All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม: Chapter 31 - Chapter 40

กล่าวถึงพนาซึ่งเป็นอดีตสามีของอัจฉรา หลังจากหย่าขาดจากอัจฉราแล้วก็ไปอยู่กับแม่ม่ายลูกติด ซึ่งอายุมากกว่าเขาถึงห้าปี แต่ชีวิตของเขาก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนกับที่คาดการณ์เอาไว้ เพราะลูกทั้งสองของภรรยาใหม่ไม่ให้การยอมรับ ลูกชายคนโตของเธออายุสิบแปดปีนิสัยก้าวร้าวไม่ยอมฟังใครแถมยังขู่ฆ่าพ่อเลี้ยงอย่างเขา ส่วนลูกสาวคนเล็กอายุสิบห้าปีนิสัยเอาแต่ใจพูดจาไม่ไว้หน้าใครเช่นกัน ทั้งสองรวมหัวกันไล่พ่อเลี้ยงกับแม่ออกไปอยู่ที่นาตั้งแต่พนาย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นได้เพียงเดือนเดียวพนากับมาราศรีจำใจต้องหนีไปอยู่ที่นาเพราะกลัวลูกชายฆ่า เดิมทีอดีตสามีของมาราศรีเป็นเจ้าของร้านขายของชำขนาดใหญ่ในอำเภอผาหดซึ่งอยู่ติดกับอำเภอนามะเฟืองทางด้านทิศใต้ ปีนั้นหลังจากอัจฉราคลอดสตางค์ได้ไม่ถึงสิบวันพนาก็มาสมัครเป็นพนักงานยกของที่นี่ พนากับมาราศรีจึงแอบมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ในเวลานั้นสามีของมาราศรีก็เริ่มล้มป่วยและอาการทรุดลงเรื่อย ๆ และจากไปเมื่อปีที่แล้ว เวลาไล่เลี่ยกันนั้นอัจฉราก็ป่วยหนักโดยไม่รู้สาเหตุเช่นกัน พนาที่ต้องการจะหาเรื่องหย่ากับภรรยาอยู่แล้วจึงอ้างเหตุผลว่าเธอไม่สามารถใ

สตางค์ที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านกับพ่อเลี้ยงและพี่ชายได้ยินพนาพูดว่าจะพาตนไปอยู่ด้วยก็กอดขาพ่อเลี้ยงแน่น พูดกับคนตัวสูงว่า “หนูไม่ไปอยู่กับพ่อนะคะอาชาญ” พูดเท่านั้นก็เบะปากคล้ายจะร้องไห้ “ผมก็ไม่ไป” สายน้ำ“ผมก็ไม่ไปเหมือนกัน” แสนดีพนาชอบบังคับลูกทุกคนให้ทำตามใจตน ชอบดุและพูดจาเสียงดัง จึงไม่มีลูกคนไหนชอบเขาชาญชัยนั่งยองลงลูบผมเด็กหญิงตัวน้อยพูดปลอบว่า “อาจะไม่ให้เขาพาใครไปทั้งนั้น” ดูก็รู้แล้วว่าพ่ออย่างพนาไม่เคยสนใจความรู้สึกลูกเลยพนาที่เงียบไปหลายอึดใจพูดกับอัจฉราต่อว่า “แต่อีกไม่นานเธอก็จะตายแล้ว ฉันไม่ยอมให้เธอปล่อยลูกสาวไว้กับไอ้พ่อเลี้ยงคนนี้เด็ดขาด ฉันจะเอาลูกไปอยู่ด้วยใครก็ขวางฉันไม่ได้” ว่าจบก็เดินเข้าไปหาสตางค์ อย่างไรเขาต้องได้ลูกสาวไปเลี้ยงไว้เพื่อใช้งานและดูแลเขาในยามแก่เฒ่าแต่ชาญชัยกลับขวางทางเอาไว้ก่อน “ถ้ากล้าเข้ามาก็ลองดู” ทั้งเสียงทั้งแววตาดุดันจนทำให้พนาต้องชะงักฝีเท้า“หลบไปเอ็งไม่เกี่ยว” พนาว่า“เอื้องเป็นเมียผม เรื่องของเอื้องก็คือเรื่องของผมเช่นกัน”“แต่กูเป็นพ่อเด็ก มึงอย่าเสือก” พนาตะโกนเสียงดังจนมองเห็นเส้นเลือดตรงลำคอปูดขึ้นมา เด็กทั้งสามกลัวพ่อรีบเข้าไปห

