เกิดใหม่เป็นคุณหนูเสียสติในนิยายธงแดง

เกิดใหม่เป็นคุณหนูเสียสติในนิยายธงแดง

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-13
โดย:  ซูมู่หรานจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 การให้คะแนน. 2 ความคิดเห็น
39บท
4.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เกิดใหม่ทั้งที ดันกลายเป็นคนเสียสติ งั้นก็แกล้งบ้าคุยกับต้นไม้ใบหญ้าไปเลยแล้วกัน หรือจะแกล้งพระเอกธงแดงดี พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! ท่านหน้าเหมือนกบเลย แต่ดูดีดีก็เหมือนจอมมาร ฮ่าฮ่า

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1. คุณหนูสี่

"Jangan, Om! Tolong lepaskan saya!" rintih Maira dengan lengan menahan sakit karena dari tadi pria yang lebih matang dari gadis SMA itu menggenggam tangannya begitu kencang.

"Tak apa, Humaira! Om akan melakukannya secara halus dan pelan-pelan. Tenang saja, ya." Maira menggeleng cepat dengan tatapan mata yang minta dikasihani.

"Tidak! jangan, Om! Aku mohon!" Suara Maira bergetar.

Tes!

Buliran bening lolos dengan begitu derasnya dari pelupuk mata Maira dalam gelapnya ruangan itu membuat dadanya sesak. Gadis yang baru kemarin menerima ijazah SMA-nya itu sangat takut pada pria yang biasanya menjadi tamu Ibunya.

Pria itu menggandeng Maira dengan paksa ke kamar sewa yang tak jauh dari tempat tinggalnya. Maira pun semakin kaget dan takut saat pria yang tak ia ketahui namanya itu tiba-tiba mematikan lampu karena geram melihat gadis remaja itu memohon.

"Tidak akan ada kesempatan lepas pagi ini, Humaira! Aku sudah menunggu lama untuk saat ini!" geramnya sambil melepas kancing seragam Maira.

"Tidaaak! Jangan! Tolong jangan lakukan ini padaku, Om!" Air mata Maira menetes lagi menahan lara dari kemungkinan terburuk yang terjadi. Suara berat dan bergetar yang hampir tercekat itu tak dipedulikan oleh laki-laki muda itu.

Dengan tatapan penuh ga*rah pria itu mendekat dan mengendus leher Maira, menjulurkan lidahnya membuat Maira ingin muntah dan menggamparnya. Namun tangan kecil gadis remaja itu lemas seperti jeli.

"Ibu! Tuhan!" Pekik Maira membuat pria yang sudah diliputi ga*rah itu tertawa dengan pandangan mengerikan yang nampak sekilas dari cahaya luar jendela yang remang.

"Teriaklah sekencang mungkin menyebut nama Ibumu dan Tuhanmu, Humaira! Mereka tak akan datang," ucapnya dengan seringai dan mata tajamnya yang berkilat dibawah cahaya yang menerobos dari luar jendela.

"Tidak, Om! Jangan apa-apakan Ibuku!" pinta Maira dengan derai air mata yang masih mengalir deras. Tidak ada yang boleh melukai Ibunya.

Tanpa menjawab, tangannya menyapu pipi Maira membuat darah dan amarah gadis remaja itu beradu bercampur menuju puncak ubun-ubunnya. Hingga sebuah air ludah Maira daratkan di wajah pria otak kotor itu.

"Jangan kurang ajar, Humaira!" gertaknya sambil mencengkram dagu Maira dengan kerasnya. Sementara tangan kirinya mengusap ludah di wajahnya dan memasukkan jari kemulutnya.

'Menjij*kkan!' Maira tambah bergidik bulu kudukknya. Menyiutkan nyali yang sudah ciut dari tadi.

"To-long lep-pas-kan say-ya dann Ib-bu!" ucap Maira dengan susah payah. Sorot mata pria didepan Maira itu makin berkilat dengan senyum liciknya.

"Ib-bu!" Maira teringat satu-satunya wajah yang selama ini menemani harinya.

"Melepaskan? Tidak bisa, Humaira! Aku sudah lama menantikan saat ini. Menunggu waktu Ibumu terpedaya olehku." Dia mengecup kedua mata Maira yang masih saja menangis. Turun ke pipi ... Maira semakin muak pada kelakuannya. Daan ...

