All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณหนูเสียสติในนิยายธงแดง : Chapter 31 - Chapter 39

หรงอวี้ก้มลงครอบครองยอดอกสีหวาน ใช้ลิ้นหยอกเย้าจนซือเหมยบิดกายเร้าอย่างเสียวกระสัน มือเล็กขยุ้มเส้นผมของเขาเพื่อระบายความรัญจวนใจที่ก่อตัวราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยสัมผัส ทว่าร่างกายนี้กลับโหยหาอย่างรุนแรง จนเขาไม่คิดจะรั้งรออีกต่อไป เขาเบียดแทรกกายเข้าสู่หว่างขาเรียวสวย ท่อนขาแกร่งแยกเรียวขาของนางอ้าออกกว้าง ก่อนจะค่อย ๆ กดแทรกตัวตนที่แข็งขืนเข้าสู่กึ่งกลางกายสาวที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำรัก “อ๊ะ... พี่ใหญ่...เหมยเหมยเจ็บ” ซือเหมยสะดุ้งสุดตัวเมื่อความยิ่งใหญ่ล่วงล้ำเข้ามาจนสุดทาง นำพาความอึดอัดมาให้ทันที หรงอวี้หยุดนิ่งเพื่อให้นางได้ปรับตัว เขาก้มลงจูบซับหยดน้ำใสที่เอ่อล้นตรงหางตาให้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างเนิบนาบ ทว่าหนักแน่นและเน้นย้ำทุกจังหวะ เสียงเนื้อเริ่มกระทบกันประสานกับเสียงหอบหายใจรวยรินของคนทั้งคู่ บรรยากาศที่เคยหนาวเย็นกลับร้อนระอุขึ้นมาทันตา จังหวะที่เคยเนิบนาบเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุดันตามแรงอารมณ์ หรงอวี้โหมกายเข้าใส่ร่างเล็กอย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการจะฝังรากลึกความทรงจำนี้ลงไปในร่างกายของนาง ทุกครั้งที่เขากระ

หรงอวี้ถึงกับยืนนิ่งงันดุจต้องมนต์สะกด เมื่อเห็นร่างอรชรเปลือยเปล่าภายใต้แสงสลัวของดวงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง เต้างามเท่าหัวเด็กนั้นตั้งเด่นชูชัน มีเม็ดไตสีแดงสดประดับไว้ตัดกันจนดูงดงามราวกับภาพวาดของจิตรกรดัง สตรีตรงหน้าหาได้มีท่าทีเหนียมอายเหมือนสตรีในห้องหอทั่วไปไม่ หรงอวี้มองร่างเปลือยขาวที่กำลังขยับลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง จากนนั้นนางก็เอื้อมมือขาวมาคว้ากุมมังกรที่กำลังขยายตัวของเขาไว้ในอุ้งมือ “ซี้ด... เหมยเหมย” หรงอวี้ครางในลำคอ เมื่อมือนุ่มนั้นเริ่มขยับรูดรั้งขึ้นลงเป็นจังหวะเน้นย้ำ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของนางทำเขาสั่นสะท้านไปทั่วร่างในทันที ทว่าสิ่งที่ทำให้แม่ทัพผู้องอาจถึงกับต้องขยับขาให้มั่นขึ้น คือการที่ซือเหมยโน้มใบหน้าเข้ามาหาจุดยุทธศาสตร์ของเขา พลางใช้ปลายลิ้นแตะไล้ส่วนปลายที่ฉ่ำวาว ก่อนจะค่อย ๆ อ้าปากอิ่มครอบครองความยิ่งใหญ่นั้นเข้าไปจนสุดโคนในคราเดียว “อ๊าาา… เหมยเหมย เจ้าทำอะไรนี่” หรงอวี้สะดุ้งสุดตัว มือหนาขยุ้มลงบนกลุ่มผมสลวยของนางเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่ราวกับพายุคลั่ง นี่คือสัมผัสอุ่นชื้นและนุ่มละมุนที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต ความรู้สึกแปล

สามเดือนต่อมา แม่ทัพผู้น่าเกรงขาม กลับมีอาการประหลาดที่ทำเอาคนสนิทอย่างจางหูและจางลั่วถึงกับต้องลอบยิ้มขำกันวันละหลายหน “อึก... แหวะ!” เสียงโอ้กอ้ากดังออกมาจากเรือนตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดนั่งลงอย่างคนหมดแรง “ท่านพี่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ไยถึงได้อาเจียนหนักเช่นนี้” ซือเหมยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ผู้เป็นสามี ที่อ่อนละทวยจนแทบไม่มีแรง ซึ่งเขาเป็นเช่นนี้มาสองวันแล้ว หรงอวี้เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยดวงตาปรือปรอย “เหมยเหมย ไม่รู้ข้าเป็นอันใด เพียงแค่ได้กลิ่นน้ำแกงปลาที่เสี่ยวจูยกมา มันก็เหม็นจนต้อง อึก... แหวะ!” หรงอวี้โก่งคออีกหน ซือเหมยขมวดคิ้วในคราแรก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงหลุดขำออกมาเบา ๆ “ท่านพี่เจ้าคะ ข้าว่าท่านคงจะแพ้ท้องแทนข้าแล้วกระมัง ดูเอาเถิด ข้าที่เป็นคนท้องกลับกินอิ่มนอนหลับ ทว่าท่านพี่กลับเหม็นไปเสียทุกอย่างเช่นนี้ ข้าว่าคงไม่ผิดแน่เจ้าค่ะ” “แพ้ท้องแทนเจ้าหรือ” หรงอวี้พึมพำอย่างไม่เชื่อ “ข้าเป็นบุรุษ จะแพ้ท้องได้อย่างไรกัน น้องหญิงเจ้าเข้าใจผิดแล้วกระมัง” “ไม่ผิดหรอกเจ้าค่ะ โบราณว่าหากบุรุษใดรักภรรยามาก มักจะแพ้ท้องแทนนาง เอ๋… หรือท่านพี่รักข้าไม่มากเจ