วันครบกำหนดการใช้หนี้ในสัญญาใกล้เข้ามาทุกที มิ่งพรรู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนจึงบอกให้พ่อไปขอร้องชาญชัยให้ซื้อที่แต่สมดีกลับไม่เห็นด้วย “มันจะเอาเงินจากไหนมาซื้อที่เราอีก มันเพิ่งซื้อรถอีแต๋นไปไม่ใช่เหรอ”“ฉันได้ยินคนอื่นเล่าว่ามันซื้อเงินผ่อนนะพ่อ หมื่นเดียวก็ซื้อได้แล้วนะ” มิ่งพรว่า“แล้วเอ็งคิดว่ามันจะซื้อที่เราเหรอ” ตอนนี้เขาเริ่มคาดเดาความคิดของชาญชัยไม่ถูกแล้ว ก่อนหน้าหลานชายคนนี้เป็นคนซื่อตรง แต่พอชาญชัยมาตลบหลังเรื่องซื้อที่ดินรอบนั้นเขาก็เริ่มไม่แน่ใจว่ารู้จักชาญชัยดีพอหรือไม่“พ่อก็ลองไปคุยกับมันดูก่อนสิ”สมดีกับเต็มรู้สึกสงสารลูกสาวกับหลานชายคนโปรดจึงยอมใจอ่อน บากหน้าไปขอร้องชาญชัยให้ซื้อที่ดินถึงในบ้าน แต่ชาญชัยกลับไม่อยู่บ้าน “ชาญไม่อยู่เหรอเอื้อง” สมดีถาม“พี่ชาญไปหาปลาค่ะ อีกหน่อยก็คงจะกลับมาแล้วค่ะ” ช่วงนี้ถ้าวันไหนเขาไม่ได้ไปรับจ้างก็จะไปหาปลากับลูกชายทั้งสอง เพราะเขาบอกกับภรรยาว่าอยากหาปลาสด ๆ มาทำอาหารให้ภรรยากิน เขายังเลือกเฉพาะปลากินพืชทำอาหารให้เธอด้วย เพราะชาญชัยบอกว่าปลากินพืชมีพลังงานบวกมากกว่าปลากินเนื้อ อัจฉราถามว่า “ปู่กับย่ามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”“ฉันว่าจะมา

เพื่อนในห้องเรียนจึงโห่ร้องขึ้นเสียงดัง อรอนงค์ปรามนักเรียนไว้ให้เงียบเสียงและถามเขาว่า “แสนดีจำวิธีทำไม่ได้เหรอลูก” “ไม่ได้ครับ” เขาตอบออกไปตามตรง เพราะหยุดเรียนไปนานเขาจึงลืมไปหมดแล้ว “ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อย ๆ ทำความเข้าใจใหม่นะคะ” “ครับ” “เอาละ ถึงเวลาพักรับประทานอาหารกลางวันแล้ว ทุกคนไปกินข้าวได้ ส่วนโจทย์เลขห้าข้อที่เหลือ พวกเราเอากลับไปทำเป็นการบ้าน พรุ่งนี้เช้าเอามาส่งที่โต๊ะครูนะคะ”“เย้” เด็กนักเรียนในห้องส่งเสียงดังลั่นด้วยความดีใจครูเดินออกจากห้องไปแล้วเสกสรรคนที่เรียนเก่งที่สุดในห้องจึงเดินมาหาแสนดีแล้วพูดขึ้นว่า “ไอ้โง่เอ๊ย เกิดก่อนเสียเปล่า แต่สมองเท่ากับเด็กอนุบาล กลับไปเรียนปอหนึ่งใหม่ซะไป๊” พูดจบเขาก็หันไปสั่งเพื่อนอีกสามสี่คนที่เดินมามุงดู “ไปกินข้าวเถอะพวกเรา อย่ามาใกล้มันเลย เดี๋ยวความโง่จะติดตัวพวกเราเอาได้”แสนดีไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งเม้มปากแน่น เสกสรรกับเพื่อนเดินออกจากห้องไปแล้ว เกวลินจึงเดินเข้ามาหา “ไม่เป็นไรนะ ฉันจะช่วยนายเอง”“ขอบใจนะ แต่ไม่เป็นไร เธอไปกินข้าวเถอะ” ว่าแล้วแสนดีก็หยิบปิ่นโตที่แม่เตรียมให้ขึ้นมากิ

สายน้ำก้าวขาออกมายืนตรงหน้าพ่อเลี้ยงกล่าวว่า “วันนั้นโกโก้ทำผมก่อน ผมแค่ป้องกันตัวเท่านั้นครับ ถ้าเขาไม่ทำผมผมก็ไม่มีทางทำเขาเด็ดขาด ผมมีหลักฐาน” ไม่พูดเปล่าสายน้ำเลิกแขนเสื้อยืดขึ้นจนสามารถมองเห็นต้นแขนที่มีรอยเล็บฝังอยู่ทั้งห้านิ้ว ตอนนี้แผลเริ่มตกสะเก็ดแล้วชาญชัยกับอัจฉราเห็นแล้วตกใจเป็นอย่างมาก เพราะลูกชายอาบน้ำเองและไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่ฟัง ทั้งสองจึงไม่รู้ว่าลูกถูกทำร้ายร่างกายโกโก้และพ่อกับแม่ของเขารวมถึงครูประจำชั้นต่างใบหน้าถอดสี รุ่งฤดีคิดในใจว่า ก็สมควรแล้วที่โกโก้จะโดนเช่นนั้น“โกโก้ทำร้ายเพื่อนจริงเหรอลูก” จอมขวัญถามลูกชายโกโก้ไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ พูดเสียงอ่อยว่า “ก็เขาไม่ยอมให้ผมลอกการบ้านนี่ครับแม่” “คราวนี้โกโก้จะขอโทษสายน้ำได้หรือยังคะ” อัจฉราถามผู้ปกครองของโกโก้หวังรู้สึกขายหน้าจึงจำใจบอกลูกชาย “โกโก้ขอโทษเพื่อนสิลูก”“ผมขอโทษก็ได้ แต่สายน้ำต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ชกหน้าและเตะก้นผมอีก” สายน้ำตัวเล็กกว่าเขาก็จริง แต่ทำไมหมัดถึงได้หนักนัก วันนั้นหลังจากโดนชกหน้าเขาก็รีบวิ่งหนีไปฟ้องครูประจำชั้น และไม่กล้ารังแกสายน้ำอีก แต่โกโก้ก็ไม่ได้บอกครูประจำชั้นเช่นก