Alle Kapitel von เล่ห์รักหลงกล: Kapitel 51 – Kapitel 59

วันเวลาพ้นผ่านจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ในที่สุดก็ครบ3ปีแล้วที่ศิลาจากไป ว่านดาวในชุดครุยยืนยิ้มมองดอกกุหลาบสีแดงที่ออกดอกจำนวนมากอย่างสวยงาม ตลอดสามปีหญิงสาวดูแลเอาใจตัดกิ่งก้านใบเป็นอย่างดี หวังแค่ว่าสักวันเจ้าของมันจะกลับมาชื่นชม“วันนี้พี่เขาก็ไม่โทรหาหนูว่านเลยเหรอ” แสงรวีที่เดินเข้ามาหาหญิงสาวเอ่ยถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ตั้งแต่ศิลาจากไปก็ไม่เคยติดต่อหาว่านดาวเลยสักครั้ง เพราะความตั้งใจของชายหนุ่มคืออยากให้ว่านดาวได้มีชีวิตเป็นของตัวเองได้อย่างอิสระจึงตัดสัมพันธ์อย่างเด็ดขาด“ขนาดวันเกิดว่านทุกปีเขายังไม่สนใจจะอวยพรเลย ไม่เป็นไรค่ะว่านชินแล้ว ตอนนี้ว่านก็เรียนจบแล้วถึงเวลาที่ต้องใช้ชีวิตให้ดีตามที่คุณศิลาต้องการ ว่านแค่อยากจะมาบอกลาเจ้าดอกกุหลาบแดงค่ะ”“แน่ใจแล้วใช่มั้ยจะย้ายออก หนูว่านคิดดูอีกทีได้มั้ย”“ว่านตัดสินใจแล้วค่ะ 3ปีที่ผ่านมาคงได้เวลาจบเรื่องแล้วจริงๆ ไว้ว่านจะมาเยี่ยมคุณลุงกับคุณป้าบ่อยๆ นะคะ”“ก็ได้จ้า ไปอยู่ข้างนอกคนเดียวดูแลตัวเองด้วยนะ” แสงรวีน้ำตาคลอเข้าไปโอบกอดหญิงสาวเอาไว้ พอว่านดาวจะจากไปอยู่ที่อื่นเธอก็ทำใจไม่ค่อยได้เช่นกันว่านดาวให้คำมั่นกับตัวเอ

ศิลาค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกหันตัวว่านดาวเข้ามาสบตา ชายหนุ่มมองสำรวจเรือนร่างของหญิงสาวก่อนจะเผยยิ้มออกมาด้วยความพอใจ“โตเร็วจังเลยนะ แบบนี้ฉันก็ไม่ต้องรู้สึกผิดกับเธอแล้ว”“คุณมองอะไรอยู่” ว่านดาวรีบกอดอกปิดไว้เมื่อเห็นศิลาเอาแต่จ้องสำรวจเรือนร่างของเธอ สายตาของเขานั้นกำลังอ่านกินเธออย่างชัดเจน“เอาล่ะฉันไม่มองแล้ว เย็นนี้เลิกงานไปกินข้าวที่บ้านนะ พ่อกับแม่ให้ฉันมาชวนเธอน่ะ”“ค่ะ” ถ้าเป็นคำเชิญของวราวิตร์กับแสงรวีเธอเองก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธ“งั้นกลับไปทำงานต่อเถอะ นี่เบอร์ใหม่ของฉันนะ” ศิลายื่นนามบัตรตัวเองไปที่มือของว่านดาว แม้แต่ตอนนี้ชายหนุ่มก็ยังคงยิ้มและมองไปที่หญิงสาวอย่างเว้าวอน ได้เจอว่านดาวอีกครั้งมีความสุขมากจริงๆช่วงบ่ายของวัน บริษัทนิธิราศิลาแวะมาที่บริษัทเนื่องจากภูผาโทรให้มาหา พอมาถึงบริษัทชายหนุ่มก็ย้อนคิดถึงความทรงจำในอดีตในวันที่เขาได้ทุ่มเททำเพื่อบริษัทนี้มา ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก บรรยากาศยังคงเป็นเหมือนเดิมเหมือนกับเมื่อ3ปีก่อนศิลาขึ้นลิฟต์มายังชั้นทำงานของภูผาและตัวเองในอดีต ทันทีที่เดินออกจากลิฟต์มุ่งตรงไปยังห้องทำงานภูผาก็ได้รับความสนใจจากพนักงานท

