All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณหนูเสียสติในนิยายธงแดง : Chapter 11 - Chapter 20

ถ้อยคำบีบบังคับให้ยอมจำนนของใต้เท้าเจียง กลับยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้หรงอวี้มากยิ่งขึ้น เขารู้ว่าตนนั้นผลัดวันประกันพรุ่งเรื่องสู่ขอมาหลายปีแล้ว นับตั้งแต่เจียงหนิงอันเข้าสู่วัยปักปิ่นซึ่งอันที่จริงช่วงก่อนหน้านั้น คนสกุลเจียงก็ไม่ได้ใส่ใจในตัวเขานัก คงเห็นว่าเป็นบุตรกำพร้าที่บุพการีเสียไปหมดแล้ว จึงไม่เคยมีการถามไถ่ข่าวคราวกันเลย กระทั่งเขาได้ตำแหน่งรองแม่ทัพเมื่อสามปีก่อน และไต่เต้าขึ้นมาเรื่อย ๆ จนได้เป็นมือขวาชินอ๋องอย่างเช่นทุกวันนี้ คนสกุลเจียงก็เริ่มส่งข่าวมาหาอยู่บ่อยครั้งเพราะเหตุนี้เอง เขาจึงไม่แยแสเรื่องคำสัญญาที่บิดากับใต้เท้าเจียงมีต่อกันเมื่อยี่สิบปีก่อน ช่วงที่เจียงหนิงอันยังอยู่ในครรภ์“ข้าเห็นควรว่าน่าจะรอให้ท่านพ่อบุญธรรมกลับมาก่อนจะดีกว่า อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นจวนสกุลเฉินมิใช่จวนมู่” หรงอวี้เอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน นัยน์ตาคมกริบเลื่อนไปมองทางทิศไปเรือนพักของซือเหมยแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาสบตากับใต้เท้าเจียงใต้เท้าเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างคนขัดใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกอารมณ์ “การหมั้นหมายเป็นของสองตระกูล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลเฉินเลยสักนิด ต่อให้เจ

ซือเหมยตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นตำราแพทย์โบราณ นางรีบรับมาเปิดดูด้วยความกระตือรือร้นลืมสิ้นท่าทีเหนียมอาย “นี่มัน... วิธีการห้ามเลือดด้วยการกดจุดและยังมีการฝังเข็มแบบง่าย ๆ อีก มันยอดเยี่ยมมากเลยเจ้าค่ะคุณชาย” นางเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้เขาจนตาแทบจะปิด ก่อนจะก้มลงเปิดตำราต่อ จากนั้นทั้งคู่ก็ยอบกายตัวลงนั่งบนโขดหินใหญ่ริมน้ำ แลกเปลี่ยนทักษะและการวิเคราะห์ตัวยาอย่างออกรส ซือเหมยเผลออธิบายเรื่องการไหลเวียนของโลหิต และการทำงานของธาตุในร่างกายตามความรู้ของหมอในโลกปัจจุบันที่ตนเคยเรียนมา โดยใช้ภาษาที่ชาวโบราณเข้าใจง่าย ไป่เหยียนก็ได้แต่นั่งฟังด้วยความทึ่ง สายตาที่เขามองนางนั้นมีแต่ความชื่นชมและลุ่มหลงในสติปัญญาของสตรีที่ควรแต่เรียนรู้เรื่องการครองเรือน ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ใช่เลย “นี่เจ้าเป็นเพียงสาวใช้จริงหรือ...” ไป่เหยียนพึมพำแผ่วเบาพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจอธิบายสรรพคุณยา ทว่าซือเหมยได้ยินที่เขาพูด นางจึงชะงักเมื่อรู้ตัวว่าตนเองแสดงความรู้ที่ล้ำลึกเกินไป ‘หลุดอีกแล้ว พูดเรื่องการรักษาทีไร เป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า’ หญิงสาวก่นว่าตนเองในใจ “ข้ารู้สึกว่า เจ้าช่างมีเสน่ห์ดึง

ด้านหรงอวี้เขาเดินมานั่งที่เก้าอี้ประจำ มองดูภาพชื่นมื่นตรงหน้าด้วยความรู้สึกหวงแหนที่เริ่มตีรวนขึ้นเรื่อย ๆ สายตาคมกริบของเขาจดจ้องเพียงร่างอรชรของซือเหมยเท่านั้น เขาหาได้ไยดีต่อเจียงหนิงอันที่พยายามส่งสายตามาหาไม่ แม้ใต้เท้าเจียงจะกระแอมไอเพื่อดึงความสนใจ แม่ทัพหนุ่มก็ยังคงสายตาไปยังร่างของน้องสาวต่างสายเลือดราวกับตกอยู่ในภวังค์ ไม่มีสิ่งใดดึงรั้งเขาออกจากตรงนี้ได้เลย ความรู้สึกในห้องโถงยามนี้ช่างหลากหลายและเข้มข้นนัก เฉินอวี้โหวเต็มไปด้วยความสุข หยวนซีปลื้มปีติ ใต้เท้าเจียงเริ่มกังวลกับสตรีที่มีฐานะสำคัญซ้ำยังงดงามอีก หากเขาไม่เห็นสายตาที่หรงอวี้จับจ้องนางทุกฝีก้าวเขาคงไม่หนักใจ ส่วนหนิงอัน นางเริ่มใจเสียกับท่าทีของคู่หมายที่ดูใส่ใจน้องต่างสายเลือดมาก ทว่าความรู้สึกที่รุนแรงที่สุดกลับเป็นของหรงอวี้ เขามองซือเหมยที่กำลังแย้มยิ้มให้บิดา รอยยิ้มที่เขาอยากกักเก็บไว้ดูเพียงผู้เดียว ทว่ายามนี้นางกลับเริ่มมอบมันให้ผู้อื่น นางกำลังจะเผยความงามและสติปัญญาให้คนทั่วหล้าได้เห็น และนั่นทำให้เขารู้สึกหวงแหนจนแทบคลั่ง ‘เจ้าหายป่วยนั่นคือเรื่องที่ดีเหมยเหมย ทว่านั่นกลับหมายความว่าเจ้ากำลังจะ