"Hmmmph!" Bagai mendapat kekuatan super, lutut Maira menendang bagian v*tal dan mendorong pria didepannya hingga dia terpukul mundur beberapa meter kebelakang dan terjerembab ke lantai keramik warna hijau daun itu. Lalu dengan langkah seribu Maira berlari kedalam kamar mandi dan menguncinya cepat.

Maira terduduk dibelakang pintu sambil memeluk lutut dan mengumpulkan kekuatan. Ada ribuan kekhawatiran jika pria itu nekat mendobrak pintu, apa yang harus ia lakukan. Ia harus berpikir cepat. Maira ingat tasnya yang masih menempel dibadan. Dengan napas terengah-engah itu kini sedikit merasa lega saat ia menemukan benda pipih itu.

"Ibu ... Untung tadi aku pas mau ke sekolah sudah memakai tas ..." gumam Maira seperti mendapat secercah harapan ditengah-tengah keputus asaannya.

"Humaira! Ayo buka pintunya!" Pria itu mencoba merayu Maira dengan suara lembutnya. Mencoba bersabar menghadapi gadis kecil yang kini sangat menggiurkan dimatanya. Ketukan pintu pun sangat lembut. Ponsel ditangan Maira pun hampir terjatuh saking kagetnya Maira mendengar suara pria itu. Maira mengangkat tubuhnya dan berjalan ke tempat yang paling jauh dari sudut pintu, berharap pria itu tak mendengar suaranya nanti saat menelpon.

Dengan tangan gemetar, Maira menghubungi Ibunya yang sempat pergi sebentar sebelum ia pergi ke sekolah untuk membelikannya sarapan di warung depan komplek. Siapa lagi yang akan Maira hubungi selain ibunya? Ya, gadis remaja cantik itu hanya mengenal Ibunya saja di lingkungan tempat tinggalnya. Di komplek pel***ran ini Maira tak mengenal siapapun. Ibunya tak pernah membiarkan putri yang ia lahirkan tanpa suami itu bergaul dengan tetangganya. Hingga pagi naas ini datang, saat pria yang sering datang ke rumahnya itu membawa Maira kabur tanpa sepengetahuan Ibunya.

"Humaira! Buka, Sayang!" Suara serak pria tanpa nama itu terus saja memanggil nama Maira sambil menggedor-gedor pintu dengan tambah keras.

Hati Maira mencelos saat menanti jawaban telepon yang mulai tersambung.

Tuuut tuuut

"Tolong angkat, Bu! Hiks," gumam mulut kecil Maira tiada henti sambil terus menitikkan air mata.

"Humaira!"

Brak!

Suara pintu digebrak dengan begitu kerasnya. Tangan Maira semakin gemetar saat panggilannya tak kunjung ada jawaban.

Tes!

"Tuhan ... Selamatkan aku. Ibu ... Angkat telepon Maira!"

***

"

