All Chapters of เล่ห์รักหลงกล: Chapter 1 - Chapter 10

“นี่สินะบ้านนิธิรา”ว่านดาว หญิงสาววัย20ปีรูปร่างค่อนผอมดวงตากลมโตสูงประมาณร้อยหกสิบห้าเซ็น ยืนเบิกตากลมโตของเธอจ้องไปยังบ้านหลังใหญ่หรูหราที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความประหม่า ก่อนจะละสายตาเมื่อเห็นหญิงแม่บ้านกำลังเดินตรงเข้ามาหา“คุณหนูว่านดาวใช่มั้ยคะ”“ค่ะ”“คุณท่านรออยู่ข้างในบ้านค่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณหนูไปพบท่านนะคะ”“ป้าไม่ต้องเรียกหนูว่าคุณหนูหรอกค่ะ เรียกหนูว่าว่านเฉยๆ ก็ได้” หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินตามผู้เป็นแม่บ้านไปว่านดาวรู้ดีว่าคุณท่านที่ป้าแม่บ้านเอ่ยถึงคือศราวิตร์ผู้เป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่โตนี้ และยังเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทของบรรจงผู้เป็นพ่อของเธออีกด้วย ช่วงที่เธอยังเป็นเด็กพ่อของเธอเล่าเรื่องของศราวิตร์ให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง แม้แต่ช่วงสุดท้ายของชีวิตก่อนที่พ่อของเธอจะจากโลกนี้ไปก็ยังฝากฝังเธอไว้กับเขา ถ้าจะให้พูดกันตามจริง ตั้งแต่ว่านดาวได้ลืมตาดูโลกใบนี้ศราวิตร์ก็ได้มอบแหวนประจำตระกูลเพื่อหมั้นหมายเธอให้กับลูกชายคนโตของเขาไว้แล้ว เพราะฉะนั้นการปรากฏตัวของว่านดาวที่บ้านนิธิราในครั้งนี้ก็มาในฐานะคู่หมั้นของศิลา ลูกชายคนโตของบ้านนั่นเอง“มาแล้วเหรอหนูว่าน มานั่งใกล้ๆ ป้าสิ” แสงรว

ไพลินจับจ้องไปยังศิลาที่เอาแต่มองตามว่านดาวอย่างไม่ลดละ หญิงสาวบีบมือแน่นเห็นชายหนุ่มให้ความสนใจผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองก็รู้สึกร้อนรุ่มด้วยความอิจฉา“มองขนาดนี้กลัวว่านดาวจะหายไปเหรอคะ”“พูดอะไรแบบนั้น พี่ก็แค่ดูแลว่านดาวในฐานะผู้ปกครอง ขืนพี่ไม่สนใจได้โดนพ่อกับแม่ดุให้แน่”“พ่อแม่พี่ดูเอ็นดูว่านดาวจังเลยนะคะ ปกติคุณลุงกับคุณป้าก็ให้ทุนเด็กยากจนอยู่แล้วแต่ไม่เคยเห็นถึงขั้นรับมาเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านด้วยเลย หรือว่านดาวพิเศษมากกว่านั้น”“ก็อย่างที่พี่เคยบอก พ่อของว่านดาวเคยช่วยชีวิตพ่อพี่ไว้ ตอนนี้พ่อของว่านดาวไม่อยู่แล้วพ่อพี่ก็เลยอยากจะตอบแทนให้ที่พึ่งพิงว่านดาวเท่านั้น ลินไปหาเพื่อนเถอะพี่ต้องไปทำงานต่อแล้ว”“งั้นเย็นนี้พี่ศิลามารับลินได้มั้ย”“ได้สิ พี่เองก็ต้องรับว่านดาวกลับด้วยเหมือนกัน งั้นไว้เจอกันนะ”หญิงสาวโบกมือลามองชายหนุ่มด้วยความแคลงใจ ยังไม่ถึงครึ่งวันชื่อของว่านดาวจากปากศิลานั้นนับแทบไม่ถ้วน แล้วแบบนี้จะให้เธอไว้ใจได้ยังไง ไพลินไม่ได้รู้เรื่องหมั้นหมายในวัยเด็กของศิลาและว่านดาว ตอนนี้เธอแค่เข้าใจว่าว่านดาวเป็นเด็กที่บ้านนิธิราอุปการะไว้เพื่อตอบแทนบุญคุณก็เท่านั้นช่วงเ