“คุณมาทำไม” ว่านดาวกลั้นยิ้มมองไปทางอื่นไม่ให้ศิลาจับได้ว่าเธอกำลังดีใจที่ได้เจอเขา“เห็นเธอยิ้มนึกว่าดีใจซะอีกที่ฉันมา"“ฉันยิ้มตอนไหนกัน”"ไม่ยิ้มก็ไม่ยิ้ม ฉันเข้าไปหน่อยได้มั้ยมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ”“ก็เข้ามาสิมาได้มัดขาไว้สักหน่อย”ว่านดาวเดินไปหยิบน้ำที่ตู้เย็นเอามาให้กับศิลาที่นั่งรออยู่ที่โซฟา เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าใบหน้าของชายหนุ่มมีความอึดอัดซ่อนอยู่ หรือจะมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้น“ฉันไม่ได้ทำงานที่Accessories Designแล้วนะ ฉันขายหุ้นให้เพื่อนไปแล้วเดี๋ยวพี่พอลล่าก็คงจะบอก ฉันเองก็ไม่เข้าใจเรื่องดีไซน์ออกแบบอยู่แล้วฝืนทำไปก็เป็นตัวถ่วงบริษัทเปล่าๆ ให้คนที่เขาเก่งเรื่องนี้มาทำต่อดีกว่า”“ถ้ารู้ว่าไม่มีใจรักตั้งแต่แรกจะฝืนทำไม”“นี่เธอบ่นให้ฉันอยู่เหรอ” ศิลาเผยยิ้มมองไปที่ว่านดาวด้วยความเอ็นดู เห็นชัดๆ ว่าหญิงสาวกำลังตำหนิเขาอยู่“ฉันก็พูดรวมๆ ถ้าคุณไม่ใช่คนแบบนั้นก็อย่าใส่ใจสิ”“แต่ที่ฉันซื้อหุ้นAccessories Designก็เพราะใจรักนี่แหละ ฉันยอมรับว่าเอาเรื่องงานมาอ้างเพื่อจะได้เจอเธอทุกวัน ที่ยอมซื้อหุ้นทั้งๆ ที่ตัวเองทำงานไม่เป็นก็เพราะอยากอยู่กับเธอไง”“เพราะฉันเหรอคะ?” ว่านดาวไม่อยา

“เธอจะกลับพร้อมฉันหรือจะอยู่กับเขาต่อ”“กลับกับคุณค่ะ พี่รันถ้าชมพู่มาแล้วฝากบอกด้วยนะคะว่าฉันกลับก่อน” ว่านดาวเลือกที่จะกลับกับศิลา เธอไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายไปมากกว่านี้ และก็รู้สึกผิดต่ออารันและเพื่อนสาวของเธอด้วยที่ทำเรื่องยุ่งยากใจให้หลังออกมาจากสถานเริงรมย์ศิลาก็ขับรถมาส่งว่านดาวที่คอนโด ระหว่างทางชายหนุ่มเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาทำว่านดาวอึดอัดเป็นอย่างมาก ขึ้นมาส่งที่หน้าห้องก็ยังชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ต่ออีก“คุณโกรธฉันเหรอคะ ฉันไม่ได้ไปกับพี่รันแค่สองคนจริงๆ ถ้าคุณรออีกหน่อยชมพู่ก็กลับมาแล้ว หรือถ้าคุณไม่เชื่อฉันโทรหาชมพู่ตอนนี้เลยก็ได้”“ฉันไม่ได้โกรธที่เธออยู่กับเขา อ๊ะก็ยอมรับนั่นแหละว่าไม่พอใจบ้าง แต่ฉันไม่ชอบที่เธอโกหกมากกว่า เธออยู่ที่ไหน ทำอะไรหรืออยู่กับใครเธอก็บอกมาเลยไม่เห็นต้องโกหกนี่ ฉันไม่ได้งี่เง่าที่จะไม่ฟังเธอสักหน่อย” ชายหนุ่มตำหนิไปที่หญิงสาว ว่านดาวเองพอถูกศิลาว่าให้ก็หน้างอคิ้วขมวดรีบตอกกลับชายหนุ่มในทันที“ทำท่าอะไรของคุณ จริงๆ แล้วฉันจะทำอะไรอยู่กับใครไม่ได้เกี่ยวกับคุณสักหน่อย คุณอย่าลืมสิว่าฉันยังไม่ตอบตกลงคบกับคุณเลย แล้วคุณมาจุกจิกเรื่องของฉันทำไม

3 วันต่อมา บริษัท Accessories Designอารันเข้ามาทำงานที่ออฟฟิศตั้งแต่เช้า พอมาถึงก็เห็นกล่องขนมคุกกี้ที่คุ้นเคยวางอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเองจึงรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา“คิดอะไรอยู่เนี่ยอารัน” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง พอนั่งลงที่เก้าอี้ก็ถูกเพื่อนสาวที่ทำงานเอ่ยแซวขึ้นมา“คุกกี้หน้าตาเหมือนปีที่แล้วเลยนะคะ คนเอามาให้ก็คนเดิมด้วย”“ว่าไงนะ! ไพลินมาที่นี่เหรอ” อารันอุทานออกมาอย่างเสียงดัง ใจก็เริ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ“ที่แท้คนสวยคนนั้นชื่อไพลินนี่เอง ไปหาเธอสิคะ เธอรอพี่อยู่สวนข้างออฟฟิศนี่เอง”พอได้ยินว่าไพลินอยู่ที่ไหนชายหนุ่มก็ไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปหาทันที พอไปถึงก็เห็นหญิงสาวกำลังยืนยิ้มให้อยู่ก็เผยยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ“กลับมาแล้วเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างเหนียมอาย การเจอกันครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนนัก“ค่ะกลับมาแล้ว พึ่งถึงเมื่อคืนนี่เอง ต่อไปมีอะไรก็คุยต่อหน้าไม่ต้องโทรหากันแล้วเนาะ” คำพูดของไพลินทำอารันยิ้มกว้างออกมาในทันที ทั้งสองต่างรู้ดีว่าความรู้สึกที่มีให้อีกคนพิเศษมากแค่ไหน เพียงแค่ก่อนหน้านี้เป็นความสัมพันธ์ระยะไกลแค่นั้น แต่เมื่อหญิงสาวกลับมาแล้วอารันก็พร้อ