All Chapters of only you อ้อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่มาหาผมเหรอ”ศรากรเอ่ยถามปาลิตาที่เอาแต่มองไปที่ไอยลดา หญิงสาวเพียงแค่เคลือบแคลงว่าเด็กสาวคนดังกล่าวเป็นใคร แถมยังสวมชุดนักเรียนแบบเดียวกันกับศรากรอีกด้วย“เมื่อกี๊นายถามอะไรนะ”“เป็นเอามากนะพี่ ผมถามว่าพี่มาหาผมใช่มั้ย”“เปล่า…อ่อ..ใช่ แต่ถ้านายมีแขกงั้นฉันกลับก่อนก็ได้”“ไม่ใช่แขกที่ไหนหรอก นี่ไอซ์…น้องสาวผมน่ะ” ศรากรกระดากปากเล็กน้อยที่ต้องแนะนำไอยลดาว่าเป็นน้องสาวของตัวเอง เอาจริงๆ ชายหนุ่มไม่ได้คุ้นชินกับเด็กสาวเลยด้วยซ้ำ“น้องสาวนายเหรอ” ปาลิตาเผลอยิ้มออกมา เหมือนความเคลือบแคลงที่มีนั้นได้คำตอบแล้ว“ทีนี้ยิ้มออกเลยนะ เมื่อกี๊ยังหน้าบึ้งอยู่เลย”“ไม่ใช่สักหน่อย” หญิงสาวรีบปฏิเสธ“งั้นพี่รอผมตรงนี้แป๊บนะ”ศรากรเดินตรงมาที่ไอยลดาที่นั่งอยู่ในรถ ใบหน้าของเด็กสาวไม่สู้ดีนัก เธอดูไม่ค่อยพอใจกับการปรากฏตัวของปาลิตาเท่าไหร่“ขากลับก็ให้ลุงจรแวะดูอาการที่โรงพยาบาลก่อนก็ได้เผื่อจะเป็นอะไรมากกว่านี้”“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ พี่จะไม่ไปส่งฉันเหรอ ฉันเจ็บอยู่นะ” เด็กสาวหน้างอ“เธอพึ่งบอกเมื่อกี๊เองว่าไม่ได้เป็นอะไร ถ้างั้นก็รีบกลับบ้านเถอะเดี๋ยวคนที่บ้านจะเป็นห่วงเอา ลุงจรครับ…กลับบ้านได้แล

ศิวัฒน์กำลังเดินออกจากห้องน้ำก็พบกับศรากรที่กำลังเดินสวนเพื่อจะเข้าห้องน้ำพอดี ได้เจอศรากรด้วยความบังเอิญแบบนี้มีหรือที่ชายหนุ่มจะไม่ทักทาย“ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้ บริษัทเราไม่ใช่บริษัทที่เด็กเกรียนอย่างแกจะเข้ามาได้สักหน่อย”“นั่นสินะลุง งั้นที่ผมเข้าได้ก็คงจะเป็นคนพิเศษมากเลยแน่ๆ ว่าแต่ลุงตกกระป๋องแล้วเหรอ เมื่อกี๊ผมเห็นกิ๊กลุงหยอกล้ออยู่กับผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งหนุ่มกว่าลุงด้วย เดินเข้าห้องประชุมวีไอพีไปด้วยกัน ดูสนิทสนมกันมาก บางทีกิ๊กลุงคงจะเบื่อลุงแล้วเจอของใหม่ที่เด็ดกว่าแล้วมั้ง ถ้าเป็นอย่างนั้น ลุงเตรียมเป็นหมาหัวเน่าได้เลย”“แกคิดจะกวนประสาทฉันเหรอ อยากให้พวกเราผิดใจกันสินะ ฉันไม่เชื่อแกหรอก”“ก็แล้วแต่ลุงนะ งั้น…ผมก็ขอให้ลุงถูกทิ้งจริงๆ แล้วกัน” ชายหนุ่มเอ่ยยั่วยุก่อนจะยักคิ้วแล้วเดินจากไปศรากรมั่นใจว่าศิวัฒน์ต้องไปหาพิมผกาที่ห้องประชุมอย่างแน่นอน เพราะคนมักใหญ่ใฝ่สูงอย่างศิวัฒน์คงไม่ปล่อยให้ใครมาแทนที่เขาได้ง่ายๆ ตราบใดที่พิมผกายังมีประโยชน์กับเขา เขาก็ปล่อยหญิงสาวไปไม่ได้เช่นกัน และก็เป็นอย่างที่ชายหนุ่มคิดเอาไว้ หลังจากที่เขาเดินจากไป ศิวัฒน์ก็รีบไปหาพิมผกาในทันทีศิวั