“เป็นอะไรน่ะว่านเอาแต่นั่งซึมไม่สนุกเหรอ” ชมพู่เพื่อนสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นว่านดาวเอาแต่นั่งใจลอยตั้งแต่มาถึงงานปาร์ตี้วันเกิดเธอแล้ว“ปวดหัวนิดหน่อย ชมพู่…ฉันกลับก่อนได้มั้ย”“ได้สิ งั้นเธอโทรให้คุณศิลามารับตอนนี้เลย”“โทรไปแล้วเขาไม่ว่างน่ะ เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับเองดีกว่าไว้เจอกันที่มหาลัยนะ” พูดจบว่านดาวก็ลุกเดินออกจากงานปาร์ตี้ไป ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์สนุกสนานอะไรทั้งนั้น ตั้งแต่เห็นภาพหวานชื่นของศิลากับไพลินจิตใจก็ไม่อยู่กับร่องกับรอย หญิงสาวก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องคิดมากเรื่องของคนทั้งคู่ด้วยระหว่างเดินใจลอยอยู่นั้นอารันก็ปรากฏตัวขึ้น ชายหนุ่มเห็นว่านดาวก็เผยยิ้มกว้างรีบเข้ามาทักทาย หญิงสาวเองพอเห็นว่าเป็นหนุ่มรุ่นพี่ก็ไม่รีรอรีบยิ้มทักกลับเช่นกัน“พี่รันมาทำอะไรที่นี่คะ”“พี่ทำพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารแถวนี้น่ะพึ่งเลิกงาน แล้วว่านล่ะทำไมมาอยู่แถวนี้”“มากินเลี้ยงวันเกิดชมพู่ค่ะ ไม่อยากอยู่ดึกก็เลยขอกลับก่อน ว่าแต่ร้านที่พี่ทำอยู่ยังรับคนเพิ่มอีกมั้ย”“ถามอย่างกับว่านจะไปทำกับพี่ด้วยงั้นแหละ ได้ข่าวว่าปีหนึ่งเรียนเต็มทุกคลาสไม่ใช่เหรอ”“ก็ถามเผื่อไว้ค่ะ พอ

ว่านดาวเห็นสีหน้าบึ้งตึงของศิลาแล้วก็ไม่อยากจะสนทนาด้วย หญิงสาวพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทางแต่ก็ถูกชายหนุ่มคว้าข้อมือรั้งเอาไว้“คุณทำฉันเจ็บนะ” พอรู้ตัวว่าทำเกินกว่าเหตุชายหนุ่มก็ค่อยๆ คลายมือออก เว้นแต่สายตาที่ยังคงดุดันจ้องไปที่ว่านดาวอย่างไม่ลดละ“ไปไหนกับหนุ่มรุ่นพี่ของเธอมาถึงได้กลับดึกขนาดนี้”“คุณศิลากำลังถามในฐานะผู้ปกครองหรือในฐานะคู่หมั้นล่ะคะ ฉันจะได้ให้คำตอบถูก”“จะฐานะไหนคำตอบก็คงไม่ต่างกันมั้ง”“ต่างสิคะ ถ้าคุณถามในฐานะผู้ปกครองฉันก็จะยอมรับผิดแต่โดยดีและขอโทษคุณที่ออกไปเที่ยวเล่นกับรุ่นพี่จนกลับบ้านดึกดื่น วันหลังฉันก็จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วจะพยายามกลับบ้านให้ตรงเวลา แต่ถ้าคุณถามในฐานะคู่หมั้นฉันก็จะได้บอกไปว่า…ฉันกับพี่รันแค่บังเอิญเจอกันคุยกันเพลินไปหน่อยเลยกลับบ้านดึก คุณที่เป็นคู่หมั้นอย่าได้คิดมากเพราะฉันไม่คิดจะนอกใจคุณ พอใจกับคำตอบมั้ยคะ”“ไม่ต้องมาประชด!”“คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่ ให้ฉันทำยังไงคุณถึงจะพอใจ แหวนฉันก็คืนให้คุณแล้วนี่” พอหญิงสาวจะเดินหนีก็ถูกชายหนุ่มดึงตัวเข้ามาสวมกอดไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงประชดประชันของว่านดาวยิ่งทำให้ศิลาไม่พอใจมากขึ้นไปอีก“ทำไมเธอต้อง

ว่านดาวกลับมาจากมหาวิทยาลัยในช่วงบ่ายก็แปลกใจที่เห็นรถของศิลาจอดอยู่ที่โรงรถ เวลานี้ชายหนุ่มน่าจะยังทำงานอยู่ที่บริษัทมากกว่า แสงรวีพอเห็นว่านดาวก็รีบเข้ามาหาหญิงสาวด้วยความร้อนใจ“ดีจังที่หนูว่านกลับมาแล้ว ศิลาน่ะอยู่ๆ ก็ไข้ขึ้นตัวร้อนจี๋เลย ป้ามีนัดสำคัญทีแรกตั้งใจว่าจะไม่ไปแล้วแต่ถ้าหนูว่านกลับมาแล้วงั้นหนูว่านอยู่เป็นเพื่อนพี่เขาหน่อยได้มั้ย”“คุณศิลาไม่สบายเหรอคะ”“จ้า ป้าพึ่งให้กินยาตอนนี้หลับไปแล้วถ้าไข้ไม่ลดคงได้หามส่งโรงพยาบาลอีกที เดี๋ยวป้าจะรีบไปรีบกลับ มีอะไรโทรหาป้าได้ตลอดเลยนะ”“ได้ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ หลังจากตกลงกับแสงรวีเรียบร้อยเธอก็ตรงไปหาศิลาที่ห้องนอนของชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงว่านดาวมองไปยังศิลาที่นอนหลับเหงื่ออาบเต็มใบหน้าก็รู้สึกกังวล หญิงสาวรีบเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดหน้าเช็ดตัวให้เฝ้าดูอาการชายหนุ่มอย่างใกล้ชิด เมื่อแน่ใจว่าไข้ลดลงบ้างแล้วก็ลงมาที่ห้องครัวเพื่อเตรียมต้มโจ๊ก พอศิลาตื่นขึ้นมาจะได้ทานช่วงค่ำของวันศิลาลืมตาขึ้นมาก็เห็นไพลินนั่งอยู่ข้างๆ เตียงนอน หญิงสาวเองเห็นว่าชายหนุ่มตื่นแล้วก็เข้ามาประคองให้ลุกนั่งที่เตียงก่อนจะหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆ ใ