LOGINHindi ako handa.Pero wala rin akong choice.“Hindi ka pupunta.”Ito ang unang sinabi ni Logan matapos niyang ibaba ang tawag.Direkta.Final.Umiling ako.“Kailangan.”“No.”“Logan—”“I said no.”Mas mabigat ang boses niya ngayon.Mas matigas.Yung dating Logan.Yung sanay magdesisyon para sa lahat.Huminga ako nang malalim.“Hindi mo na pwedeng gawin ‘yan.”“What?”“Magdesisyon para sa akin.”Tahimik siya.Pero kita ko—Pinipigilan niya ang sarili niya.“Kung ako ang gusto niyang makita,” sabi ko, “then I’ll go.”“Hindi ka pupunta mag-isa.”“Hindi ko sinabing mag-isa ako.”“Hindi ka pupunta at all.”Mas lumakas ang boses niya.“At bakit?” tanong ko.“Because I don’t trust him.”“Neither do I.”“Then why would you wa
Hindi na ako nakatulog nang maayos.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa realization.Kung hindi lang si Victor ang nasa likod nito…Ibig sabihin—Mas malaki ang kalaban namin.---Maaga akong nagising.Tahimik pa ang buong unit.Lumabas ako ng kwarto at nakita ko si Logan sa sala.Gising na.Of course.May laptop sa harap niya, at ilang files na nakalatag sa mesa.“Hindi ka natulog?” tanong ko.Tumingin siya sa akin.“Kaunti lang.”Lumapit ako.“May nahanap ka?”Huminga siya nang malalim.“Yes.”Napahinto ako.“About Rafael?”“Yes.”“At?”Tumingin siya diretso sa akin.“He’s not just a middleman.”Nanlamig ang pakiramdam ko.“What do you mean?”“He works for someone.”“Obviously.”“No.”Mas naging seryoso ang boses niya.“He works directly under a private network.”Napakunot ang noo ko.“Anong klaseng network?”“Corporate fixers.”Mas lalo akong nalito.“Explain.”Tumayo siya.Lumapit.“These are people who handle problems for powerful individuals.”“Anong klaseng problems?”Tinitiga
Tahimik ang gabi.Pero this time, hindi na siya mabigat tulad ng dati.Magkasama kami sa iisang space—Pero hindi tulad ng dati na parang kailangan naming punuin ang bawat katahimikan.Ngayon…Okay lang kahit wala kaming sinasabi.Nasa sala ako, nakaupo sa couch habang hawak ang mug ng kape.Hindi ko naman iniinom.Just something to hold on to.Si Logan naman nasa kabilang side ng room, kausap si Marcus sa phone.Low voice.Professional.Controlled.Parang walang nangyari.Pero alam ko—Hindi totoo ‘yon.“Keep two men outside. Rotation every four hours,” sabi niya.Pause.“Yes. No one gets close without clearance.”Isa pang pause.“Update me every hour.”Pagkababa niya ng phone, hindi siya agad lumapit.Nanatili lang siya doon.Giving me space.Just like he said.“We’re oversecured now,” sabi ko, breaking the silence.Hindi siya defensive.Hindi rin siya nag justify.“Probably,” sagot niya.Napatingin ako sa kanya.“That’s your way of saying yes.”Bahagya siyang ngumiti.Konti lang.P
Hindi pa rin steady ang paghinga ko.Nakatayo lang ako sa gitna ng unit habang iniinspect ng mga guard ang paligid.Si Marcus kausap ang isa sa kanila sa phone.“Secure the exits. Walang makakalabas nang hindi namin nalalaman.”“Yes, sir.”Parang bumalik ako sa mundo ni Logan—Yung mundo na puro control, security, at danger.At kahit pilit kong tinakasan…Hinabol pa rin ako.“Ma’am,” tawag ni Marcus.Tumingin ako sa kanya.“We need to move you.”“Hindi na,” sagot ko agad.Nagulat siya.“Ma’am, hindi na safe dito.”“I know.”“Then we should—”“Hindi na ako lilipat.”Mas matigas ang boses ko ngayon.Napahinto siya.“Ma’am…”“Hindi ako tatakbo ulit.”Tahimik siya sandali.Pero ramdam kong hindi siya sang-ayon.“Sir won’t like that.”Napatawa ako ng mahina.
