All Chapters of ทาสรัก ประธานร้าย : Chapter 41 - Chapter 50

วันต่อมา…… 10.00 น. การันต์ลงมานั่งจิบกาแฟอยู่ที่ห้องรับแขกด้วยสีหน้าสดชื่น เขาตื่นเป็นคนแรกก็เลยมานั่งเล่นอยู่คนเดียวที่ห้องรับแขก แม้จะได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่น่าแปลกที่การันต์กลับไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าแต่อย่างใด เพราะเมื่อคืน….เขาได้ชาร์ทแบตกับเจนนิสท่จนเต็มอิ่มแล้วละมั้ง ถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้ ตึก ตึก เสียงฝีเท้าหนักๆของใครบางคนดังขึ้นมา ประธานหนุ่มจึงหันไปมองและการันต์ก็พบเข้ากับมาร์ตินที่เดินลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าที่สดชื่นไม่ต่างกันกับเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมื่อคืน….ลิษาจะเละแค่ไหน “ไงมึง ลงมานานยัง” มาร์ตินเอ่ยถามเพื่อน ก่อนจะเดินไปชงกาแฟให้ตัวเองบ้าง “เพิ่งมา” การันต์ตอบกลับก่อนจะหันไปดื่มกาแฟต่อให้หมดแก้ว แกร๊ก….. เสียงเปิดประตูห้องนอนด้านล่างทำเอามาร์ตินกับการันต์จำต้องหันไปมอง ซึ่งคนที่เดินออกมาก็คือจอห์นนั่นเอง เขาเพิ่งตื่น ได้ยินเสียงเพื่อนคุยกันก็เลยออกมา “ทำไมมึงนอนห้องนี้?” มาร์ตินเอ่ยถามด้วยความงุนงง เขาจำได้ เมื่อวานจอห์นนอนชั้นบนเหมือนกันนี่…. “เหอะ! ไม่น่าถาม เสียงเอากันดังทั้งสองห้องขนาดนั้น ใครจะไปหลับลง! หาวว” พูดจบจอห์นก็

ตอนที่ 44.เผชิญหน้า “โรสขอเข้าไปคุยในห้องได้ไหมคะ” สาวลูกครึ่งเอ่ยบอกก่อนจะทำท่าเดินเข้าไปในห้องที่เมื่อก่อนเธอเคยมาบ่อยมากๆ แต่ร่างสวยกลับต้องชะงักไป เมื่ออีกคนไม่ยอมหลีกทางให้ เซ้นต์ของโรสจึงทำงานขึ้นมาอย่างว่องไว ในห้องของเขา….มีอะไรงั้นเหรอ ทำไมกันต์ถึงดูเหมือนไม่อยากให้เธอเข้าไป? “ไว้เราค่อยคุยกันได้ไหมครับ ตอนนี้กันต์ติดธุระอยู่” เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างสุภาพ โรสได้ยินดังนั้นก็ชะงักเงียบไป จริงสินะ…..ในห้องนั้นคงมีผู้หญิงคนนั้นอยู่แน่ๆ การันต์ไม่เคยเป็นแบบนี้กับเธอมาก่อน เขาเคยรักเธอคนเดียวและยอมเธอแทบทุกอย่าง “แต่….คืนนี้โรสไม่มีที่ไปนะคะกันต์ โรสขอนอนด้วยได้ไหม” เธอบอกพร้อมกับเลื่อนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาไว้ตรงหน้าเขา การันต์เห็นแบบน้่นก็นิ่งคิด การมาของโรสมันเหนือความคาดหมายของเขาเอามากๆ แถมในห้องของเขาตอนนี้มีเจนนิสอยู่ เขาไม่อยากสร้างปัญหาขึ้นมาเพิ่ม แค่เรื่องเดิม….เขากับเลขาก็ยังไม่ได้เคลียร์อะไรกันเลย “วันนี้คงไม่สะดวก…” “กันต์อยู่กับใครเหรอคะ? คุณไม่เคยปฎิเสธโรสแบบนี้มาก่อนเลย” โรสตัดสินใจถามออกไปตรงๆ ท่าทาง สายตาของการันต์ตอนนี้ทำเอาเธอหวั่นใจมากๆ

