Alle Kapitel von เล่ห์รักหลงกล: Kapitel 11 – Kapitel 20

ช่วงเย็นของวัน“ศิลา เมื่อคืนไปนอนที่ไหนแม่โทรหาก็ไม่ติด แล้วนี่ทำไมพึ่งกลับ” แสงรวีดุผู้เป็นลูกชายทันทีที่เดินเข้าบ้านมา ทั้งวันติดต่อไม่ได้ก็รู้สึกเป็นห่วงมาก“ถามเยอะขนาดนี้จะให้ผมตอบเรื่องไหนก่อนล่ะครับ”“ตอบทุกเรื่องที่ถามนั่นแหละ”“เมื่อคืนไปดื่มกับเพื่อนมาแต่แม่ไม่ต้องห่วงไม่เสียงานแน่นอน วันนี้ผมออกไปทำงานปกติครับเสื้อผ้าก็เปลี่ยนที่บริษัทนั่นแหละ”“นานแล้วนะที่แม่ไม่เห็นศิลาดื่ม ทะเลาะกับหนูว่านเหรอถึงต้องไปดื่มอ่ะ”“คนเราเวลาทะเลาะกันต้องดื่มเหล้าด้วยเหรอครับ”“ก็ไม่รู้ แม่เห็นหน้าหนูว่านซึมๆ ก็เลยลองถามดู ไม่ได้ทะเลาะกันก็ดีแล้ว”“ผมโตแล้วจะไปทะเลาะกับเด็กทำไม แล้วนี่ว่านดาวยังไม่กลับเหรอครับ”“เห็นโทรมาบอกแม่ว่าไปติวหนังสือกับเพื่อนต่อ ค่ำๆ โน่นแหละถึงกลับ”“แม่ครับผมถามหน่อยสิ ผมดูน่ากลัวมากเลยเหรอครับ”“ก็ใช้ได้อยู่ลูกชอบทำหน้าดุอยู่บ่อยๆ พนักงานที่บริษัทเขาก็กลัวลูกกันทั้งนั้นแหละ ถามแบบนี้ไปทำให้ใครเขากลัวเข้าล่ะ”“ลูกสาวคนใหม่ของแม่นี่แหละ เธอบอกผมน่ากลัว”“หมายถึงหนูว่านเหรอ แล้วไปทำอะไรให้น้องคิดแบบนั้นล่ะ”“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ครับ ที่ผมคอยดุคอยสอนก็เรื่องดีๆทั้งนั้น

“คุณป้าเป็นอะไรคะ” ว่านดาวกลับมาถึงบ้านเห็นแสงรวีนั่งกุมขมับท่าทีไม่ค่อยปกติเลยเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง“กลับมาแล้วเหรอหนูว่าน หนูมานี่กับป้าหน่อยสิ” แสงรวีจูงมือว่านดาวให้ขึ้นไปยังห้องนอนของศิลา พอเปิดประตูเข้ามาเห็นชุดเครื่องนอนทั้งหมดเป็นสีชมพูก็ทำว่านดาวหลุดขำในทันที ไม่คิดว่าศิลาจะเปลี่ยนชุดเครื่องนอนของตัวเองเป็นสีชมพูตามที่เธอได้เลือกให้เขาไปเมื่อครั้งก่อน ตอนนั้นเธอแค่อยากจะประชดเท่านั้นเลยเลือกสีที่หวานแหวว แต่ไม่คิดว่าศิลาจะเปลี่ยนมาใช้แบบที่เธอเลือกจริงๆ“หนูว่านขำทำไมรู้มั้ยป้าเครียดจะแย่อยู่แล้ว”“ทำไมต้องเครียดด้วยคะ”“ก็กลัวว่าศิลาจะเบี่ยงเบนนะสิ ป้าเห็นก็นึกว่าห้องเจ้าหญิงดิสนีย์ซะอีก หรือหลายปีนี้ที่ศิลาไม่มีแฟนเพราะไม่ชอบผู้หญิงแล้ว ไม่ได้ๆ ป้าต้องคุยกับศิลาให้รู้เรื่อง”“ว่านยืนยันได้ค่ะว่าคุณศิลาเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่งั้นเขาคงไม่จูบว่าน…” ว่านดาวรีบเอามือปิดปากตัวเองทันที เมื่อสักครู่เห็นแสงรวีร้อนใจก็เลยเผลอพูดเรื่องที่ศิลาเคยจูบเธอไป พอจะเดินหนีก็ไม่ทันแล้ว“หนูว่านว่าไงนะ? ศิลาจูบใคร หนูเหรอ? อย่าพึ่งไปสิคุยกับป้าก่อน หนูว่านบอกป้ามาเดี๋ยวนี้นะว่าเรื่องจ