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Sittiphan Pho-ngam
Sittiphan Pho-ngam
สนุกมาก โรแมนติก ดราม่านิดนึง ชอบมากค่ะ
2026-04-30 23:53:33
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกกระชับดีงามจบบริบูรณ์
2026-04-09 06:29:06
0
0
39
1. คุณหนูสี่
สายลมในฤดูร้อนกำลังพัดผ่านลานกว้างของมหาวิทยาลัยการแพทย์ชื่อดังในปักกิ่ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ผสานกับความตื่นเต้นที่อบอวลอยู่ในอากาศทำผู้คนโดยรอบรู้สึกชื่นบานนักซือหลินที่อยู่ในชุดครุยสีดำขลิบเขียวมองดูใบปริญญาบัตรในมือด้วยหัวใจที่พองโต ความเหนื่อยยากตลอดหลายปีในคณะแพทยศาสตร์สิ้นสุดลงแล้ว วันนี้เธอคือหมอเต็มตัว“ซือหลิน มาทางนี้มาเข้าเฟรมหน่อย” เสียงเพื่อนสนิทตะโกนเรียกอยู่ริมสระน้ำโบราณภายในมหาวิทยาลัยซึ่งตรงนี้คือจุดแลนด์มาร์คที่ใคร ๆ ก็ต้องมาถ่ายรูปกันซือหลินหัวเราะร่า รวบชายชุดครุยแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาเพื่อน ๆ ที่ยืนโพสต์ท่าอยู่บนขอบหินแกะสลักริมคลองขุดเก่าแก่“มาแล้ว ๆ อย่าเพิ่งกดชัตเตอร์นะ รอฉันด้วย” เธอก้าวขึ้นไปยืนบนขอบหินโดยไม่ทันได้มองว่ามันมีคราบตะไคร่น้ำ ในจังหวะที่เธอกำลังจัดระเบียบชุดและหันไปยิ้มให้กล้องเท้าเจ้ากรรมก็เสียหลักลื่นไถลอย่างไม่คาดฝัน“ว้าย!”เสียงอุทานสั้น ๆ ขาดหายไปพร้อมกับร่างที่หงายหลังลงสู่ผืนน้ำเย็นเฉียบ ซือหลินพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะทว่าชุดครุยที่หนักอึ้งเมื่อเปียกน้ำกลับกลายเป็นโซ่ตรวนพันธนาการร่างกายเธอเอาไว้ใต้น้ำโดยอัตโนมัติ“ซือหลิน!
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
2. อยู่ในนิยาย
ซือหลินยังคงนิ่งงัน มองใบหน้าจิ้มลิ้มเจ้าของร่างที่น่ารักและสวยหวานเอามาก ๆ ถึงตอนนี้จะดูซูบซีดไปบ้างก็เถอะ‘เรื่องจริงเหรอ ที่ฉันมาอยู่ในร่างคนอื่น’ เธอพึมพำ พลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองที่มีความต่างจากตัวตนในโลกปัจุบันมากตัวเธอในโลกก่อน ถึงจะเรียนเก่ง กลับไม่ได้มีความโดดเด่นเป็นพิเศษ เรียกว่าแทบไม่มีใครสนใจเลยก็ว่าได้ซือหลินในโลกปัจจุบัน สวมแว่นตาไม่เคยถอด น้ำหนักก็ผอมแห้งไม่มีน้ำมีนวล เพราะเธอเรียนหนักจนไม่สนใจดูแลตัวเองซึ่งเพื่อน ๆ ในกลุ่ม ก็ไม่ต่างไปจากเธอนักแต่เจ้าของร่างนี้ กลับมีผิวพรรณผุดผ่อง ขาวเนียนดูสะอาดตา แม้แต่ร่องรอยจุดด่างดำสักเม็ดก็ไม่มีให้เห็นพอสัมผัสก็เนียนลื่น นุ่มนวลดุจแพรไหม เรียกว่าเป็นร่างกายที่แสนเพอร์เฟคที่ผู้หญิงทุกคนอยากได้เลยล่ะ“น้องสี่เจ้าเป็นอะไรไป ไยนิ่งเช่นนี้เล่า อย่าทำพี่รองตกใจสิ”พี่ชายตัวโตเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง พลางมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล จนซือหลินรู้สึกผิด‘เขาคือพี่ชายเจ้าของร่างสินะ ผู้หญิงที่เพิ่งออกไปก็พี่สาว เราควรต้องพูดอะไรหน่อย เพื่อให้เขาเลิกเป็นห่วง’“เอ่อ…ฉัน ไม่สิ…ข้าแค่ตกใจนิดหน่อย ท่านพี่ อย่าใส่ใจเลย ข้าอยากพัก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
