All Chapters of only you อ้อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ขอบใจมากนะ เดี๋ยวฉันจะนอนพักแล้ว นายกลับบ้านไปเลยก็ได้”ปาลิตาวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะข้างโซฟาหลังจากที่กินยาเสร็จ เมื่อเสร็จกิจธุระเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็อยากให้ศรากรกลับบ้านไปพักผ่อนบ้างเช่นกัน“คงกลับไม่ได้หรอกเพราะผมรับปากกับพี่หมอเอิร์นไว้ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ทั้งคืน”“ไม่ต้องหรอก หมอเอิร์นก็พูดไปอย่างนั้นแหละไม่ได้จริงจังอะไรสักหน่อย”“แต่ผมจริงจังนี่ ยังไงวันนี้ผมก็ไม่กลับ พี่จะกลัวอะไรนักหนาใช่ว่าเราสองคนไม่เคย…”ไม่ทันที่ศรากรจะเอ่ยจบปาลิตาก็ปรี่เข้ามาใช้มือตัวเองปิดไปที่ปากชายหนุ่มทันที เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะเอามาพูดหยอกเล่นได้ที่ไหน อีกอย่างเธอก็เป็นผู้หญิงจะยังไงก็ต้องมีความเขินอายอยู่แล้วศรากรรวบมือหญิงสาวทั้งสองข้างเข้ามากุมเอาไว้ สายตามองไปที่ปาลิตาอย่างเว้าวอน ใบหน้างอแงของหญิงสาวในตอนนี้น่าเอ็นดูเสียจริงๆ“ผมจะบอกว่าพี่จะกลัวอะไร เราสองคนก็อยู่ด้วยกันตามลำพังออกจะบ่อย อย่าไล่ผมกลับเลยนะ พี่เองก็ไม่สบายด้วยจะให้ผมกลับแล้วทิ้งพี่ไว้คนเดียวได้ยังไง” ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ เม้มปากอ้อนไปที่หญิงสาว“ก็ได้ แล้วพรุ่งนี้นายไม่ต้องไปเยี่ยมไอซ์ที่โรงพยาบาลเหรอ”“ไปสิ รับปากพ่อไว้แล้ว

หลายวันผ่านไปปาลิตากลับมาจากที่ทำงานก็เห็นจริญตาฟุบหลับอยู่ที่โซฟาจึงเดินเข้าไปสะกิดเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอเองก็ไม่เคยเห็นเพื่อนสาวของเธอต้องเผลอหลับในช่วงเวลานี้มาก่อนเลย“หมอเอิร์น ทำไมหลับอยู่ตรงนี้ล่ะ วันนี้ไม่เข้าเวรเหรอ”จริญตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่อถูกเพื่อนสาวสะกิดถาม ก่อนจะดีดตัวนั่งที่โซฟาด้วยท่าทางงัวเงีย เธอเผยรอยยิ้มให้กับปาลิตาเล็กน้อย“พึ่งกลับจากโรงพยาบาลมาเมื่อบ่ายนี่เอง พรุ่งนี้ก็เข้าโรงพยาบาลเวลาปกติแล้ว แล้วนี่ดีมไม่ได้มาส่งเธอเหรอ”“มาส่งแล้วก็กลับไปแล้ว ดีมมีธุระกับที่บ้านน่ะ ว่าแต่เธอเถอะเป็นอะไรหรือเปล่าหลายวันนี้ดูซึมๆ ยังไงไม่รู้”“ไม่มีอะไรหรอก เหนื่อยจากเรียนเหนื่อยจากงานแค่นั้นแหละ”“ถ้าไม่บอกก็นึกว่าอกหัก”“ฉันเหมือนคนอกหักเหรอ”“ก็คล้ายๆ นะ อย่าบอกนะว่าอกหักมาจริงๆ”“เปล่า คงแค่ใจหาย เดี๋ยวก็ดีขึ้นไม่เป็นไรหรอก”“มีอะไรเกิดขึ้นเหรอเล่าให้ฟังหน่อยสิ”“เธอจำทนายที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟังได้มั้ย เมื่ออาทิตย์ก่อนเขาย้ายไปรักษาตัวที่อเมริกา ถ้าฉันไม่ตามไปเจอเขา ฉันก็คงไม่รู้ว่าเขาจะไป อย่างน้อยถ้าจะไปก็ควรบอกลากันหน่อยสิ”“อ๋อ…ที่แท้ก็กลุ้มใจเรื่องคุณท