ไม่นานนักรถม้าคันใหญ่ของจวนสกุลเฉินก็เคลื่อนตัวออกจากเมือง มุ่งหน้าสู่ชายป่าที่ขนาบข้างด้วยแม่น้ำสายเล็ก ๆ ทัศนียภาพสองข้างทางเปลี่ยนจากบ้านเรือนเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี จนกระทั่งหยุดลงที่หน้ากระท่อมไม้หลังเล็กแต่สะอาดตา หลังบ้านคือภาพที่ทำให้เฉินหยวนซีถึงกับลืมพัดในมือ พื้นที่ดินสม่ำเสมอถูกจัดสรรเป็นแปลงผักอย่างเป็นระเบียบ มีพืชผักเขียวขจีและหัวไชเท้าที่ชูใบสลอนรับแดด ถัดไปไม่ไกลคือลานดินกว้างที่เต็มไปด้วยเถาแตงโมเลื้อยพันกันอย่างมีชีวิตชีวา หากมองดีดีจะเห็นลูกแตงโมกลมมนซ่อนตัวอยู่ใต้ใบกว้างรอวันสุกงอม “พี่สาว ท่านปลูกทั้งหมดนี่คนเดียวหรือขอรับ” อาเสิ่นตื่นเต้นจนรีบกระโดดลงจากรถม้า วิ่งไปชะโงกหน้าดูเจ้าลูกแตงโมลายสวยที่ถูกใบของมันปิดบังเอาไว้เห็นเพียงแค่เสี้ยวเท่านั้น “ใช่แล้ว ลำบากหน่อยแต่ก็ภูมิใจ โชคดีที่เมืองนี้ดินดีปลูกสิ่งใดก็งอกงาม” ชิงชิงยิ้มบางพลางเดินนำไปยังสวน “เชิญท่านรองเจ้าเมืองตามสบายนะเจ้าคะ หากเดินชมจนเหนื่อย ที่หน้ากระท่อมมีน้ำเย็น ๆ จากบ่อน้ำหลังบ้าน ชาดีดีที่ท่านเคยดื่มไม่มีนะเจ้าคะ ข้าจนไม่มีเงินซื้อเจ้าค่ะ” ชิงชิงตั้งใจบอกเช่นนั้นเพื่อเตือนให้เขารู้ว่า ความเป็นอ

ชิงชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาทั้งวันยังไม่จางหาย “ถึงมิใช่คุณหนูผู้นี้ วันหน้าท่านก็ต้องแต่งกับสตรีที่คู่ควรอยู่ดี... ฉะนั้นท่านอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับแม่ค้าเช่นข้าเลย หากครอบครัวท่านรู้ ท่านอาจถูกลงโทษเอาก็ได้” หยวนซีเผยยิ้มกับความห่วงใยที่นางมีให้เขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกว่า “ใครที่ไหนจะกล้าลงโทษข้า อีกอย่าง… จะให้ข้าเลิกยุ่งกับเจ้าไม่มีทางเสียหรอก” หยวนซีคลายอ้อมแขนออก ก่อนจะจับไหล่นางให้หมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากัน มือหนาทั้งสองข้างกุมไหล่บางไว้มั่นราวกับกลัวนางจะหนี สายตาคมกริบที่เคยอ้างว่าตรวจงานราชการ บัดนี้กลับส่องประกายความจริงใจไม่ปิดบัง “ที่ข้าหายหน้าไปสามวัน เพราะข้าต้องเตรียมการต้อนรับญาติผู้ใหญ่ที่เดินทางมาเยี่ยม และคิดหาจังหวะพูดคุยกับท่านพ่อเรื่องที่ข้า... เอ่อ… มีสตรีที่พึงใจแล้ว” เขาเว้นจังหวะพลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร มาจากไหน หรือมีสมบัติเท่าใด เพราะสำหรับข้าแล้ว เจ้าคือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของข้า รอยยิ้มของเจ้า ข้าอยากเห็นมันทุกวัน ตั้งแต่ตื่นนอนกระทั่งหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน” ชิงชิงเงย