3. ก็บ้าไปให้มันจบ ๆ
ซือหลินมุดตัวลงใต้ผ้าห่มแพรเนื้อนุ่ม ภาวนาในใจอย่างมีความหวัง ถึงแม้จิตสำนึกกว่าครึ่งจะเชื่อแล้วว่าตัวเองตาย และมาเกิดใหม่ในร่างของน้องพระเอกที่มีอาการเสียสติตั้งแต่เด็กถึงกระนั้นนางก็ยังกล่าวปลอบใจตนเอง ‘นี่คือความฝัน ซือหลิน... พรุ่งนี้เธอจะตื่นขึ้นมาในห้องเช่าที่ปักกิ่ง แล้วไปฉลองรับปริญญากับเพื่อน ๆ นี่คืออาการหลอนจากการขาดออกซิเจนตอนตกน้ำเท่านั้น...’ สติของเธอค่อย ๆ ดับวูบด้วยความอ่อนเพลียของร่างกายที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาสามชั่วยามต่อมา…เวลาได้ล่วงเลยจนแสงแดดที่เคยส่องจ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนรำไร ร่างอรชรที่หลับไปนานก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งสิ่งแรกที่นางทำคือการกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างมีความหวัง แต่แล้วใจดวงน้อยก็ร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อภาพตรงหน้ายังคงเดิมไม่มีสิ่งใดต่างออกไปเลย ม่านมุ้งสีชมพูกลีบบัวเครื่องเรือนไม้สลักลายโบราณ กลิ่นกำยานทุกอย่างล้วนแต่ยังอยู่ครบ รวมถึงร่างของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายเจ้าของร่าง ซึ่งเขากำลังนั่งก้มหน้าสัปหงกอยู่ข้างเตียงเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความฝันจริง ๆ ด้วยความตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอตายแล้วจริง ๆ และที่นี่คือโล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
4. แกล้งไปเรื่อย
บรรดาบ่าวไพร่ที่กำลังทำความสะอาดลานบ้านถึงกับหยุดมือ มองคุณหนูสี่ที่เดินร่ายรำผ่านไปอย่างอัศจรรย์ใจ“นั่นคุณหนูสี่จริงหรือ ไยนางถึงสดใสแปลกๆ” บ่าวคนหนึ่งซุบซิบกับสหายที่กำลังเดินเคียงข้างกันไปยังเรือนใหญ่ซึ่งคำพูดที่คนเหล่านี้เคยเอ่ยประจำ วันนี้นางกลับไม่ได้ผ่านไปอย่างเช่นเคย เพราะคนที่พวกเขากำลังกล่าวถึง ได้หันมาแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะคำรามเสียงดัง “เจ้า! บนหัวเจ้ามีเงาดำลอยอยู่ สงสัยจะเป็นวิญญาณตุ๊กแกจองเวร รีบไปกินหัวหอมสามหัวก่อนตะวันจะตกดินเสีย มิเช่นนั้นตุ๊กแกจะมากัดหูเจ้า”บ่าวชายผู้นั้นตกใจจนหน้าซีดพลางทิ้งไม้กวาดในมือ ก่อนจะวิ่งตรงไปทางห้องครัวที่อยู่ทางหลังเรือนในทันทีซือหลินได้แต่ยืนกลั้นขำกับท่าทางลนลานของเขา ที่มีมากจนวิ่งไม่คิดชีวิต “สงสัยจะกลัววิญญาณตุ๊กแกมากจริง ๆ”“คะ…คุณหนู เห็นเงาดำจริงหรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูรีบถาม“เปล่า ข้าได้ยินสาวใช้ตรงนั้นคุยกันเรื่องคนงานจับตุ๊กแกเมื่อคืน ข้าเลยพูดอำไปเรื่อยก็แค่นั้น นึกไม่ถึงว่าจะเย้าถูกคนเสียได้” เอ่ยแล้วนางก็ส่งเสียงหัวเราะ โดยลืมไปว่ายามนี้กำลังรับบทเป็นคนเสียสติอยู่ แต่พอนึกได้นางก็กล่าวไปเรื่อยขณะที่นางกำลังเพลินกับการแกล้งค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