ปาลิตายังคงโอบกอดศรากรไว้แนบแน่นจนผู้ถูกกอดนั้นต้องคลายอ้อมกอดออกด้วยความงุนงง ตอนนี้ศรากรยังคงสับสนกับท่าทีของปาลิตาอยู่มาก“พี่เป็นอะไร อยู่ดีๆ มากอดผมทำไม”“ก็หมอเอิร์นบอกว่านายถูกส่งตัวมารักษาอยู่ที่นี่ แล้ว…ไม่ใช่เหรอ”“ไม่ใช่ผม คนที่นอนอยู่บนเตียงต่างหาก”ศรากรชี้ไปที่นเรศเพื่อนชายที่นอนขาหักอยู่บนเตียง และนั่นก็ทำให้ปาลิตารู้ตัวว่าเธอนั้นได้เข้าใจผิดไป แต่จะโทษเธอก็ไม่ได้เพราะจริญตาต่างหากที่ไม่ได้เล่ารายละเอียดอย่างชัดเจนให้เธอฟัง“สวัสดีครับพี่สาวคนสวย ผมเห็นนะว่าพี่กอดเพื่อนผมเมื่อกี๊” นเรศเอ่ยแซว“ก็...ก็ฉันเข้าใจผิดนี่” หญิงสาวเริ่มหน้าแดง เธอเองก็รู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย เมื่อกี๊ก็แสดงอาการเป็นห่วงศรากรใหญ่โตไปมากพอสมควร“ห่วงกันขนาดนี้ตกลงเป็นแฟนกันแล้วสินะ”“อย่าพูดมั่วน่า ฉันกับพี่สาวคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น” ศรากรเอ่ยสวนเพื่อนชาย สายตามองไปที่ปาลิตาอย่างบึ้งตึงปาลิตาพอเห็นท่าทีของศรากรก็รู้ว่าชายหนุ่มยังคงขุ่นเคืองให้เธออยู่ หญิงสาวเองก็ไม่เคยเห็นมุมเช่นนี้ของชายหนุ่มมาก่อน พอได้เห็นก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย นเรศเองเห็นว่าบรรยากาศในตอนนี้ดูอึมครึมนัก บางทีเขาควรต

6 เดือนก่อนศรากรในลุคผมยาวสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนที่ดูจะซูบผอมกว่าปัจจุบันนัก เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างโหมกระหน่ำ พร้อมกับหลับตาพริ้มปล่อยให้สายฝนสาดลงมาไหลผ่านร่างกายด้วยความรู้สึกว่างเปล่าศรากรค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่อสัมผัสไม่ถึงเม็ดฝนที่ตกลงมา ภาพแรกที่ชายหนุ่มเห็นคือปาลิตากำลังยืนกางร่มให้กับเขาอยู่ แววตาของหญิงสาวเปี่ยมไปด้วยความหวัง จริงใจและกังวลในเวลาเดียวกัน“คุณมายืนอยู่แบบนี้มันอันตรายมากนะ”“คุณเป็นห่วงผมเหรอ”“ใช่ ฉันเป็นห่วงคุณ เราออกจากตรงนี้กันก่อนดีกว่า”ปาลิตาจูงมือศรากรให้เดินเข้าไปหลบฝนที่หน้าร้านสะดวกซื้อ หญิงสาวหุบร่มที่กางอยู่ลงทำให้ศรากรเห็นใบหน้าของเธอได้ชัดขึ้น และเขาก็มองเธออยู่แบบนั้นอย่างไม่ละสายตาศรากรน้ำตาคลอรู้สึกยินดีและมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินคำว่าเป็นห่วงจากปากปาลิตา แม้ว่าจะเป็นการเจอกันครั้งแรกแต่ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก“คุณเป็นอะไรมั้ย” ปาลิตาสะกิดแขนถามเมื่อเห็นว่าศรากรเอาแต่จ้องมองเธอ“อ่อ…เปล่า”“ไม่ว่าคุณไปเจอเรื่องอะไรมาคุณต้องเข้มแข็งนะ ในโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก คุณเปียกหมดแล้ว เอาผ้านี่

ณ โรงพยาบาล“หวาน…ดอกทานตะวันนี้ของใครเหรอ” จริญตาเอ่ยถามพยาบาลสาวที่นั่งทำงานอยู่ เห็นมีดอกไม้มาวางที่โต๊ะทำงานของเธอก็อดถามไม่ได้“อยู่บนโต๊ะทำงานหมอก็ต้องของหมอสิคะ ดูเหมือนว่าหมอเอิร์นของเราจะมีหนุ่มมาจีบแล้วสินะ”“พูดไปเรื่อย แล้วเห็นมั้ยว่าใครเอามาวางไว้”“ไม่เห็นค่ะ หวานมาถึงก็เห็นดอกไม้นี่วางอยู่ที่โต๊ะหมอแล้ว ลองถามหมอหมอกดูมั้ยคะเผื่อว่าจะเห็น” พยาบาลสาวโบ้ยปากไปที่ศตายุที่กำลังเดินมากับพยาบาลสาวอีกคน“ไม่ต้องหรอก” จริญตารีบปฏิเสธ แต่ก็ไม่ทันเพราะตอนนี้พยาบาลสาวได้เอ่ยถามหมอหนุ่มไปเรียบร้อยแล้ว“หมอหมอกคะ หมอหมอกเห็นหรือเปล่าว่าใครเอาดอกไม้มาวางที่โต๊ะหมอเอิร์น” ไม่ทันที่หมอหนุ่มจะเอ่ยตอบพยาบาลสาวที่เดินมาด้วยก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน“อ๋อ…ดอกไม้นั้นจ๋าเป็นคนเอามาวางให้เองค่ะ พอดีมีคนฝากมาให้หมอเอิร์น”“ใครเหรอ” จริญตาเริ่มอยากรู้มากกว่าเดิม“จ๋าก็ไม่รู้จักเขาหรอกค่ะ รู้แต่ว่าหล่อมาก ตัวสูงประมาณหมอหมอกนี่แหละ เขาบอกแค่ว่าให้เอาดอกไม้นี้มาให้หมอเอิร์นแค่นั้นค่ะ”คำตอบของพยาบาลสาวทำให้จริญตาอยากรู้ขึ้นไปอีก ใครกันที่เอาดอกไม้มาให้เธอ ระหว่างครุ่นคิดอยู่นั้นก็มีสายตาของศตายุจ้องมอง