Alle Kapitel von เล่ห์รักหลงกล: Kapitel 41 – Kapitel 50

ลักษมีนั่งรอลูกค้าที่ล็อบบี้บริษัทเพื่อคุยเรื่องงาน ระหว่างรอให้ลูกค้ามาถึงหญิงสาวก็เปิดมือถือดูคลิปวงจรปิดที่ได้ขอให้ไอทีส่งมาให้เธอด้วยจะได้ช่วยว่านดาวหาสมุดเลคเชอร์อีกแรงพอได้ดูคลิปวงจรปิดหญิงสาวก็ต้องตกใจกับการกระทำของเกษแก้ว เท่าที่เห็นจากในคลิปดูก็รู้ว่าเป็นการจงใจทำร้ายอย่างเห็นได้ชัด“ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่ตั้งใจงั้นเหรอ” ระหว่างครุ่นคิดอยู่นั้นก็สะดุ้งตกใจอีกครั้งเมื่อภูผาเข้ามาแตะที่ไหล่ของเธอ ท่าทีตื่นตระหนกของลักษมีทำแฟนหนุ่มสงสัยขึ้นมา“ใจลอยเรื่องอะไรอยู่”“ไหนบอกว่ามีนัดคุยงานกับลูกค้าไงคะ แล้วทำไมกลับมาแล้ว”“กำลังจะไปถึงลูกค้าก็โทรมายกเลิกน่ะ บอกว่าลูกชายคนเล็กป่วยต้องส่งเข้าโรงพยาบาลเลยขอเลื่อนนัดไปก่อน”“งั้นเกษแก้วก็ต้องกลับมาด้วย แล้วตอนนี้เกษแก้วอยู่ไหนคะ” ลักษมีเริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยของว่านดาว“น่าจะขึ้นออฟฟิศไปได้สักพักแล้ว ทำไม”“ไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง งั้นคุณช่วยไปหาคุณว่านที่ห้องทำงานคุณศิลาตอนนี้เลยได้มั้ยคะ” ลักษมีเร่งเร้าให้แฟนหนุ่มของเธอรีบไปหาว่านดาวในทันที ถ้าไม่ติดว่าเธอต้องรอเจอลูกค้าคงได้ไปหาหญิงสาวเองแล้ว“ได้ๆ” ภูผาใจคอไม่ดีเมื่อเห็นท่าทีร้อนใจของแฟน

สามเดือนต่อมา“เย้ ในที่สุดก็สอบเสร็จสักที” ชมพู่ตะโกนออกไปด้วยความดีใจเมื่อการสอบวิชาสุดท้ายได้สิ้นสุดลง ว่านดาวเองเห็นท่าทีกระปรี้กระเปร่าของเพื่อนสาวก็พลอยผ่อนคลายไปด้วย“ต่อไปก็จะมีคนเรียกว่าเรารุ่นพี่แล้ว ดูแก่ยังไงไม่รู้อ่ะว่าน”“ขึ้นปีสองเองยังไม่แก่สักหน่อย พูดแบบนี้พวกรุ่นพี่ปี3ปี4ไม่เป็นคุณตาคุณยายไปเลยเหรอ”“แล้วเรื่องงานพาร์ทไทม์ล่ะตัดสินใจยัง คนที่บ้านนิธิราเขาจะยอมให้เธอออกไปทำงานมั้ย”“ก็น่าจะยอมแหละ ให้ฉันนอนกินอยู่ที่บ้านเฉยๆ มันก็ยังไงอยู่”“งั้นเราไปทำด้วยกันนะ”“โอเค” ระหว่างที่คุยกันอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้นอารันก็เข้ามาสมทบ ชมพู่เองตอนนี้ก็ยังคงเชียร์ชายหนุ่มกับว่านดาวอยู่ เพื่อให้ทั้งสองใช้เวลาด้วยกันเลยขอตัวออกไปก่อนอีกทางด้านหนึ่งไพลินเตรียมตัวจะกลับบ้านหลังจากสอบวิชาสุดท้ายเสร็จเช่นกัน หญิงสาวเดินมาถึงรถของเธอก็เห็นศิลายืนรออยู่ ชายหนุ่มเผยยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้ามาหา“มารับว่านดาวเหรอคะ”“มารับลินนี่แหละ” คำตอบของศิลาทำไพลินแปลกใจนัก ที่จริงคนที่ชายหนุ่มจะมารับควรเป็นว่านดาวถึงจะถูกแต่ทำไมกลับเป็นเธอได้“แปลกๆ นะคะ ทำไมอยู่ๆ พี่ศิลาถึงมารับลินล่ะ”“อย่าบอกนะว่