5.คนบ้าทำอะไรก็ไม่ผิด
แต่ในเมื่อเฉินซือเหมยเป็นคนเสียสติ ฉะนั้นนางจะทำอะไรมันก็ไม่ผิดไม่ใช่หรือ ที่สำคัญยามนี้ก็อยู่ต่อหน้าบิดาและพี่ชายด้วย นับว่าเป็นโอกาสดีที่จะเอาคืนแทนเจ้าของร่างแล้ว ‘ชิ หล่อแต่เก๊กงั้นเหรอ คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้พระเอกธงแดงอย่างท่าน กลายเป็นคนเสียสติแทนเจ้าของร่างนี้เลย’ คิดได้ดังนั้นนางจึงแสร้งทำตาโต เอียงคอไปมา แล้วเดินวนรอบตัวบิดาและพี่บุญธรรมราวกับกำลังสำรวจบางสิ่ง“พี่รอง คนผู้นี้มีกลิ่นเหมือนอี้ฟานเลย ยืนนิ่งเหมือนกันด้วย ไม่รู้เขาจะชอบดื่มสุราเหมือนอี้ฟานหรือไม่ พี่รองท่านไปเอาสุรามาให้เขาที ข้าจะเลี้ยงดูเขาให้เติบใหญ่เหมือนอี้ฟาน” นางเอ่ยเสียงใสซื่อ พลางยื่นมือไปหมายจะจิ้มที่แผงอกแกร่งของพี่ชายบุญธรรมหรงอวี้จ้องนางด้วยสายตาคมดุ เมื่อน้องสาวต่างสายเลือดที่เขาเคยสั่งขังนางไม่ให้ออกมารบกวนคน กลับเดินเข้าหากันอย่างไม่กลัวเกรง นางไม่มีท่าทีตื่นกลัวเขาเช่นที่ผ่านมาสักนิดเพราะโดยปกติมู่หรงอวี้ก็เป็นเช่นนี้ แม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจน้องสาวต่างสายเลือดนัก แต่ก็ไม่ถึงกับละเลยนางจนไม่ไยดีทว่าจะให้เขาพูดจากับนาง หรงอวี้ผู้นี้ก็ไม่ทำง่าย ๆ“หยวนเอ๋อร์ อี้ฟานเป็นผู้ใดกัน” ท่านโหวเอ่ยถามขัดจั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
6.บังเอิญพบ
ซือเหมยที่แกล้งเดินหาวกลับเรือนแท้จริงแล้วไม่ได้ไปไหนไกล ร่างอรชรกำลังแอบวางหูแนบชิดกับรอยแตกของไม้เพื่อฟังบทสนทนาของเหล่าบุรุษที่หน้าเรือนต่างหาก“คุณหนู ท่านทำอะไรเจ้าคะ”“ชู่วว…ข้ากำลังฟังพี่ประตูพูดอยู่ เจ้าอย่าเสียงดังสิ” นางแถไปเรื่อย ก่อนจะเงี่ยหูฟังความจากด้านนอกอย่างตั้งใจทว่ายิ่งฟัง ใจที่เคยลิงโลดเพราะได้แกล้งคนกลับห่อเหี่ยวลงเรื่อย ๆ ‘อีตาพระเอกนี่ ถึงกับยอมรับดื้อ ๆ ว่าจะขังเราไว้งั้นเหรอ ท่านพ่อก็เห็นดีด้วยอีก ตายแน่ยัยซือหลินเอ๊ย แกแกล้งคนผิดแล้วรู้มั้ย’ หญิงสาวนึกขยาดในใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นเฉียบของพี่ชายบุญธรรมที่ประกาศชัดว่าจะจัดการนางอย่างไร ซือหลินรู้ซึ้งถึงกิตติศัพท์ของพระเอกธงแดงผู้นี้ดี ในนิยายเขาคือเพชฌฆาตหน้าหยกที่ไร้ความปรานี หากนางยังขืนกระตุกหนวดเสือในช่วงที่ ‘เกราะคุ้มภัย’ อย่างท่านพ่อกับพี่รองไม่อยู่มีหวังได้นอนเน่าอยู่ในห้องมืดจนต้องเสียสติจริงแน่ ๆสามวันต่อมา เมื่อเฉินอวี้โหวและหยวนซีเดินทางออกจากจวนมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ซือเหมยก็เริ่มแผนการใหม่ทันทีนั่นคือ ‘ทำตัวล่องหน’พยายามเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่ออกไปเพ่นพ่าน ให้สายตาของพระเอกธงแดง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
