานเมื่อหลายเดือนก่อนเป็นอย่างมาก “มีใครอยู่ไหม” เป็นเสียงของมิ่งพรที่ตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน “อา มีเสียงคนเรียก” สายน้ำบอก แต่ทุกคนก็ได้ยินกันหมด “เดี๋ยวอาออกไปดูเอง พวกเราทำงานต่อเถอะ” แสนดีกับสายน้ำกำลังนึ่งข้าวกับล้างถ้วยชามตามหน้าที่ของตนอยู่ในห้องครัว “ครับ” เด็กสองคนรับคำพร้อมกัน อัจฉราที่นั่งอยู่ห้องโถงบ้านไม่ได้เดินออกไปดู เพราะหลายวันมานี้เธอรู้สึกอ่อนเพลียเหลือเกิน เหตุผลก็เพราะชาวบ้านต่างพากันแวะมาเยี่ยมเยียนไม่เคยขาดเมื่อรู้ข่าวว่าเธอไปหาหมอ บ้างก็มาเพราะหวังดี บ้างก็แค่สอดรู้สอดเห็นเพื่อนำไปเล่าต่อ เธอจึงรู้สึกไม่อยากรับแขกอีกแล้ว “เสียงใครมาเหรอคะ” เธอถามสามีที่เดินออกมาจากห้องครัว

“ดูแลเขาให้ดี ๆ นะ อย่าให้ใครแย่งไปได้” “อืม” เรื่องนั้นคงแล้วแต่เขาแล้วละ หากเขาอยากไปจริงอัจฉราก็คงห้ามไม่ได้ แต่เรื่องนี้อัจฉราไม่ได้บอกเพื่อน “ฉันกลับแล้วนะ ถ้ามีเวลาว่างจะแวะมาหาใหม่” “จ้ะ ขอบใจมากนะ” แพรพิไลยิ้มอ่อนก่อนเดินไปขึ้นรถเกษตรเมื่อเห็นสามีสตาร์ทเครื่องยนต์รอแล้ว ถึงวันนัดฟังผลตรวจ อัจฉรากับชาญชัยก็เดินทางเข้าตัวจังหวัดอีกครั้ง รอฟังผลไม่ถึงสิบเอ็ดโมงพวกเขาก็ได้กลับบ้าน พยาบาลแจ้งว่าอีกหนึ่งสัปดาห์ให้เข้ามารับการผ่าตัด ช่วงที่รอการผ่าตัดอาการของอัจฉราก็แย่ลงเรื่อย ๆ เธอเฝ้ารอให้วันผ่าตัดมาถึงอย่างใจจดใจจ่อ เธอรู้สึกกังวลเรื่องการผ่าตัดเล็กน้อย อีกทั้งยังกังวลเรื่องลูกว่าจะฝากไว้กับใครได้บ้าง เพราะเธอกับสามีต้องไปนอนค้างคืนในตัวจังหวัด จะพาลูกไปด้วยก็คงไม่สะดวก “พี่ชาญเราจะเอาลูกไปฝากไว้กับใครดีคะ” เธอไม่กล้ารบกวนเฟื่องขนาดนั้น เพราะชาญชัยต้องค้างคืนอย่างน้อยหนึ่งคืน “เดี๋ยวพี่เอาไปฝากไว้กับอาอุทิศ” ในอดีตอุทิศเอ็นดูเขาอยู่มาก แต่พอเขาอายุได้เพียงเจ็ดขวบ อุทิศก็แยกบ้านออกไปอย

ชาญชัยยืนตอบคำถามคนอื่น ๆ อยู่นาน จะเดินหนีก็ไม่ได้เพราะอยู่บนรถ มนธิราที่ทำเหมือนไม่สนใจแต่ก็ได้ยินทุกคำพูดที่พวกเขาคุยกัน เธอรู้สึกอิจฉาอัจฉราขึ้นมาไม่น้อยที่ชาญชัยทำเพื่อภรรยาได้มากขนาดนั้น ขนาดเงินเก็บยังนำออกมาใช้เป็นค่ารักษา คิดไปว่าเป็นเพราะอัจฉราที่ทำให้เธอกับชาญชัยต้องเลิกกัน ทุกคนมาถึงไร่อ้อยก็เริ่มทำงานทันที เพราะส่วนมากกินข้าวเช้ามาจากบ้านแล้ว อ้อยแปลงนี้เป็นอ้อยไฟไหม้ จึงทำให้ตัดง่ายกว่าอ้อยสด เพียงแต่ตอนตัดจะทำให้มีฝุ่นมาก และไม่มีร่มเงา นายจ้างจ้างมัดละหนึ่งบาท แต่ละมัดใส่ยี่สิบลำ ชาญชัยสะพายกระเป๋าห่อข้าวกับขวดน้ำเดินเข้าป่าอ้อยแล้วจึงเริ่มตัดอ้อย เขาเลือกตัดอ้อยไปทั้งหมดห้าแถว ตัดเร็วจนคนที่ตัดอยู่ข้าง ๆ เวียนหัว “ไอ้ชาญตัดช้า ๆ หน่อยสิวะฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว” บัวผันเอ่ยเย้า ชาญชัยหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้ตัดอ้อยให้ช้าลงแม้แต่น้อย ผ่านไปเพียงครึ่งวันเขาก็ได้อ้อยสองร้อยมัดแล้ว ความจริงเขาไม่ได้เหนื่อยมากมายอะไร เพียงแต่ปกติก็เป็นคนทำงานไวอยู่แล้ว แต่คนอื่นที่มองมากลับไม่ได้คิดเช่นนั้น “น่าสงสารไอ้ชาญมันนะ เมียก