ศิลากลับมาถึงห้องนอนคิดถึงคำพูดของแสงรวีเมื่อสักครู่ที่พูดถึงความรักที่ล้มเหลวในอดีตที่ผ่านมาของเขา ผู้เป็นแม่รู้ดีว่าเขาเจ็บปวดมากแค่ไหนกับรักที่ถูกทรยศจนทำให้ฝังใจมาจนถึงวันนี้ศิลาครุ่นคิดถึงความเป็นจริงในตอนนี้ เหมือนคำพูดของผู้เป็นแม่จะเตือนสติเขาขึ้นมาได้ให้เขายุติความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับว่านดาว ยังไงในช่วงวัยของเขากับเธอก็ต่างกันมาก หญิงสาวที่กำลังมีวัยสดใสยังต้องพบเจอเรื่องราวอีกมากมายให้ตัดสินใจ แต่กับเขาที่เป็นผู้ใหญ่เอาแต่จริงจังกับชีวิตไม่มีทางมาบรรจบกันได้อย่างแน่นอนสองวันต่อมา“คุณศิลาคะ คุณว่านดาวมาขอพบค่ะ” ลักษมีเลขาสาวแจ้งต่อผู้เป็นเจ้านาย ตอนนี้ว่านดาวยืนรอชายหนุ่มอยู่ด้านนอกห้องทำงานแล้ว“คุณไปบอกเธอให้หน่อยนะว่าผมยุ่งอยู่ มีอะไรค่อยไปคุยกันที่บ้าน” ศิลาตอบปัด แม้แต่เลขาสาวของเขาก็ยังแปลกใจ ปกติถ้าเป็นเรื่องของว่านดาวชายหนุ่มมักจะตื่นตัวและให้ความสนใจอยู่เสมอว่านดาวหลังจากถูกปฏิเสธการเข้าพบจากศิลาก็ตรงกลับบ้านนิธิรา หญิงสาวตั้งใจจะขอบคุณชายหนุ่มเรื่องมอบทุนและบริจาคสิ่งของให้โรงเรียนที่ค่ายอาสาของเธอ เพราะก่อนหน้านี้เธอพยายามโทรหาหลายครั้งแล้วแต่ชายหนุ่มก็ไม่รั

ช่วงเย็นของวันไพลินยืนชะเง้ออยู่หน้ามหาวิทยาลัยรอศิลามารับ พอเห็นว่านดาวเดินเข้ามาก็ชักสีหน้าไม่พอใจ นี่ก็ใกล้เวลาที่ศิลาจะมาถึงแล้วถ้าเห็นว่าว่านดาวอยู่กับเธอมีหวังต้องชวนกลับด้วยกันแน่“มาทำอะไรตรงนี้” ไพลินถามว่านดาวอย่างไม่สบอารมณ์“รอคุณศิลามารับไงคะ”“ฉันเคยบอกแล้วนี่ให้เลิกยุ่งกับพี่ศิลา เธอเองก็รับปากฉันแล้ว”“เอ๊ะ! คุณเข้าใจผิดไปเองมั้ง ฉันไม่ได้ตอบตกลงสักหน่อย”“ว่านดาว นี่เธอ!” ไม่ทันจะได้โต้กลับศิลาก็ขับรถมาถึงพอดี ไพลินรีบเปลี่ยนสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เป็นยิ้มแย้มเดินเข้าไปหาศิลาที่กำลังเปิดประตูลงจากรถ“ไปกันเลยมั้ยคะลินหิวแล้ว”“จะไปกินข้าวกันเหรอคะฉันไปด้วยสิ ฉันเองก็หิวมากเหมือนกันไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงแล้ว” ว่านดาวเอ่ยแทรกขึ้น ศิลาพอได้ยินว่าหญิงสาวยังไม่ทานอะไรตั้งแต่เที่ยงก็รีบตำหนิด้วยความเป็นห่วง“ทำไมปล่อยให้ท้องว่างมาถึงตอนนี้ ถ้าเป็นลมขึ้นมาจะทำไง” ไพลินเห็นศิลาแสดงความกังวลต่อว่านดาวก็รู้สึกอิจฉา ดูท่าชายหนุ่มจะให้ความสนใจต่อว่านดาวมาก ว่านดาวเมื่อเห็นศิลาแสดงความเป็นห่วงก็พอใจนัก ไม่คิดว่าคำพูดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอศิลาจะให้ความสำคัญด้วย“ก็ตอนนั้นยังไม่หิวนี่

ศิลาขับรถออกจากบริษัทเพื่อจะไปหามื้อค่ำทาน ชายหนุ่มมายังร้านอาหารที่คุ้นเคยกำลังเลือกดูเมนูก็มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวยืนอยู่ตรงหน้า พอเงยหน้าขึ้นมองรู้ว่าเป็นใครก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ในทันที“เกษนั่งด้วยคนได้มั้ยคะ”“ไม่สะดวกน่ะ เกษหาโต๊ะอื่นนั่งเถอะ” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย“จนป่านนี้แล้วพี่ศิลาก็ยังไม่หายโกรธเกษอีกเหรอคะ เกษรู้แล้วว่าเกษผิด แต่พี่ศิลาอย่าเมินเกษได้มั้ย”“จะพูดถึงมันอีกทำไม พี่เคยบอกแล้วไงถ้าเกษรู้สึกผิดอยากขอโทษพี่จริงๆ ก็แค่หายไปจากชีวิตพี่ก็พอ ถ้าเกษไม่ไป…งั้นพี่ไปเอง” ศิลาดีดตัวลุกจากเก้าอี้เดินออกจากร้านอาหารด้วยความขุ่นเคืองโดยที่ไม่หันกลับมามองเกษแก้วเลยสักนิดเกษแก้วมองตามหลังชายหนุ่มที่จากไปโดยไม่ไยดี แววตาที่อ่อนโยนเมื่อสักครู่ก็เปลี่ยนมาแข็งกระด้างก่อนจะเผยยิ้มอย่างมีเลศนัย“พี่หนีฉันไม่พ้นหรอก” หญิงสาวจ้องตามหลังศิลาด้วยแผนการมากมายในหัว เธอตั้งใจกลับมาหาชายหนุ่มขนาดนี้เรื่องอะไรจะยอมแพ้ง่ายๆ กันบริษัทนิธิราว่านดาวนั่งรอศิลาอยู่ที่ห้องทำงานด้วยใจจดจ่อ หญิงสาวมองเวลาที่ข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเวลาล่วงเลยมามากแล้วก็เลยเปลี่ยนใจกลับบ้าน ว่านดาวเดินไปย