7. แกล้งยังไงให้เข้าตัว
ด้านซือหลิน หลังจากเดินมาถึงประตูหลังของจวน นางก็แง้มเปิดอย่างระมัดระวัง เมื่อไม่มีใครนางก็แอบย่องเดินตรงกลับไปยังเรือนพัก แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นบ่าวไพร่วิ่งวุ่นตามหาตน “ทำอย่างไรดี ถ้าถูกจับได้ว่าแอบหนีไปข้างนอก เป็นได้ถูกกักบริเวณเป็นแน่ แบบนั้นก็หมดสนุกน่ะสิ”นางครุ่นคิดหาทางออกให้ตนเอง พลันยิ้มร้ายก็ผุดขึ้น“เอ๋! เราเป็นคนบ้านี่ หึหึ”คิดได้ดังนั้น นางก็แสร้งเดินร้องไห้ตรงไปหาบ่าวที่กำลังควานหานางแถวสระน้ำ พลางส่งเสียงโวยวายอย่างคนขัดใจ“คุณหนูสี่! คุณหนูสี่อยู่ทางนี้” เสียงบ่าวชายรีบตะโกนจากนั้นบ่าวไพร่ที่กำลังหาก็รีบตรงมา พลางทอดถอนใจอย่างโล่งอก ตามมาด้วยสาวใช้สองนางที่ทำหน้าที่ดูแลใกล้ชิด“คุณหนู คุณหนูกลับมาแล้ว ท่านไปไหนมาเจ้าคะ” เสี่ยวจูถามอย่างเป็นห่วง พร้อมกับลูบเช็ดคราบเปื้อนบนเนื้อตัวให้“ข้าไปจับผีเสื้อ แต่ผีเสื้อบินหนี ข้าเลยเอาต้นไม้ที่มันเกาะมาให้หมด เดี๋ยวมันก็ตามมา” ซือหลินกล่าวแถไปเรื่อย ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับร่างสูงที่กำลังเดินตรงมาพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้ง ซ้ำเนื้อตัวเขายังเปียกปอนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า‘แย่ล่ะ เขาคงไม่ได้ลงไปงมเราในน้ำหรอกนะถึงได้มีสภาพนี้ ซวยแล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
8. แกล้งจนได้เรื่อง
หรงอวี้ออกคำสั่งให้คนสนิทกล่าวต่อ ขณะที่เขายังคงสนใจตวัดปลายพู่กันลงบนผืนผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ“นางสั่งให้เสี่ยวจูไปหาซื้อเหล้ามาหลายไห ทว่าไม่ได้เอามาดื่มนะขอรับ คุณหนูสี่กลับเอามาล้างเครื่องมือโลหะประหลาดที่นางสั่งช่างตีเหล็กทำขึ้นมา ซ้ำยังเอาเนื้อหมูสด ๆ มาวางบนโต๊ะ แล้วใช้เข็มกับด้ายเย็บมันขอรับ เย็บไปพลางอธิบายไปพลาง พึมพำเรื่องแผลติดเชื้ออะไรสักอย่าง ซึ่งข้าน้อยไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยขอรับ บางครานางก็นั่งบดยาหรือปรุงอะไรสักอย่างทั้งวัน”หรงอวี้ที่กำลังถือพู่กันตวัดลายอักษร กลับค่อย ๆ วางมันลงที่แท่นหมึก นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด “เย็บเนื้อหมูงั้นหรือ แล้วนางทำเช่นนั้นด้วยท่าทางอย่างไร”“ดู... คล่องแคล่วและจริงจังมากขอรับ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ซ้ำนางยังวาดรูปเป็นด้วยนะขอรับ ทว่า…”“ทว่าอะไร เจ้าพูดให้จบสิ” จางหูรีบท้วง“ก็ข้าอธิบายไม่ถูก ภาพที่นางวาดมันเหมือนคน ทว่า…เอ่อ มันมีอะไรไม่รู้ขอรับ เต็มตัวไปหมด ดูแล้วน่าสยดสยองยิ่งนัก ราวกับว่าทุกอย่างมันอยู่ในตัวเราทั้งหมด ท่านแม่ทัพนี่มันไม่ใช่เรื่องที่คนเสียสติ หรือแม้แต่คนปกติทั่วไปจะทำกันเลยนะขอรับ” จางลั่ว ทำท่าทางลูบแขนขอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
9. หอมมาแต่จูบกลับ
หรงอวี้ยกยิ้มมุมปากบางเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ดูสม่ำเสมอของคนที่อยู่บนแผ่นหลัง เขาจงใจก้าวเดินให้ช้าลงเพื่อซึมซับไออุ่นที่พิงซบลงมา แม้จะรู้ดีว่าคนบนหลังเพียงแค่แสร้งหลับ เพื่อหนีสถานการณ์กระอักกระอ่วน ทว่าเขากลับรู้สึกพอใจอย่างประหลาดเมื่อได้พันธนาการนางไว้เช่นนี้นับจากวันนั้น ชีวิตของซือหลินก็ไม่เคยได้พบกับคำว่าความเป็นส่วนตัวอีกเลย เพราะไม่ว่านางจะแอบย่องไปที่ลำธารหรือจะหลบมุมอยู่หลังเรือนเพื่อไม่ให้เจอเขา ร่างสูงสง่าของพี่ชายบุญธรรมก็ยังมายืนกอดอกส่งยิ้มละไมให้เสมอ รวมถึงวันนี้ แม้นางจะไม่ออกไปข้างนอก เขาก็ยังมาตามถึงเตียงนอน“เหมยเหมย วันนี้อากาศดีนักพี่ใหญ่จะพาเจ้าไปเดินเล่นที่ป่าไผ่ หลังจวนมีนกกระรางหัวขวานมาทำรังด้วยนะ เจ้าไม่อยากไปคุยกับพวกมันหรือ พี่ใหญ่ว่าปลาตัวนั้นมันก็คงจะคิดถึงเจ้าแล้วล่ะ” หรงอวี้เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ชวนให้คนฟังขนลุกซู่“ไม่เอา เหมยเหมยจะนอน เมื่อคืนอี้ฟานเลื้อยมาพันขา ทำข้านอนไม่หลับเลย” นางแสร้งงัวเงียตอบพลางมุดหน้าลงกับหมอน“ไม่ได้ นอนมากไปประเดี๋ยวจะอ้วนเอานะ ไปคุยกับนกกับปลาสนุกกว่าเยอะ มาเร็ว...” เขาไม่ว่าเปล่าแต่กลับรวบตัวนางขึ้นมา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
10. คู่หมั้นท่านมาแล้ว
คำพูดที่หลุดจากริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งถูกบดขยี้จนบวมช้ำ เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้าใส่หน้าของมู่หรงอวี้ จนสติของเขากลับคืนมา นัยน์ตาคมดุที่เคยเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ค่อย ๆ วูบไหวแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนวุ่นวายที่ยากเกินจะปิดได้มิดเขามองสบกับดวงตาคู่สวยซึ่งบัดนี้มีแต่ความแน่วแน่ ไร้ซึ่งความเลื่อนลอยของคนเสียสติอย่างที่นางเคยใช้เป็นเกราะกำบัง แววตาเด็ดเดี่ยวและน้ำเสียงเรียบเฉยนั้น ตอกย้ำความจริงที่ว่าสตรีตรงหน้า นางไม่ใช่คนที่จะให้เขาหยอกเย้าได้อีกต่อไปบรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งสองชัดเจน แววตาที่ทอดมองกันต่างก็เผยความสับสนในใจหรงอวี้คลายอ้อมกอดที่เคยรัดรึงออกอย่างช้า ๆ สองมือหนาที่เคยตรึงท้ายทอยนางไว้กลับตกลงข้างลำตัวอย่างคนทำอะไรไม่ถูก เขารู้สึกผิดจนต้องกลืนคำพูดที่คิดจะหยอกเย้าต่อลงคอ พลางเบือนหนีสายตาตัดพ้อที่กำลังจ้องมองตนใจแกร่งที่เคยเต้นรัวด้วยความคะนองยามได้กลั่นแกล้งนาง บัดนี้กลับถูกบีบรัดเพราะความรู้สึกผิดที่แล่นพล่านขึ้นมาจุกที่อกเขารู้ดีว่าสถานะระหว่างเขากับนางนั้นเปราะบางเพียงใด แม้จะไม่ได้เกี่ยวดองกันทางสายเลือด แต่ในสายตาคนนอกและในความรับผิดชอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-27
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status