แต่ละวันอัจฉราผ่านไปได้อย่างยากลำบาก เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมคนเป็นมะเร็งถึงตาย พวกเขาไม่ได้สิ้นใจเพราะมะเร็ง แต่เพราะพวกเขากินอาหารไม่ได้ แล้วยังต้องทนต่อความเจ็บปวดที่เป็นผลข้างเคียงของการทำเคมีบำบัดต่างหากวันที่สี่ที่ห้าเธอกระดิกตัวแทบไม่ได้เลย อัจฉรารู้สึกว่าตนคล้ายกำลังจะตาย เธอไม่ได้อาบน้ำมาสามวันแล้วคืนที่ห้าหลังจากแยกห้องนอนกับลูกทั้งสาม ชาญชัยพูดกับภรรยาว่า “ให้พี่เช็ดตัวให้นะ”เธอพยักหน้าน้อย ๆ ตอนนี้อัจฉราไม่มีเวลาสนใจความอายอีกแล้ว ก่อนหน้าเขาพยายามพูดรบเร้าที่จะเช็ดตัวให้ แต่เธอปฏิเสธตลอด เพราะเธอไม่เคยเปลือยกายต่อหน้าเขามาก่อน แต่วันนี้เธอรู้สึกเหนียวตัวและเหม็นตัวเองเหลือเกิน แรงจะเช็ดตัวให้ตนเองก็ยังไม่มี เช่นนั้นเธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแล้ว เขาอยากจะทำอะไรก็ให้เขาทำเถอะ ความรู้สึกของคนใกล้ตายคงไม่เอาอะไรแบบนี้สินะชาญชัยถอดเสื้อของภรรยาออก จากนั้นจึงเริ่มเช็ดตัวให้ ดวงตาคมเข้มมองร่างผ่ายผอมที่มีแต่หนังหุ้มกระดูกมองเห็นซี่โครงอย่างชัดเจนด้วยความเวทนา ในใจไร้ซึ่งความรู้สึกระหว่างชายหญิง คนเราแท้จริงแล้วก็เป็นเช่นนี้ เกิด แก่ เจ็บ ตายล้วนเป็นเรื่องปกติ แต่คนที่นอนให้เขาเช็ดต

ชาญชัยอุ้มลูกลงจากรถเกษตร ตอนนี้เด็กน้อยนอนหลับไปแล้ว “ขอบใจมากนะชา ขอบใจมากนะปิ่น” ชาญชัยกล่าว “ไม่เป็นไรพี่ มีอะไรก็มาหาผมนะห้ามเกรงใจเด็ดขาด” คชาเป็นคนพูด “อืม” อัจฉราเดินเบาออกมาหน้าบ้าน เพราะตั้งแต่สามีออกไปเธอยังนอนไม่หลับเลย ในใจรู้สึกเป็นห่วงลูกสาวตลอดเวลา “ลูกเป็นยังไงบ้างคะ” “ลูกปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง” อัจฉรามองไปที่น้องสามีกับน้องสะใภ้จึงกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ “ต้องลำบากชากับปิ่นแล้ว” “ไม่ลำบากเลยค่ะพี่สะใภ้ มีอะไรก็ช่วย ๆ กันค่ะ” ปิ่นโตพูดออกด้วยความจริงใจพร้อมกับมองอัจฉราด้วยความเวทนาแกมสงสาร ถึงตอนนี้จะรักษาโรคมาได้สักระยะแล้ว แต่อัจฉราก็ยังผอมมากอยู่ดี ศีรษะที่ไร้เส้นผมมองดูแล้วคล้ายกับแม่ชีอย่างไรอย่างนั้น ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันพอสมควรคชากับปิ่นโตจึงขอตัวกลับบ้าน คืนนี้ชาญชัยจึงไปนอนกับลูกเพราะอาการของอัจฉรายังไม่น่าเป็นห่วงมากนัก อัจฉราเดินตามสามีเข้ามาในห้องลูกนั่งลงข้างเขาเบา ๆ เอ่ยออกเสียงแผ่ว “ขอบคุณพี่ชาญมากนะคะ ถ้าไม่มีพี่ฉันกับลูกค