ตอนที่ 46.ตัดสินใจ หลายชั่วโมงต่อมา…. “กันต์….” “กันต์….” “กันต์คะ!” เสียงโรสเอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าเป็นครั้งที่สาม ตอนนี้เขาและเธอเพิ่งบินมาถึงออสเตรเลียได้หมาดๆ ตลอดระยะการเดินทาง การันต์ก็เอาแต่นั่งทำสีหน้าคิดไม่ตกมาตลอด ท่ามกลางความอึดอัดใจของโรส เธอมั่นใจแล้วว่าเขาไม่ได้รักเธอเหมือนเดิมอีกต่อไป….. “อืม ว่าไงครับ” คนตัวสูงได้สติ หลังจากที่โรสเอ่ยเรียกเขาอยู่นานสองนาน “กระเป๋ามาแล้วค่ะ” “อืม กันต์จองรถไว้แล้ว เราจะไปบ้านพ่อคุณก่อน” “ทะทำไมต้องไปบ้านพ่อโรสก่อน โรสคิดว่ากันต์น่าจะพัก….” “อีวานรอเราอยู่ที่นั่น” ได้ยินแบบนั้นใบหน้าสวยของสาวลูกครึ่งก็ชะงักไป หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอต้องกลับไปเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้นอีกแล้วสินะ! ผู้ชายที่ทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจ! “ไปเถอะครับ กันต์อยากจบเรื่องนี้เต็มทีแล้ว” อีกด้านของประเทศไทย เช้าวันใหม่…. ครืด ครืด ~ ร่างบางงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นไม่หยุด ทำเอาคนที่เพิ่งหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมงจำต้องฝืนความง่วงตื่นขึ้นมารับสาย เดิมทีวันนี้เป็นวันหยุด เจนนิสตั้งใจจะนอนตื่นสาย

ตอนที่ 48.ไม่รอ “มะไม่จริงใช่ไหมคะกันต์! เพราะเลขาของกันต์ใช่ไหมที่ทำให้กันต์ตัดใจจากโรส!” โรสเผลอแสดงความรู้สึกออกมา เมื่อได้ยินแบบนั้น การันต์เงียบไป เขาไม่คิดว่าเธอจะรู้เรื่องนี้ด้วย “คุณ….รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” “ฮึก….มันสำคัญด้วยเหรอคะกันต์ ว่าโรสรู้เรื่องนี้ได้ยังไง คุณเล่นพาขึ้นคอนโดทุกวันขนาดนั้น แถมผู้หญิงคนนั้นก็ดูรักกันต์มากๆ ขนาดโรสบอกให้เลิกยุ่งกับกันต์เธอยังไม่ทำเลย ฮื่ออ” เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะเสียการันต์ไปจริงๆ โรสก็ปล่อยโฮทุกอย่างออกมาจนหมดสิ้น ก่อนหน้านี้เธอมีหวังว่าจะได้กลับมาคบกับการันต์เหมือนเดิม แต่ตอนนี้มันคงไม่มีแล้ว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง โรสเคยโทรหาเจนนิสด้วยงั้นเหรอ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “คุณเคยโทรหาเจนด้วยงั้นเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปด้วยความข้องใจ ก่อนที่ภาพวันที่เจนนิสดูเหมือนจะกังวลอะไรบางอย่าง เริ่มฉายเข้ามาในสมองของเขา ‘คุณกันต์….ไม่ไปออสเตรเลียได้ไหมคะ’ นี่เองสินะ….เหตุผลที่ทำให้เจนนิสโกรธเขาในวันนั้น มันเป็นแบบนี้นี่เอง! “……โรสไม่อยากเสียกันต์ให้ใคร ฮึก กันต์” “พอเถอะโรส อย่าเห็นแก่ตัวไปมากกว่านี

ตอนที่ 50.ฉันรักเธอ “…….” สิ้นเสียงหวาน ร่างสูงก็นิ่งไป เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอต้องการแบบนั้น การที่เขาอยากอยู่กับเจนนิสทุกวัน ทำอาหารให้เธอทาน ดูแลเธอเป็นอย่างดี เขานึกว่ามันจะเพียงพอแล้ว สำหรับการเชื่อใจ “ฉันขอโทษ….” “คุณกันต์รู้ไหมคะว่าเจนกลัวแค่ไหน ถ้าคุณกันต์ไปที่นั่น แล้วทุกอย่างมันออกมาอีกแบบ” น้ำเสียงของหญิงสาวเริ่มสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์น้อยใจ การันต์เห็นแบบนั้นก็เร่งสาวเท้าเข้าไปหาเธอใกล้ๆ เขาไม่อยากทำให้เธอร้องไห้อีกต่อไปแล้ว พรึ่บ! เสียงคนตัวสูงดึงร่างเล็กเข้ามากอด “การกระทำของฉันมันยังไม่ชัดพอเหรอ….ว่าที่ผ่านฉันมีแค่เธอ” น้ำตาเม็ดไสไหลพราก เพียงแค่ได้ยินถ้อยคำอ่อนโยนและอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนี้ ความโกรธความน้อยใจกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้มีอิทธิพลต่อเธอนัก! “ฮึก….แต่เจนน้อยใจ ท…ที่คุณกันต์ไม่เลือกเจน เจนกลัว ฮึก กลัวว่าจะสู้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้” มือหนาลูบหัวบางเบาๆหวังให้เธอหยุดร้องไห้ เขาเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาเจนนิสรู้สึกยังไง มันผิดที่เขาเองที่ไม่ยอมให้ความชัดเจนอะไรสักอย่าง “อืม ฉันขอโทษนะ