เล่ห์รักหลงกล

“นี่สินะบ้านนิธิรา”

“คุณหนูว่านดาวใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ”

“คุณท่านรออยู่ข้างในบ้านค่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณหนูไปพบท่านนะคะ”

“ป้าไม่ต้องเรียกหนูว่าคุณหนูหรอกค่ะ เรียกหนูว่าว่านเฉยๆ ก็ได้” หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินตามผู้เป็นแม่บ้านไป

ว่านดาวรู้ดีว่าคุณท่านที่ป้าแม่บ้านเอ่ยถึงคือศราวิตร์ผู้เป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่โตนี้ และยังเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทของบรรจงผู้เป็นพ่อของเธออีกด้วย ช่วงที่เธอยังเป็นเด็กพ่อของเธอเล่าเรื่องของศราวิตร์ให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง แม้แต่ช่วงสุดท้ายของชีวิตก่อนที่พ่อของเธอจะจากโลกนี้ไปก็ยังฝากฝังเธอไว้กับเขา ถ้าจะให้พูดกันตามจริง ตั้งแต่ว่านดาวได้ลืมตาดูโลกใบนี้ศราวิตร์ก็ได้มอบแหวนประจำตระกูลเพื่อหมั้นหมายเธอให้กับลูกชายคนโตของเขาไว้แล้ว เพราะฉะนั้นการปรากฏตัวของว่านดาวที่บ้านนิธิราในครั้งนี้ก็มาในฐานะคู่หมั้นของศิลา ลูกชายคนโตของบ้านนั่นเอง

“มาแล้วเหรอหนูว่าน มานั่งใกล้ๆ ป้าสิ” แสงรวี ภรรยาของศราวิตร์กวักมือเรียกว่านดาวที่พึ่งมาถึงให้เขามานั่งใกล้ๆ ความนอบน้อมถ่อมตนรู้กาลเทศะของเธอทำสองสามีภรรยาเอ็นดูนัก ถึงแม้ว่าสายตาที่ทั้งสองมองมาที่เธอจะดูอ่อนโยนและอบอุ่น แต่หญิงสาวก็รู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่ทั้งสองซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มนั้นอยู่ดี

“ยินดีต้อนรับหนูว่านมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับเรานะ” แสงรวียังคงแสดงความจริงใจต่อหญิงสาวที่พึ่งมาถึง ปัญหาเรื่องอื่นๆ หลังจากนี้ก็ค่อยว่ากันอีกที

“เรื่องหมั้น…”

“เรื่องนี้เอาไว้ก่อนนะ หนูพึ่งมาถึงเดี๋ยวลุงให้แม่บ้านพาหนูไปพักผ่อนที่ห้องดีกว่า เรายังมีเวลาคุยกันอีกเยอะ อีกอย่างตอนนี้พี่ศิลาก็ยังประชุมงานอยู่ที่ฮ่องกง ไว้ให้พี่เขากลับมาก่อนค่อยคุยกันนะ” ศราวิตร์พูดตัดบทเมื่อเห็นหญิงสาวกล่าวถึงเรื่องหมั้นหมาย ว่านดาวเองเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้รบเร้าต่อยอมทำตามที่ศราวิตร์ขอไว้ เธอเดินตามแม่บ้านไปยังห้องนอนของเธอที่ได้จัดเตรียมไว้โดยไม่ลังเล

ว่านดาวหันกลับไปมองสองสามีภรรยาด้วยความอึดอัดใจ ถึงปากจะบอกว่าเอ็นดูเธอแต่ภายในความรู้สึกกลับดูกังวลไปหมด บ่อยครั้งที่ทั้งสองมองหน้ากันเพื่อสื่อสารทางสายตา หญิงสาวเข้าใจดีว่าการปรากฏตัวของเธอมันดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่ เธอเองก็ไม่ได้สนิทสนมกับครอบครัวนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมาต่างคนก็ต่างใช้ชีวิต เพียงแต่ว่าพ่อของเธอรู้ตัวว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานเลยหาทางติดต่อกับศราวิตร์ทวงสัญญาในอดีตที่เคยตกลงกันไว้ เพื่อจะฝากฝังลูกสาวคนเดียวให้มีที่พึ่งพิงต่อไป ถึงมันจะดูเห็นแก่ตัวไปสักหน่อยแต่หญิงสาวกลับเข้าใจเจตนาของพ่อเป็นอย่างดี พ่อของเธอก็แค่ต้องการให้เธอได้มีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไม่ยากลำบากก็แค่นั้น