Hindi ko alam kung saan ako pupunta.Basta ang alam ko—Kailangan kong lumayo.Hindi dahil gusto kong takasan si Logan.Kundi dahil kailangan kong huminga nang wala siya sa tabi ko.Nasa loob ako ng taxi habang tinitingnan ang city lights sa labas.Tahimik.Pero ang isip ko—Magulo.Paulit ulit sa utak ko ang mga nangyari.Si Adriana.Si Elena.At si Logan.Lahat ng bagay na akala ko control niya—Hindi pala.“Miss, saan po ba talaga?” tanong ng driver.Napakurap ako.“Ah… sa QC po.”“Specific location?”Saglit akong nag isip.Wala akong plan.Wala akong exact na pupuntahan.Hanggang sa may pumasok sa isip ko.“Sa may condo po… near Tomas Morato.”“Ah, sige po.”Sumandal ako sa upuan.At doon ko unang naramdaman—Mag isa na talaga ako.Makalipas ang ilang minuto, dumating kami sa isang maliit pero maayos na condominium.Hindi ito kasing luxurious ng mga lugar ni Logan.Pero sapat na.Simple.Tahimik.At higit sa lahat—Walang alaala niya.Nag check-in ako gamit ang temporary booking.
Hindi ako agad umalis.Kahit gusto ko.Kahit kailangan ko.Nakatayo lang ako sa gitna ng kwarto matapos umalis si Adriana.Tahimik.Mabigat.Parang may nakadagan sa dibdib ko na hindi ko maalis.“Lila…” mahina ulit na tawag ni Logan.Pero hindi ako lumingon.Hindi pa.Kasi natatakot ako sa makikita ko sa mukha niya.O baka…Sa mararamdaman ko.“Please,” dagdag niya.Dahan dahan akong huminga.Tapos saka ako lumingon.Nakatayo pa rin siya kung saan ko siya iniwan.Pero iba na ang aura niya ngayon.Hindi na siya yung cold, controlled CEO.May crack na.Kita ko.At iyon ang mas nakakatakot.---“Hindi mo sinabi sa’kin,” sabi ko.Hindi galit.Mas masakit.“Hindi ko alam kung paano,” sagot niya.“Or hindi mo lang gusto.”Tahimik siya.At doon ko nakuha ang sagot ko.“Alin doon?” tanong ko.Mahina.Pero direkta.Ilang segundo siyang hindi sumagot.Hanggang sa wakas—“Both.”Napapikit ako.Masakit.Pero at least honest siya.---“Tatlong taon, Logan,” sabi ko habang dahan dahan akong naglala
Hindi ako agad nakapagsalita matapos sabihin ni Logan iyon.Patay na siya.Paulit ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.Nakatingin lang ako sa kanya, parang naghihintay na sabihin niyang nagbibiro lang siya.Pero hindi.Tahimik lang siya.Mabigat ang expression ng mukha niya.“Log
The next morning started too quietly.No new headlines.No messages from Victor.No cryptic calls.Which meant one thing.They were planning something bigger.I sat in Logan’s penthouse kitchen, stirring coffee that had already gone cold.
The headlines hit before sunrise.LANGSTON GROUP FACES INTERNAL FRACTURECEO SURVIVES BOARD CHALLENGEMYSTERIOUS WOMAN AT CENTER OF CONTROVERSYI stared at my phone, jaw tight.“They didn’t waste time,” I muttered.Logan stood by the window of his penth
The call came at 2:13 AM.Logan’s phone vibrated once on the nightstand.He was awake before the second ring.Years of discipline.Years of enemies.I opened my eyes as he sat up.“You can answer it,” I murmured.He glanced at me brie







