All Chapters of เล่ห์รักร้ายนายแฟนเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

ดรีมยืนมองรถของดราฟอยู่นานหลายนาทีด้วยความรู้สึกสั่นไหวอยู่ข้างไหน เห็นดราฟทำแบบนี้ไม่ใช่ดรีมไม่รู้สึกอะไร ดรีมรู้สึกมากเลยแหละแต่เป็นความรู้สึกแย่หาใช่ความรู้สึกดี ดราฟอาจทำเพราะหวังดีในฐานะคนเคยรักหรือในฐานะไหนก็แล้วแต่ ทว่าสำหรับดรีม เธอไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้จากดราฟเลย หากเป็นไปได้ดรีมอยากให้ดราฟหายไปจากชีวิตเธอเลยดีกว่าเหมือนช่วงหกเดือนก่อนหน้าที่เราไม่ได้เจอกัน ดรีมที่พยายามทำใจเรื่องของดราฟอยู่ทุกวัน เจอแบบนี้มีแต่แย่กับแย่ อาการป่วยของเธอคงไม่ดีขึ้น สถานการณ์ระหว่างดรีมกับดราฟตอนนี้มันเหมือนระเบิดเวลา ใครใจแข็งก็อยู่รอด ใครอ่อนหักก็แพ้ไป ซึ่งแน่นอนว่าสมการนี้คนที่แพ้คงหนีไม่พ้นดรีม คนเสียเปรียบคือคนที่ยังรู้สึก หนำซ้ำดรีมยังคงรู้สึกกับดราฟมาก เธอแพ้ราบคาบแพ้แล้วแพ้อีก ดราฟ: คนหวังดี อย่าเอาแต่ใจให้มันมาก มุมปากของดรีมเหยียดยิ้มโดยอัตโนมัติ ‘แรกรักอะไรก็ดีไปหมด พอเลิกกันเธอทำอะไรก็ผิดหมดเลยสินะ’ ดรีม: ไม่ได้ขอ ดราฟ: ดรีม ดรีมปิดโทรศัพท์ ปิดม่าน เดินกลับมานั่งลงที่เดิม ดรีมเอนตัวพิงพนักโซฟาสองแขนยกกอดเข่าไว้ บรรยากาศที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวที่เล็ดลอดมาจากระเ

“กลับมาเมื่อไหร่คะเนี่ย” ดรีมถามระคนตื่นเต้นพลางทิ้งตังนั่งลงโซฟาอีกตัว “กลับมาเมื่อวาน” ต้นกล้าลอบสังเกตดรีมอย่างถือวิสาสะน้องสาวตัวน้อยของเขา ไม่เจอกันแค่สิบปีโตเป็นสาวสวยสะพรั่งขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย แถมดรีมยังสวยมาก ๆ อีก “หายหน้าหายตาไปนานเลยนะคะ ไปอยู่ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง” “พี่สบายดี พี่เปิดร้านอาหารอยู่ที่นู่น ไม่อยากโม้เลยว่าพี่เป็นเซฟเอง” ต้นกล้าเล่าเรื่องของตัวเองให้ดรีมฟัง ต้นกล้าไม่ได้มีเจตนาพูดจาโอ้อวดแต่อย่างใด ต้นกล้าแค่อยากแชร์เรื่องราวของตัวเองให้ดรีมฟังตามประสาคนรู้จักที่ไม่ได้เจอกันมานาน แล้วดูดรีมก็สนใจเรื่องราวของเขาด้วย ดวงตาของเธอเบิกโพลงกว้างขึ้นอย่างน่ารักจนต้นกล้าอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ “เก่งนะคะเนี่ย ดรีมจะมีโอกาสทานฝีมือพี่รึเปล่าคะ” “แน่นอนสิ” ต้นกล้ายินดีทำให้ดรีมทานอยู่แล้ว “งั้นลูกคุยกันไปนะ แม่จะเข้าครัวไปทำอาหาร” แม่หันมาพูดกับดรีมก่อนหันไปบอกต้นกล้า “ต้นกล้าอยู่ทานข้าวด้วยกันนะ” “ไม่ต้องเลยค่ะแม่เดี๋ยวหนูทำเอง วันนี้หนูตั้งใจทำอาหารให้พ่อกับแม่ทาน” ดรีมรีบเบรกให้แม่นั่งลงที่ดรีม วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะเป็นคนทำอาหารเอง อุตส่าห์คิดเมนูตั