ว่านดาวกวาดสายตามองทั่วห้องนอนใหม่ของเธอด้วยความว่างเปล่าก่อนจะหยิบแหวนประจำตระกูลนิธิราขึ้นมา เธอมองไปยังแหวนวงนั้นด้วยความลำบากใจ

“พ่อคะ ว่านควรจะคืนแหวนให้พวกเขาดีมั้ย ดูเหมือนพวกเขาไม่อยากรับว่านเป็นลูกสะใภ้เลย พ่อคิดถูกใช่มั้ยที่ให้ว่านมาอยู่ที่นี่” หญิงสาวพึมพำหลั่งน้ำตาถึงพ่อผู้ล่วงลับด้วยความอัดอั้น เมื่อนึกถึงคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายของพ่อไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ให้เธออดทนอยู่ที่บ้านหลังนี้ เพราะมีเพียงแค่ตระกูลนิธิราเท่านั้นที่จะปกป้องเธอได้

แสงรวีหลังแน่ใจว่าว่านดาวขึ้นห้องนอนไปแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เธอรู้ว่าการปรากฏตัวของว่านดาวนั้นจะทำให้ครอบครัวของเธอเจอความยุ่งยากขึ้น และลูกชายคนโตของเธอไม่มีทางยอมรับการหมั้นหมายนี้อย่างแน่นอน

“ทีนี้จะทำไงดีคะ เราเองก็ดันไปคุยกับคุณอำนาจไว้ว่าจะให้ศิลากับหนูไพลินหมั้นหมายกันหลังจากที่หนูไพลินเรียนจบ อยู่ๆ กลับมีคู่หมั้นอีกคนโผล่มาซะได้ แถมยังมีแหวนประจำตระกูลเป็นของหมั้นหมายอีกด้วย จะปฏิเสธก็ไม่ได้สิทีนี้”

“ผมก็ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ บรรจงเองก็หายไปเกือบ20ปีเจอกันอีกทีก็เป็นวาระสุดท้ายแล้ว ถ้าตอนตึกถล่มบรรจงไม่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยผมไว้จนตัวเองต้องเจ็บหนักผมเองก็คงไม่มีชีวิตยืนยาวมาถึงตอนนี้หรอก ไม่ว่ายังไงผมก็จะดูแลหนูว่านดาวให้ดีที่สุดจะในฐานะอะไรก็ตาม”

“แต่คุณก็อย่าลืมนะคะว่าคุณอำนาจก็ช่วยเหลือครอบครัวเรามากเหมือนกัน ครอบครัวเราผ่านวิกฤตครั้งใหญ่มาได้ก็เพราะคุณอำนาจยื่นมือเข้าช่วย”

“ผมรู้ อีกอย่างเรื่องหมั้นระหว่างศิลากับหนูไพลินก็เป็นแค่การคุยกันเล่นๆ ยังไม่จริงจังสักหน่อย ไว้ศิลากลับมาก่อนเดี๋ยวผมจะคุยเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นหนูว่านดาวหรือหนูไพลินก็ให้ศิลาเลือกเองแล้วกัน” ศราวิตร์ลูบมือภรรยาเบาๆ ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องให้เจ้าตัวเป็นคนตัดสินใจ ไม่ว่าศิลาจะเลือกใครคนที่ไม่ถูกเลือกเขาเองก็จะชดเชยให้อย่างเต็มที่ ไม่ให้ขาดตกบกพร่องอย่างแน่นอน

ช่วงดึกของวัน

ว่านดาวใช้เวลาช่วงดึกสงัดลงมายังชั้นล่างของตัวบ้าน เธอรู้สึกหิวเพราะตั้งแต่เที่ยงยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย พอมาถึงบ้านนิธิราก็ไม่อยากทำตัววุ่นวายเลยได้แต่บอกปัดว่าทานข้าวจากข้างนอกมาแล้ว หญิงสาวพยายามเดินย่องมาในครัวให้เบาเสียงที่สุด เธอเปิดตู้เย็นหยิบกล่องนมออกมาค่อยๆ เทใส่แก้วด้วยความระมัดระวัง

“นั่นใคร!” เสียงทุ้มที่ทักขึ้นมานั้นทำว่านดาวสะดุ้งอย่างแรง ด้วยความตกใจจึงสาดนมที่อยู่ในแก้วไปยังต้นเสียงดังกล่าวในทันที

“อะไรเนี่ย!” ศิลารีบเช็ดใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำนมพร้อมตะโกนต่อว่าหญิงสาวอย่างไม่พอใจ