หลายเดือนต่อมา“ได้แล้วครับ กะเพรากุ้งอร่อยๆ”ศรากรยิ้มหวานเสิร์ฟอาหารให้กับลูกค้าด้วยความเป็นมิตร วันนี้ชายหนุ่มมาเที่ยวเล่นพักผ่อนที่บ้านเกิดของปาลิตาที่จังหวัดกาญจนบุรี โดยที่ป้าของหญิงสาวเปิดร้านอาหารตามสั่งอยู่ในชุมชนเล็ก ๆปัจจุบันศรากรเข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย คณะนิเทศศาสตร์ ชายหนุ่มใช้เวลาช่วงวันหยุดเพื่อมาทักทายป้าของปาลิตาอย่างเป็นทางการ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ได้แต่คุยกันผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้น“ขิงไปบอกดีมหน่อยว่าไม่ต้องทำแล้ว แทนที่จะได้พักผ่อนกลับต้องมาทำงานช่วยป้าอีก”“ดีมเขาเต็มใจค่ะ เมื่อก่อนแม่ของดีมก็เปิดร้านอาหารเหมือนกัน หลังเลิกเรียนดีมก็มาช่วยแม่เขาเสิร์ฟอาหารบ่อยๆ”“จะยังไงก็ช่างเถอะ อยู่แต่ในที่ซอมซ่อแบบนี้เดี๋ยวเบื่อเอา ขิงพาดีมออกไปเที่ยวเล่นดีกว่า พรุ่งนี้ก็ต้องกลับแต่เช้า อย่าทำงานหนักให้เหนื่อยเลย”“ป้ากลัวดีมรังเกียจที่เราจนเหรอคะ ทำไมพูดดูถูกตัวเองจัง ไม่ใช่เพราะที่ซอมซ่อนี้เหรอคะที่เลี้ยงดูขิงมาได้จนโตขนาดนี้”“เจียมตัวไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่ ป้าดีใจนะที่ขิงมีคนที่รักขิงดูแลขิงได้ ป้าจะได้วางใจ อย่างน้อยเขาก็ไม่รังเกียจหลานป้าที่หาเช้ากินค่ำ ต่อไปก็ใช้

2 อาทิตย์ต่อมาเสียงหัวเราะของศรากรกับปาลิตาดังลั่นทั่วบ้านจนจริญตาต้องเดินเข้ามาดู พอเห็นว่าทั้งคู่กำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างพอใจเป็นเวลาหลายวันแล้วศรากรย้ายเข้ามาอยู่ เธอเองก็เห็นด้วยที่ชายหนุ่มจะย้ายเข้ามา อย่างน้อยตอนที่เธอไม่ได้กลับบ้านปาลิตาจะได้ไม่เหงา อีกอย่างทั้งสองคนเป็นแฟนกัน ความคิดเด็กหัวสมัยใหม่อย่างเธอก็มองว่าเป็นเรื่องปกติที่ทั้งคู่จะอยู่ด้วยกัน ไม่มีอะไรที่ดูน่าเกลียดเลยสักนิด“บ้านนี้ยังมีฉันอีกคนนะ ทำอะไรก็เห็นใจคนไม่มีคู่หน่อยสิ” จริญตายืนพิงประตูตะโกนเข้าไปในห้องของศรากรเพื่อกล่าวหยอกต่อคนทั้งสอง“หมอเอิร์น วันหยุดก็ต้องเข้าโรงพยาบาลเหรอ” ปาลิตาเอ่ยถามเพื่อนสาวที่อยู่ในชุดพร้อมที่จะออกจากบ้าน“ทำไงได้ล่ะ คนเก่งๆ มักจะยุ่งตลอดเวลานั่นแหละ วันนี้ฉันคงกลับดึกเธอสองคนอยู่บ้านจะทำอะไรก็เกรงใจเพื่อนบ้านด้วย อย่าร้องเสียงดังจนเพื่อนบ้านตกใจล่ะ”“พูดอะไรสองแง่สองง่าม” ปาลิตาค้อนให้เพื่อนสาว“ฉันแค่พูด แต่เธอน่ะคิดไปไกลแล้ว ไปล่ะ” จริญตาโบกมือลาทั้งสองก่อนจะเดินออกจากบ้านไป“เอ่อดีม แล้วนายจะไม่บอกพ่อนายจริงๆ เหรอที่ย้ายมาอยู่ที่นี่”“ไม่เห็นต้องบอก

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ไอยลดายังคงอยู่ที่ห้องนอนของเธอ เด็กสาวนั่งที่เตียงนอนอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเพื่อรอเวลาที่จะเริ่มแผนการต่อไป เธอได้สั่งผู้เป็นแม่บ้านไว้ว่าถ้าจรูญกับกิ่งกาญจ์มาถึงบ้านแล้วให้รีบมาบอกเธอทันที หญิงผู้เป็นแม่บ้านจึงไม่รีรอที่จะมาบอกเธอเมื่อทั้งคู่กลับมาถึงบ้านแล้ว“ตอนนี้คุณท่านทั้งสองมาถึงบ้านแล้วค่ะ และก็มีคุณขิงกับเพื่อนของเธอก็มาถึงแล้วเหมือนกัน”“ดีจังที่ยัยนั่นก็มาถึงแล้ว งั้นอีกสักสิบนาทีป้าช่วยไปบอกแม่ฉันให้หน่อยนะว่าพี่ดีมไม่ค่อยสบายให้ขึ้นมาดูพี่ดีมที่ห้องหน่อย”“ได้ค่ะคุณหนู” หญิงแม่บ้านตอบรับ เธอรอเวลาสักครู่ค่อยไปแจ้งกับกิ่งกาญจ์ตามที่ไอยดาได้บอกเอาไว้สักครู่ศรากรก็ขับรถมาถึงบ้านเช่นกัน ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถโดยมีผู้ชายอีกคนลงจากรถตามมาด้วย ชายคนดังกล่าวมองดูรอบๆ บ้านด้วยความคิดถึง นานแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาที่นี่“บ้านยังเหมือนเดิมเลยนะ นายก็ยังเหมือนเดิมด้วย นายถูกพ่อบังคับให้ไปรับฉันที่สนามบินหรือไงถึงทำหน้าบูดแบบนั้น”“พี่อย่าหาเรื่องน่า รีบเข้าไปในบ้านเถอะ ป่านนี้ทุกคนคงมาพร้อมกันหมดแล้ว อ้อ…อีกอย่าง อย่าทำอะไรรุ่มร่ามกับขิงเด็ดขาด ไม่งั้นผมฆ่าพี่แน