“มึงมีอาการเหรอ” มาร์คที่นั่งฟังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตะโกนมา “มันหึงเมียเก่า” “รำคาญฉิบหาย” ดราฟสบถหยาบด้วยความรำคาญ ตอนนี้ดราฟอยากหาอะไรมาอุดปากพวกเวรนี่จริง ๆ พูดออกมาแต่ละคำไม่เข้าหู “หรือมึงจะเถียงว่าที่กูพูดไม่ใช่ความจริง” มาร์คเลิกคิ้วถามอย่างเล่นที มาร์คมองหน้าดราฟตอนนี้ก็รู้แล้วว่ามันกำลังรู้สึกยังไง ดราฟกำลังร้อนรนจะเป็นจะตายเพียงเพราะเห็นว่าอดีตแฟนสาวกำลังทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายคนใหม่ หนำซ้ำยังอยู่ที่บ้านของเธออีก ดราฟกระดกเหล้าลงคอแทนคำตอบ หน้าตาบอกบุญไม่รับ “กูบอกแล้วอย่าฟอร์มจัด หมาคาบไปแดกเลยมึงเป็นไง” “มึงหุบปากสักที ก่อนที่กูจะลุกเอาตีนไปอุดให้” ดราฟมองเจฟด้วยสายตาพิฆาต ไอ้เวรนี่ พูดไม่เข้าหูเขาอยู่เรื่อยเลย พูดมาแต่ละคำดราฟแทบลุกขึ้นยันให้หน้าแหก “มึงโมโหทำไมล่ะ” เจฟยอกย้อนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “มึงมีอาการก็พูดดิ เห็นแฟนเก่าอยู่กับผู้ชายคนอื่น มึงมีอาการอะดิ๊ หึงเขาใช่ไหมล่ะ” เจฟล้อหลอกเสียงกวน ยิ่งเห็นดราฟมีอาการก็ยิ่งพูดแหย่ จะว่ายังไงดีอะ เจฟรอโอกาสนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ดราฟกับดรีมเลิกกันใหม่ ๆ เจฟกับเพื่อนอีกสองคนเคยบอกให้ดราฟไปง้อดรีมแล้ว เพราะไม่

“น้องดรีม” ดรีมเงยหน้าจากหน้จอาโทรศัพท์หันมองตามเสียงเรียกของต้นกล้า “ขอน้ำหน่อยครับ” “อ่า ได้ค่ะ” ดรีมยันตัวลุกจากเก้าอี้เดินมาหาต้นกล้าที่ตั้งหน้าตั้งตากางเต็นท์อย่างขะมักเขม้น ดรีมเปิดขวดน้ำก่อนส่งให้ต้นกล้า ต้นกล้ารับมาแล้วยกดื่มอย่างกระหาย ใบหน้าหล่อเหลาของต้นกล้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ดรีมมองอย่างชั่งใจก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงออกมาซับเหงื่อให้ต้นกล้าอย่างเบามือ “หนูเช็ดเหงื่อให้ค่ะ” “ขอบคุณครับ” “เหอะ” ดราฟที่เห็นการกระทำของดรีมเต็มสองตาเพราะมองดรีมอยู่ตลอดถึงกับแค่นหัวเราะหยันออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “มึงอิจฉา” ทีเลิกคิ้วถามอย่างหยอกเย้าพลางพยักพเยิดหน้าไปทางดรีมกับต้นกล้าที่กำลังซับเหงื่อให้กันอยู่ ดูน่ารักและน่าอิจฉา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแฟนเก่าอย่างดราฟถึงได้มองตาเขียวปั๊ด “กูจะอิจฉาทำไม ไร้สาระ” ดราฟพูดอย่างไม่ยี่หระ เมื่อก่อนดรีมก็ดูแลเขาแบบนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดรีมทำให้มัน เธอก็เคยทำกับเขามาหมดแล้วเหมือนกัน ทุกสิ่งที่ต้นกล้าได้รับ ดราฟก็เคยสัมผัสมาก่อนเพราะฉะนั้นมีอะไรให้น่าอิจฉา หมับ “ไอ้สัด” ดราฟสบถคำหยาบด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ ทีก็ยื่นมาจ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นทว่าคำพูดทุกคำของดราฟมันยังชัดเจนในความรู้สึกของดรีม มันยังเจ็บปวดทุกครั้งที่คำพูดพวกนั้นแวบเข้ามาในโสตประสาท ทุกความรู้สึกมันชัดเจนราวกับดราฟมาพูดอยู่ข้างหูของดรีมยังไงอย่างนั้น แต่ถึงแม้มันจะเจ็บปวดเจียนตายทว่าขณะเดียวกันมันก็ทำให้ดรีมคิดได้ว่าดรีมควรพอกับเรื่องของดราฟสักที ดรีมควรเลิกจมปลักรักดราฟเหมือนคนโง่ ควรเลิกอยู่กับความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าสักวันดราฟจะกลับมา ดรีมควรเลิกหลอกตัวเองว่าเรื่องของเรายังเป็นไปได้ เรายังกลับมารักกันได้เหมือนเก่า ดรีมควรยอมรับความจริงและอยู่กับปัจจุบัน ดรีมควรพาตัวเองก้าวไปข้างหน้าไม่ใช่จมปลักอยู่ในความมืดหม่นน่าสมเพชอย่างเช่นทุกวันนี้ ดรีมควรคิดได้สักทีในเมื่อดราฟไม่เสียใจต่อการเลิกราของเรา เธอก็ไม่ควรสูญเสียการเป็นตัวเองเพื่อเขาเหมือนกัน หากเขาไม่คิดกลับมา เธอก็ไม่ควรจมปลักรอเขาเหมือนคนโง่ หากดราฟใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้โดยไม่จำเป็นต้องมีเธอ ดรีมเองก็ควรใช้ชีวิตให้มีความสุขได้โดยไม่ต้องมีเขาเหมือนกัน “เธอควรพอสักที เธอควรรักตัวเองได้แล้ว” ดรีมนั่งกอดเข่าอยู่ตรงพื้นข้างเ