“คุณเป็นใคร? แล้วมาทำลับๆ ล่อๆ อะไรที่บ้านคนอื่นเวลานี้ จะมาขโมยของใช่มั้ย” ว่านดาวตะเบ็งเสียงโต้กลับด้วยความขุ่นข้อง เธอรีบหยิบมีดที่อยู่ใกล้มือที่สุดชี้ไปยังชายหนุ่มทันที

“นี่บ้านของฉัน ฉันต้องถามเธอมากกว่าว่าเธอน่ะเป็นใคร แล้วมาทำอะไรที่บ้านฉัน”

“บ้านคุณ? คุณคือคุณศิลาเหรอคะ”

“ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ”

พอได้คำตอบหญิงสาวก็รีบวางมีดลง ใบหน้าของเธอก็แสดงความกังวลขึ้นมา ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือศิลาคู่หมั้นของเธอเองงั้นหรือ เจอกันครั้งแรกเธอก็ทำให้เขาไม่ประทับใจแล้ว จากที่อึดอัดใจอยู่ก่อนหน้านี้ก็ยิ่งทำให้อึดใจมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก

“ขอโทษค่ะฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณคือคุณศิลา ฉันขอโทษนะคะ”

“จะรีบไปไหน” ศิลาดึงคอเสื้อหญิงสาวเอาไว้เมื่อเห็นว่าจะวิ่งหนีจากไป เรื่องอะไรที่เขาจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ อย่างน้อยเขาต้องรู้ว่าเธอเป็นใครทำไมถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่บ้านของเขา แต่ไม่ทันจะซักไซ้ไล่ถามผู้เป็นแม่ก็ปรากฏตัวขึ้นมาเสียก่อน

“ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้นะศิลา” แสงรวีเข้ามาตำหนิผู้เป็นลูกชายที่ดึงคอเสื้อหญิงสาวเอาไว้ ความกระตือรือร้นของผู้เป็นแม่ทำชายหนุ่มเคลือบแคลงนัก มือที่ดึงคอเสื้ออยู่ก็คลายลงในทันที

“เธอเป็นใครครับ”

“น้องชื่อว่านดาว…ไว้แม่จะเล่าให้ฟัง ว่าแต่หนูว่านมาทำอะไรที่ครัวเวลานี้ล่ะจ๊ะ”

“ว่านรู้สึกหิวค่ะเลยว่าจะลงมาหาอะไรกินสักหน่อย” หญิงสาวตอบกลับอย่างไร้เดียงสา

“ก็อย่างว่าแหละเนาะเด็กกำลังโตนี่กินเยอะเป็นเรื่องธรรมดา งั้นตามสบายเลยนะเดี๋ยวป้าขอพาพี่ศิลาไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวก่อน” แสงรวียิ้มรับก่อนจะดึงมือผู้เป็นลูกชายเข้าไปคุยที่ห้องนอนของตัวเอง

แสงรวีกับศราวิตร์เล่าเรื่องของว่านดาวให้ศิลาฟังทั้งหมด รวมถึงเรื่องในอดีตที่ศราวิตร์เป็นหนี้บุญคุณชีวิตบรรจงด้วย ศิลารู้สึกซึ้งถึงน้ำใจที่บรรจงเคยช่วยเหลือพ่อของเขาไว้ แต่เรื่องหมั้นหมายนั้นเขาไม่มีทางเห็นด้วยเด็ดขาด

“พ่อจะตอบแทนบุญคุณยังไงก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ให้ผมไปหมั้นกับเด็กคนนั้น เท่าที่ผมฟังมาพ่อกับเขาก็ขาดการติดต่อกันไปนานแล้วนี่ครับ แต่พอโผล่มากลับมาทวงบุญคุณยัดเยียดลูกสาวตัวเองให้ผมซะงั้น มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ”

“พ่อเข้าใจว่าลูกรู้สึกยังไง ต้นเรื่องทั้งหมดก็เกิดจากพ่อนี่แหละที่ขอหมั้นหนูว่านดาวให้ลูก แหวนประจำตระกูลก็ให้ไปแล้วจะขอคืนดื้อๆ ก็น่าเกลียด”

“ผมเองก็คิดว่าพ่ออยากให้ผมกับไพลินลงเอยกันซะอีก”

“ที่ลูกพูดมาก็ใช่ พ่อเองก็คิดมากเรื่องนี้อยู่นี่แหละ งั้นพ่อถามลูกหน่อยสิ ถ้าพ่อจะให้ลูกหมั้นกับหนูไพลินลูกจะว่าอะไรมั้ย”

“ถ้าไพลินเรียนจบแล้วผมก็โอเคครับ”

“ที่ตกลงเพราะลูกชอบหนูไพลินใช่มั้ย”

“ชอบสิครับ ไพลินเองก็น่ารักดี”