ระหว่างที่เกษแก้วจ้องมองว่านดาวกำลังพูดคุยกับลักษมีด้วยสายตาที่เคียดแค้นอยู่นั้น ในอีกมุมไพลินก็กำลังสังเกตพฤติกรรมของเกษแก้วอยู่เช่นกัน หญิงสาวเริ่มแน่ใจแล้วว่าเกษแก้วไม่ปกติทำให้คิดถึงคำพูดเพื่อนสาวของเธอเรื่องที่บอกอยู่ให้ห่างจากเกษแก้ว พอได้เห็นเกษแก้วเอาแต่จ้องว่านดาวอย่างไม่ละสายตาก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาแล้ว“มองอะไรอยู่อ่ะลิน” เพื่อนสาวที่มาด้วยกันเห็นไพลินเอาแต่นิ่งจ้องมองบางอย่างอยู่ก็สะกิดถามด้วยความสงสัย“คิดว่าเจอคนรู้จักน่ะแต่ไม่ใช่ ไปเถอะหิวข้าวแล้ว” ไพลินเอ่ยตอบเพื่อนสาวก่อนจะเดินนำออกไปยังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลนักพอมาถึงร้านอาหารไพลินก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงแต่เรื่องของเกษแก้วที่แสดงท่าทีต่อว่านดาว สายตาที่จ้องว่านดาวนั้นเหมือนกับสายตาที่มองเธอครั้งก่อนไม่ต่างเลย“รตาถามหน่อยสิ ผู้หญิงคนหนึ่งจะเคียดแค้นให้ผู้หญิงอีกคนเพราะเรื่องอะไร” ไพลินเอ่ยถามเพื่อนสาว บางทีมุมมองของเพื่อนสาวเธออาจทำให้เข้าใจอะไรมากขึ้น“ไม่อิจฉาก็น่าจะเรื่องผู้ชายมั้ง ถามทำไมเหรอ”“อิจฉาน่าจะไม่ใช่เพราะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ส่วนเรื่องผู้ชาย…”คำพูดของเพื่อนสาวทำให้ไพลินฉุกคิดเรื่องบางอย่างได้ หญิงสาวย

“แล้วถ้าพี่ไม่ช่วยล่ะ” ศิลาสวนกลับอย่างไร้เยื่อใย“ที่ฝ้ายเล่าให้ฟังเพราะอยากให้พี่รู้ว่าสภาวะจิตใจของเกษกำลังแย่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ งั้นพี่ก็รู้ใช่มั้ยว่าก่อนเกษจะกลับมาไทยเกษโดนทำร้ายร่างกายมากขนาดไหน และนี่คือเหตุผลที่เกษกลับมาหาพี่ เพราะพี่เป็นคนเดียวที่ไม่เคยทำร้ายเกษทั้งร่างกายและความรู้สึก เกษรู้สึกว่าอยู่กับพี่แล้วปลอดภัยเลยพยายามทำทุกอย่างเพื่อได้พี่กลับคืนมาต่อให้ทำร้ายคนอื่นก็ตาม สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเกษควรได้รับการรักษา ฝ้ายพยายามเอาเกษไปรักษาแล้วแต่เกษไม่ยอม ฝ้ายคิดว่าบางทีพี่ศิลาอาจจะกล่อมเกษได้”“พี่บอกตรงๆ นะพี่ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเกษอีกแล้ว”“ฝ้ายเข้าใจค่ะเพราะสิ่งที่เกษเคยทำกับพี่มันไม่น่าให้อภัยจริงๆ แต่ฝ้ายอยากให้พี่ลองคุยกับเกษดูหน่อย ถ้าปล่อยไปแบบนี้คนที่อยู่รอบตัวพี่จะไม่มีใครปลอดภัยนะคะ” ปุยฝ้ายเองเห็นท่าทีเมินเฉยของศิลาที่มีต่อเกษแก้วก็เริ่มถอดใจ ดูเหมือนว่าความหวังสุดท้ายที่ให้ชายหนุ่มเกลี้ยกล่อมให้เกษแก้วเข้ารับการรักษาอาการทางจิตจะไม่ได้ผลเสียแล้วเกษแก้วที่แอบตามศิลามาทันพอเห็นเพื่อนสาวคนสนิทอยู่กับชายหนุ่มทำลับล่อๆ ก็ขุ่นเคืองเป็นอย่างมาก เป็นเพื่

“อย่ารอฉันเลย ขอโทษนะที่ฉันทำตามที่รับปากไว้กับเธอไม่ได้” ศิลายืนยันด้วยความเด็ดเดี่ยวในการตัดสินใจของตัวเอง ชายหนุ่มดึงมือของว่านดาวที่โอบเอวเขาไว้ออกก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมาว่านดาวเองทำได้แต่ยืนหลั่งน้ำตามองแผ่นหลังคนที่ตัวเองรักเดินจากไป ตอนนี้เธอไม่มีแรงที่จะเดินตามชายหนุ่มไปด้วยซ้ำ คำพูดที่ตัดสัมพันธ์ของศิลานั้นมันหนักแน่นและจริงจังจนกว่าเธอจะรับได้ในตอนนี้หลายวันผ่านไป ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งศิลา ลักษมี และปุยฝ้าย ยืนมองเกษแก้วที่ถูกเหล่าบุรุษพยาบาลกำลังเข้าระงับความคลุ้มคลั่งของเธอขณะที่ถูกมัดมือมัดเท้าติดไว้กับเตียงคนไข้ สภาพเกษแก้วในตอนนี้ช่างน่าเวทนานัก“เราไม่ติดค้างกันแล้วนะเกษ ถือว่าเกษได้รับกรรมในสิ่งที่ตัวเองทำแล้ว พี่ไม่โกรธไม่เกลียดอะไรเกษอีกแล้ว” ศิลาบอกลาเกษแก้วเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจากไป หวังว่าในช่วงชีวิตที่หญิงสาวเข้ารับการรักษาอาการทางจิตจะทำให้เธอดีขึ้น ลักษมีเองก็รีบเดินตามศิลาออกมาจากโรงพยาบาลเช่นกัน เธอมีเรื่องบางอย่างอยากถามผู้เป็นเจ้านายเพื่อคลายความสงสัย“คุณศิลาคะ ฉันไม่เข้าใจในเมื่อทุกอย่างมันจบแล้วคุณกับคุณว่านทำไมต้องเลิกกันด้วย”“จบเรื่