หรงอวี้ปรือตาขึ้นช้า ๆ นัยน์ตาคมเฉี่ยวที่เคยดุดันบัดนี้กลับพร่าเลือนและอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามขยับตัวเพื่อมองหน้าคนที่มาเยือน ทว่าความเจ็บปวดที่พุ่งพล่านจากแผ่นหลังกลับฉุดรั้งให้เขานิ่งงันอยู่กับที่ “เหมย... เหมย...” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบเป็นเสียงกระซิบ พร้อมกับยื่นมือออกมาควานหานาง “พี่ใหญ่อย่าขยับ ข้ากำลังทายาให้ท่านอยู่” ซือเหมยเอ่ยพลางรีบเช็ดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนไหล่กว้างของเขา นางรีบเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงเขาจะรับรู้ถึงมัน “ไยท่านต้องยอมให้ท่านพ่อใช้กฏตระกูลลงโทษ ไยไม่รู้จักหาทางรอดให้ตนเอง ท่านเป็นคนฉลาดมิใช่หรือ ไยถึงยอมถูกลงโทษง่าย ๆ” หรงอวี้เผยยิ้มบาง เขาอยากตอบแต่ก็ไม่มีแรงพอจะเอื้อนเอ่ยบอกความจริง จึงทำเพียงแค่วางมือหนาที่สั่นเทาลงบนหลังมือนุ่มของนางที่วางบนไหล่เขา เป็นการบอกให้นางรู้ว่าเขายังรับรู้ถึงตัวตนของนาง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากแห้งผาก แม้จะเจ็บเจียนตาย แต่การได้เห็นนางมาอยู่เคียงข้างในยามนี้ กลับทำให้เขารู้สึกว่า การถูกโบยครานี้แสนคุ้มค่านัก “พี่ใหญ่... ไม่เป็นไร...” เขาเอ่ยได้เพียงเท่านั้นก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งด้วยความเพลียจัด ทว

เมื่อหรงอวี้ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงจวนโหว เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปงามนั่งอยู่ข้างกายคนที่เขารู้จักดี “คารวะโจวเป่ยโหว ไม่นึกว่าท่านจะแวะมาเยี่ยมเยียนกันเช่นนี้ ซ้ำยังขนคนมาตั้งมากมายอีก” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยก่อนจะนั่งลง ใบหน้าเขายามนี้บูดบึ้งทะมึนถึงราวกับกำลังโกรธใครมา “ข้ามาทำธุระให้บุตรชาย นี่แม่ทัพมู่มาจากที่ใดกันหรือ ท่าทางดูเหมือนจะเพิ่งมาถึงนะ หรือไปเข้าเฝ้าท่านอ๋องมาล่ะ” ผู้อาวุโสเอ่ยอย่างเป็นกันเอง เพราะเขาเห็นหรงอวี้มานาน และยังชื่นชมความสามารถของคนผู้นี้ ที่รักษาดินแดนได้อย่างสงบสุขยิ่ง “จริงดั่งท่านโหวว่า ข้าเพิ่งไปเข้าเฝ้าท่านอ๋องมา” เขาเอ่ยกับคนตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาพ่อบุญธรรมของตน “พ่อบุญธรรม มีราชสาส์นจากท่านอ๋องส่งถึงตระกูลเฉินและมู่ขอรับ” “หรงอวี้ เจ้าจะประกาศยามนี้เลยหรือ” เฉินอวี้โหวถามเสียงแผ่ว เพราะเขารู้ดีว่าราชสาส์นฉบับนี้จะว่าอย่างไร “ประกาศยามนี้แหละขอรับ ถึงจะเหมาะ หากรอไปอีกเกรงแต่ตะทำให้โจวเป่ยโหวกับคุณชายไป่จะเสียเวลา” “หมายความว่าอย่างไร เกี่ยวกับข้าด้วยหรือ” แขกผู้มาเยือนรีบถาม พลางขมวดคิ้วอย่างมึนงงกับคำกล่าวนี้ “เกี่ยวขอรับ ท่านโหวรอ