“พ่อหมายถึงชอบแบบหนุ่มสาว ชอบแบบคนรักน่ะ”

“พ่อครับ ผมยี่สิบแปดแล้วนะครับส่วนไพลินก็พึ่งจะยี่สิบเอง ความรู้สึกหนุ่มสาวแบบนั้นผมไม่มีหรอก แต่หลังจากที่เธอเรียนจบก็ไม่แน่ หรือต่อให้ท้ายที่สุดผมจะไม่ได้ชอบไพลินแบบคนรักแต่ผมก็ยังยินดีจะแต่งงานกับเธออยู่ดี บุญคุณที่อาอำนาจมีต่อครอบครัวเราผมไม่มีวันลืม ไพลินเองก็เป็นคนน่ารักผมเชื่อว่าถ้าจะตกหลุมรักเธอก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่กับเด็กที่ชื่อว่านดาว…ผมบอกพ่อตรงนี้เลยว่าผมไม่มีวันชอบเธอแน่ จะเอาแค่เรื่องช่วยชีวิตครั้งเดียวมาทวงบุญคุณผมว่ามันเกินไปหน่อย แล้วก่อนหน้านี้ที่พ่อลำบากเขาหายไปไหนล่ะ ผมไม่เห็นว่าเขาจะโผล่หัวมาเลยสักครั้ง ถ้าวันนั้นอาอำนาจไม่เข้ามาช่วยพวกเราก็คงไม่มาถึงจุดนี้ หายไปเป็นยี่สิบปีพอรู้ว่าตัวเองจะตายก็มาทวงบุญคุณ ก็คงหวังเงินจากพ่อนั่นแหละ” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ความแข็งกระด้างของศิลาทำผู้เป็นพ่อกับแม่หวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ศิลา ชายหนุ่มวัย28ปีลูกชายโตของบ้านนิธิรา มีน้องชายหนึ่งคนคือภูผากำลังเรียนต่อปริญญาโทอยู่ที่ฟินแลนด์ ศิลาเป็นเรี่ยวแรงสำคัญของนิธิรา ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรือฐานะทางสังคมก็ดูจะสมบูรณ์แบบครบทุกอย่าง ไม่ว่าตระกูลไหนต่างก็อยากได้ศิลาไปเป็นลูกเขยกันทั้งนั้น แต่โอกาสที่จะเป็นไปได้มากที่สุดคงหนีไม่พ้นตระกูลพินิจน์ของอำนาจ เพราะสองตระกูลก็มีการเกริ่นเรื่องหมั้นหมายของศิลากับไพลินไว้บ้างแล้วเหมือนกัน

วันต่อมา

ว่านดาวเปิดประตูห้องนอนออกมาก็เห็นศิลายืนอยู่ หญิงสาวค่อยๆ เผยยิ้มเพื่อทักทายก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าเอาแต่จ้องมาที่เธออย่างเคลือบแคลง

“เอาแหวนประจำตระกูลฉันคืนมา เรื่องหมั้นที่พ่อเธอกับพ่อฉันตกลงกันฉันไม่เห็นด้วย แผนตื้นๆ ของพ่อเธอฉันไม่หลงกลหรอก ยัดเยียดลูกสาวตัวเองเพื่อทวงหนี้บุญคุณแบบนี้น่าเกลียดชะมัด”

“อย่ามาลามปามถึงพ่อฉันนะ แล้วคุณไม่คิดบ้างหรือไงถ้าพ่อฉันไม่ช่วยพ่อคุณไว้แล้วคุณจะได้มายืนด่าพ่อฉันแบบนี้มั้ย อยากได้แหวนคืนใช่มั้ย…ฝันไปเถอะ ถ้าคุณมาว่าพ่อฉันอีก ฉันเอาแหวนตระกูลของคุณไปขายที่ตลาดมืดแน่ๆ”

“เธอกล้าเหรอ?”

“กล้าสิ ฉันมันตัวคนเดียวแล้วนี่จะทำอะไรทำไมต้องสนใจคนอื่นด้วย” หญิงสาวโต้กลับอย่างขุ่นเคืองพร้อมกับผลักอกศิลาให้ออกห่างก่อนจะปิดประตูห้องใส่ คำพูดดูแคลนของชายหนุ่มที่มีต่อพ่อเธอนั้นทำเธอขุ่นเคืองเป็นอย่างมาก

“เธอกล้าก็ลองดู ฉันเอาเธอตายแน่” ศิลาตะโกนทุบไปที่ประตูห้องนอนด้วยความโกรธก่อนจะเดินจากไป ท่าทีก้าวร้าวของว่านดาวทำเขาไม่สบอารมณ์นัก