เล่ห์รักร้ายนายแฟนเก่า

เราใช้เวลานานขนาดไหนถึงจะลืมแฟนเก่าได้เหรอคะ หนึ่งวัน หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี หรือตลอดชีวิตนี้ก็ไม่มีทางลืมได้ แล้วคนเราต้องใช้เวลานานขนาดไหนถึงจะกล้าเผชิญหน้ากับแฟนเก่าที่เคยคบกันมานานแต่เพิ่งจบความสัมพันธ์ไปล่ะ นานนับปีหรือชาตินี้ไม่ต้องเจอกันอีกเลย แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นให้ต้องเจอกัน เหตุจำเป็นที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ทุกคนจะแสดงท่าทีที่มีต่อแฟนเก่ายังไง อาลัยอาวรณ์หรือหมางเมินแฟนเก่าดี ทุกคนจะทำแบบไหน แล้วตอนนี้ตัวของเธอควรทำเช่นไร เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแฟนเก่าที่เคยคบกันมานานถึงเก้าปีและเพิ่งเลิกรากันเพียงหกเดือนเท่านั้น “ดรีม” ‘ดรีม’ ผละสายตาจากชายที่อยู่อีกฝั่งของสระน้ำหันมามองตามเสียงเรียกของเพื่อนสาวอย่าง ‘พลอย’ เจ้าของงานวันเกิดในค่ำคืนนี้ “มีความสุขมาก ๆ นะ” ดรีมอวยพรเพียงสั้น ๆ พร้อมยื่นของขวัญในมือส่งให้เพื่อนสาว “โอเครึเปล่า” พลอยถามระคนห่วงใย แม้สีหน้าของดรีมเรียบเฉยเหมือนไม่เป็นไรแต่ภายในใจใครจะรู้ “มันจบไปแล้ว” ดรีมตอบพร้อมระบายยิ้มเป็นการยืนยันว่าตัวเธอไม่เป็นไร “ฉันไม่เป็นไร” “แน่นะ” “ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ” ดรีมยืนยันเสียงหนักแน่นหวังให้

เรื่องราวของดรีมกับดราฟเริ่มต้นขึ้นตอนดรีมอายุสิบหกปี กำลังเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่โรงเรียนเดียวกันกับดราฟ ซึ่งในตอนนั้นดราฟมีอายุสิบแปดปีกำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมปีที่หกเป็นรุ่นพี่ของดรีมสองปี ทั้งสองคนรู้จักกันตอนงานกีฬาสีโรงเรียน เป็นดราฟที่ถูกตาต้องใจดรีมก่อน รักแรกพบทำนองนั้น อีกทั้งทั้งคู่ยังเป็นรักแรกของกันและกัน แม้ว่าความรักของทั้งคู่ในตอนนั้นจะเป็นเพียงรักในวัยเด็กแต่ก็เป็นรักที่ครอบครัวทั้งฝ่ายยอมรับและรับรู้ ทั้งคู่คบกันอยู่ในกฎเกณฑ์ รู้ว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ จนกระทั่งดรีมเข้าเรียนมหาลัย ขณะนั้นดราฟเรียนอยู่มหาลัยปีที่สามทั้งคู่ถึงได้ออกมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ความรักของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเหมือนคู่รักทั่วไปแต่อาจแตกต่างจากคู่อื่น ๆ ตรงที่คู่ดรีมกับดราฟแทบไม่ทะเลาะกันเลย จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จนกระทั่งย่างเข้าสู่ปีที่เก้า ดรีมอายุยี่สิบห้า ดราฟอายุยี่สิบเจ็ด เราอยู่ในวัยที่ก้าวเข้าสู่การเป็นผู้ใหญ่ วัยที่ทุกคนต่างก็เริ่มทำงานอย่างจริงจัง เริ่มมองหาอนาคต เริ่มมองหาความมั่นคงของชีวิต เริ่มมีมุมมองความคิดแตกต่างจากตอนเป็นเด็ก เริ่มอยากลองทำ

บรรยากาศภายในโต๊ะอาหารยังคงดำเนินไปอย่างเรียบง่าย อาหารหลากหลายถูกนำมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะอย่างไม่หยุดหย่อน ทุกคนต่างกินอย่างเอร็ดอร่อยยกเว้นดรีมคนเดียวเท่านั้นที่แทบไม่แตะอาหารบนโต๊ะเลย ดรีมนั่งก้มหน้าสายตาโฟกัสอยู่กับจานอาหารตรงหน้าของตัวเอง ไม่รู้เมื่อไหร่กันที่ดรีมรู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกจากคนอื่น ๆ รู้สึกว่าเธอไม่ควรอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ “ดรีม” เสียงเรียกชื่อพร้อมแรงสะกิดตรงแขนดึงสติ ดรีมได้อีกครั้ง ดรีมหลุดออกจากภวังค์เงยหน้าสบตากับเพื่อน “เป็นอะไร อาหารไม่อร่อยเหรอ ฉันเห็นแกยังไม่กินอะไรเลยนะ” น้ำขิงถามไถ่อย่างห่วงใยพลันลอบสังเกตสีหน้าเพื่อนไปด้วยว่าโอเคไหม น้ำขิงเข้าใจความรู้สึกของดรีมดีว่าตอนนี้ดรีมรู้สึกยังไง มันคงยากมากสำหรับดรีมเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตคนรักและผู้หญิงคนใหม่ของเขาทั้งที่เพิ่งเลิกรากันได้ไม่นาน แผลมันยังสดใหม่ ยิ่งเห็นภาพบาดตาบาดใจ ดรีมคงรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงเธออยู่ตลอดเวลา คำทักของน้ำขิงไม่คิดเลยว่ามันสามารถทำให้คนทั้งโต๊ะหันมาให้ความสนใจดรีมเป็นตาเดียว ตอนนี้เลยกลายเป็นดรีมที่เหมือนทำตัวไม่ถูก จากที่คิดว่าตัวเองแปลกแยกจากคนอื่นอยู่แล้ว พอโดนมอง

