All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณหนูเสียสติในนิยายธงแดง : Chapter 21 - Chapter 30

ความสุขสงบกลางตลาดพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อเสียงหวีดหวิวของลูกศรที่พุ่งฝ่าอากาศดังขึ้นแผ่วเบา ทว่ามันกลับแม่นยำจนน่าใจหาย จนร่างอรชรของซือเหมยกระตุกวูบก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น ท่ามกลางความตกตะลึงของหรงอวี้และหยวนซีที่อยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ แต่กลับช่วยอันใดไม่ได้ “เหมยเหมย!” หรงอวี้คำรามลั่นพลางโผเข้ามารองรับร่างของนางไว้ทันที มือหนาที่เคยอบอุ่นบัดนี้สั่นเทายามสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นคาวที่ซึมผ่านอาภรณ์สีชมพูซึ่งมันนี้ขยายออกเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ลูกศรที่พุ่งมาปักเข้าที่จุดสำคัญบริเวณสีข้าง และที่น่ากลัวกว่านั้นคือโลหิตที่ไหลออกมาเริ่มกลายเป็นสีคล้ำแล้ว “ยา...ในสาบเสื้อ...ตัวอักษรสีแดง...” ซือเหมยเอ่ยเสียงพร่า ใบหน้านางเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว นางรู้ด้วยสัญชาตญาณหมอว่า ศรนี้อาบยาพิษนางจึงรีบเอ่ยบอกเขา “กะ…กิน... ทันที...” หรงอวี้ไม่รอช้า เขารีบล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางตามคำบอกกล่าว เมื่อพบห่อยาก็รีบกรอกยาใส่ปากนางทันที ซือเหมยกลืนยาลงคอไปได้เพียงครู่เดียว ดวงตาคู่สวยก็ปิดสนิทพร้อมกับร่างที่แน่นิ่งไปในอ้อมกอดของแม่ทัพหนุ่ม “หยวนซี! ปิดล้อมพื้นที่ห้าช่วงตรอกอย่าให้สิ่งมีชีวิตร

ซือเหมยยิ้มบางพลางเอนศีรษะซบลงกับไหล่แกร่งอย่างออดอ้อน “ในช่วงที่ข้าไร้สติ ข้ามักฝันถึงที่ประหลาด ที่นั่นมีหมอมากมาย มีแต่คนเก่ง ๆ ในฝันนั้นข้าไม่ใช่คนเสียสติ ข้าจึงเรียนรู้หลักการรักษา คิดว่าหากสักวันข้าไม่เสียสติแล้ว อาจมีโอกาสได้ใช้ประโยชน์จากมัน เมื่อหายดีข้าจึงปรุงสมุนไพรที่สามารถหาได้ เก็บไว้ วันหน้าจะได้เอามาดูแลท่านและครอบครัวของเรา” ซือเหมยร่ายยาวความเท็จไปเรื่อย เพราะมันอาจจะเป็นเหตุผลที่เข้าท่ามากกว่าบอกความจริงกับเขาว่า นางมาจากโลกจริง ซึ่งเป็นดินแดนที่มีความเจริญกว่าที่นี่หลายหมื่นเท่า แม้จะพูดปด ทว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ด้านหรงอวี้เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอย่างเบามือ หลังได้ยินคำบอกเล่าที่น่าอัศจรรย์ใจและคำว่าครอบครัวของเรา ซึ่งเขาไม่เคยคิดถึงคำนี้เลยในชีวิต “นับจากนี้ไป พี่ใหญ่จะเป็นคนดูแลเจ้าเอง จะไม่ยอมให้มดริ้นไรตัวไหนมาทำอันตรายเจ้าได้อีกเป็นอันขาด ยอดรักของข้า” เขากล่าวเสียงนุ่มนวล ก่อนจะเชยคางนางขึ้นมารับจุมพิตที่แสนอบอุ่น เมื่อผละออกทั้งสองก็มองสบตากันอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่ซือเหมยจะเอนศีรษะพิงไหล่เขาแล้วหลับตาลงอีกครั้งด้วยความสุขใจ ผ่านความเป็นความตา

“หรงอวี้ เจ้าพบเจอกับอะไรมา ถึงได้กลายเป็นคนละคนเช่นนี้ฮึ” เฉินอวี้โหวเอ่ยอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไม่ได้โกรธที่บุตรบุญธรรมกล่าววาจาทำร้ายจิตใจบุตรสาว เขามีแต่เวทนามากกว่า หรงอวี้นิ่งไปทันที เขาจ้องมองใบหน้าหวั่นวิตกของบิดาบุญธรรมด้วยความรู้สึกผิด “ท่านพ่อ ข้ากับน้องสี่ เรา…” “หรงอวี้ เมื่อเกือบสามเดือนก่อน เจ้าปฏิเสธการหมั้นหมายกับสกุลเจียงไปแล้ว จนสามตระกูลมองหน้ากันไม่ติดเลยล่ะ จากนั้นเจ้าก็มายอมรับกับข้าว่า เจ้ารักเหมยเอ๋อร์ อยากแต่งงานกับนาง ข้ายินยอมเพราะรู้จักนิสัยเจ้าดี จากนั้นเจ้าก็ไปขอพระราชทานสมรสกับชินอ๋อง เพื่อไม่ให้ผู้คนครหาเรื่องที่เจ้ากับเหมยเอ๋อร์เคยเกี่ยวดองกันแบบพี่น้อง ยามนั้นผู้คนยอมรับแล้ว แต่พอเจ้าไปปราบโจรกลับมา ไยเจ้าถึงได้เอาสตรีผู้นั้นมาหยามใจคนที่เฝ้ารอการกลับมาของเจ้าได้ มันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่” ท่านโหวกล่าวยาวถึงความจริงที่เกิดขึ้น ซึ่งมันได้ทำให้คนบนเตียงนิ่งงันไปอีกครา ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า “น้องสี่ นางหายป่วยแล้วจริง ๆ หรือขอรับ” “เจ้าก็ดูสิ เห็นด้วยตามันก็ดีกว่าฟังจากคำผู้อื่นมิใช่หรือ” ถ้อยคำเตือนสติของบิดาบุญธรรมราวกับเป็นแสงสว่างที่ส่องเข้ามาใน

ซือเหมยชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินทันที ก่อนจะหันมาหาสตรีที่ได้รับบทเป็นถึงนางเอกของเรื่อง ทว่านิสัยใจคอกลับดูเหมือนนางร้าย ที่มักกล่าวถ้อยคำให้คนเข้าใจผิด “ท่านหมายจะบอกข้าว่า ยามค่ำคืนพวกท่านก็นอนด้วยกันหรือ ถึงได้เอ่ยถ้อยคำไร้ยางอายเช่นนี้ออกมา” ซือเหมยจ้องหน้าสตรีที่ตัวเท่ากันอย่างดุดัน คราแรกนางหมายจะหลีกทางให้ แต่เมื่ออีกฝ่ายทำตัวไม่สมกับเป็นนางเอกของเรื่อง เช่นนั้นก็พังกันไปข้างเถิด เพราะตนจะไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว “แหมน้องสี่ก็ เจ้าอย่าพูดเช่นนี้สิพี่หญิงเสียหายนะ” หนิงอัน ยังคงแสร้งกล่าวสองแง่สองง่ามให้คนตรงหน้าทุกข์ใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้เผยยิ้มหยัน เสียงเย็นของคนบนเตียงกลับดังขึ้นมาปิดฉากความมุ่งมั่นของนางเสียก่อน “นางดูแลข้าจริง ทว่าข้ากับนางแยกห้องกันไม่เคยร่วมเตียงหรือข้องเกี่ยวในแบบหญิงชาย” หรงอวี้จ้องเสี้ยวหน้าน้องสาว ก่อนจะหันไปหาสตรีที่กำลังมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อและอ้อนวอนอยู่ในที “เจียงหนิงอัน… ที่ข้าพาเจ้ามาด้วยเพราะเห็นแก่สัญญาหมั้นหมาย ทว่าบัดนี้ข้ารู้แล้วว่าสตรีเช่นเจ้าไม่ควรเอาไว้ข้างกาย ฉะนั้น… กลับสกุลเจียงไปเสีย เพราะข้าไม่มีทางแต่งกับสตรีร้ายกาจเช่นเจ

นางจ้องหน้าเขาพลางนึกในใจถึงการกระทำอีกฝ่าย ‘ไม่ชอบมาพากลเลยแฮะ มู่หรงอวี้เป็นคนร้ายกาจขนาดนี้ จะยอมเราง่าย ๆ ได้ยังไง เขาต้องมีแผนในใจแน่’ นางนึก ‘หึ แต่ช่างเถิด ต่อให้ท่านมีแผน อย่างไรก็สู้แผนหญิงงามของข้าไม่ได้หรอก อย่าลืมสิว่า ข้าใช้มันจนมัดใจท่านได้คราหนึ่งแล้วนะมู่หรงอวี้’ ซือเหมยนึกในใจอย่างคนมีเล่ห์เหลี่ยม ก่อนจะแสร้งเออออกับเขา ราวกับเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายเสียเต็มประดา ทว่าทั้งหมดทั้งมวล นางก็แค่ต้องการดึงเขาเข้าหา เพื่อใช้ความใกล้ชิดให้เป็นประโยชน์ นางไม่เชื่อหรอกว่าชายชาตรีอย่างเขา จะปฏิเสธความงามและกลิ่นหอมหวานที่เคยสัมผัสได้ ในเมื่อนางเอกของเรื่องหายไปจากชีวิตแล้ว ตนก็ไม่ควรปล่อยโอกาสที่จะได้คนรักกลับคืนมาให้หลุดลอยไป ต่อให้วันนี้เขาจำรักที่มีต่อนางไม่ได้ ซือเหมยก็มีวิธีที่จะทำให้เขากลับมารักตนอีกครั้ง เพราะนางรู้นิสัยของพระเอกเรื่องนี้ดี เขาเผด็จการอยากเอาชนะ ย่อมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมา โดยเฉพาะการแสร้งทำเป็นดีเพื่อให้เหยื่อตายใจ ทว่าบทบาทครานี้ นางต่างหากจะเป็นผู้ล่ามิใช่เขา หลายวันต่อมา บรรยากาศที่โรงหมอสกุลเฉินก็เริ่มต่างไปจากเดิม จากความเงียบสงบกลายเป