คำพูดของดราฟยังติดอยู่ในความรู้สึก ยังเจ็บปวดทุกครั้งทีี่นึกถึง ยังตอกย้ำอยู่ทุกคราว่าดรีมเป็นตัวปัญหามากแค่ไหน คนพูดอาจพูดด้วยอารมณ์โกรธ ทว่ามันเป็นแผลในใจของคนฟังจนทำให้ไม่กล้าไปสู่หน้าใครอีก กลายเป็นว่าดรีมกลัวจะสร้างปัญหาให้คนอื่น กลัวว่าตัวเองจะทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดี นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเวลาที่เพื่อนนัดเจอกัน ดรีมปฏิเสธคำเชิญชวนของเพื่อนทุกครั้ง เธอไม่ได้ให้เหตุผลว่าทำไม แต่ดรีมเดาว่าเพื่อนคงรู้อยู่แก่ใจว่าเพราะเหตุใดเธอถึงไม่ออกไปเจอ ดรีมใช้ชีวิตคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ เนื่องจากพ่อกับแม่เดินทางไปทำงานต่างจังหวัดบ่อย ๆ ดรีมเป็นลูกสาวคนเดียวไม่มีพี่ ไม่มีน้อง ครอบครัวของเธอทำธุรกิจซื้อ-ขายของเก่าพวกวัตถุโบราณ ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยมากแต่ไม่ได้ลำบากจนไม่มีอันจะกิน ก่อนหน้าที่ดรีมเรียนมหาลัยค่าใช้จ่ายทั้งหมดของดรีม ดราฟเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด ไม่ว่าจะค่าเหล่าเรียน ค่าจิปาถะที่ดรีมใช้ในแต่วัน ยังมีเงินส่วนต่างให้ดรีมใช้เดือนละสามหมื่น ปัจจุบันถึงแม้ดรีมกับดราฟเลิกรากัน หากแต่ดราฟยังโอนเงินส่วนนั้นให้ดรีมทุกเดือนไม่เคยขาด ดรีมไม่รู้ว่าทำไมดราฟถึงยังให้เงินเธอใช้อยู่ทั้

ดราฟแทบกระโจนเข้าไปเขย่าตัวดรีมแรง ๆ เดี๋ยวนั้น กล้าพูดออกมาได้ยังไงกัน เธอพูดอะไรออกมา “มันเป็นใคร” ถามหน้าแดงก่ำ ได้ยินคำว่าแฟนใหม่อารมณ์เดือดดาลของดราฟแทบขาดสะบั้นลงเดี๋ยวนั้น “มันไม่เกี่ยวอะไรกับนาย” “ดรีม” “กลัวไม่รู้จักชื่อเหรอ” ดรีมถามหน้านิ่ง เรียกชื่อเธออยู่ได้ ดราฟกลัวจำชื่อดรีมไม่ได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ แล้วไอ้ท่าทีที่ทำเหมือนว่าดรีมทำอะไรผิดมาของดราฟมันคืออะไร “ดรีม” ดราฟกัดฟันกรอดข่มอารมณ์เดือดดาลของตัวเองไว้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่แฟนสาวของเขากลายเป็นคนปีกกล้าขาแข็งได้ถึงขนาดนี้ “อย่า ๆ” มาร์ครีบห้ามทัพก่อนเรื่องราวจะบานปลายไปมากกว่านี้ เมื่อไหร่คู่นี้มันจะคุยกันดี ๆ สักที เจอกันทีไรวางมวยใส่กันตลอด แบบนี้จะเข้าใจกันตอนไหน ดรีมเบนสายตาหนีดราฟอย่างไม่ต้องการมองหน้าเขา เธอเตรียมเอ่ยคำลา นั่งต่อเธอก็กินไม่ลงแล้ว ดรีมยังไม่เก่งพอที่จะเผชิญหน้าดราฟโดยไม่รู้สึกอะไร ยิ่งเห็นดราฟทำแบบนี้ ดรีมยิ่งรู้สึกแย่ ทำเป็นหวงก้วง ทั้งที่ตัวเองยังมีผู้หญิงคนใหม่ ดราฟกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเป็นมานานแล้วเพียงแต่ดรีมไม่รู้ก็เท่านั้น พอเลิกกันธา