All Chapters of นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม: Chapter 21 - Chapter 30

ณ จวนสกุลไป๋ยามเช้าวันนี้ นับว่าแปลกกว่าวันใดผู้คนในจวนต่างอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา นานครั้งนักที่จะเป็นเช่นนี้ ทั้งนายท่านไป๋ที่หยุดราชการและไป๋จิ้งเหอที่หยุดอยู่จวนด้วยเหตุนี้ อารมณ์ของไป๋ฮูหยินจึงแจ่มใสเป็นพิเศษนางลุกขึ้นมาเตรียมอาหารมื้อเช้าด้วยตนเองตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ราวกับต้องการเก็บเกี่ยวช่วงเวลาอบอุ่นนี้ไว้ให้นานที่สุดไม่นาน โต๊ะอาหารมื้อเช้าก็ถูกจัดวางเรียบร้อยทุกคนนั่งประจำที่ครบถ้วน ไม่เว้นแม้แต่หลินเยว่ฉิงก็ยังนั่งอยู่ร่วมโต๊ะ หากแต่ยกเว้นเพียง คุณหนูใหญ่ของจวน“คุณหนูใหญ่…ยังไม่ตื่นหรือ”ไป๋ฮูหยินเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยน สายตาทอดมองไปยังเรือนหลังนั้นโดยไม่รู้ตัวชิงเหอสาวใช้ข้างกายของบุตรสาว ที่ยามนี้มาปรากฏตัวอยู่ในโถงใหญ่แทนที่จะเฝ้าอยู่ที่เรือนของไป๋จื่อหรง...พอไป๋ฮูหยินเห็นแล้วจึงอดถามด้วยความแปลกใจและสงสัยไม่ได้ชิงเหอเม้มริมฝีปากแน่น นางหลุบสายตาลงเล็กน้อยเกรงว่าความลังเลจะเผยพิรุธออกมา ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ ไปมา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด“เมื่อคืนคุณหนู…จิตใจไม่สงบนักเจ้าค่ะ กว่าจะหลับก็เกือบรุ่งสางแล้ว”ถ้อยคำตอบนั้นฟังดูเรียบง่ายท

“ท่านย่า…ทำเช่นนี้จะดีหรือเพคะ” น้ำเสียงของกัวหลิงเออร์เอ่ยถามอย่างลังเล สายตาจับจ้องทอดมองสตรีชราตรงหน้าอย่างหวาดระแวง นางยืนนิ่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยม มือประคองกาน้ำชา ค่อย ๆ รินลงจอกด้วยความระมัดระวังราวกับเกรงว่าการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะจุดชนวนโทสะขึ้นมา “เหอะ!” กัวไท่ฝูได้ยินดังนั้นก็แค่นหัวเราะเยาะในลำคอ เสียงหัวเราะดังลั่นก้องไปทั่วศาลา จนเหล่านางกำนัลที่ยืนปรนนิบัติอยู่ใกล้ๆ ต่างพากันก้มหน้าหดคอ ลมหายใจติดขัด ขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว วันนี้กัวไท่ฝูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าเพราะกำลังจะได้กุมอำนาจไว้ในมืออย่างแท้จริง หรือเพราะได้อบรมสั่งสอนเด็กอวดดีปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมผู้นั้นอย่างเซียวเหยียนหลงกันแน่ สายตาเหี่ยวย่นของนางทอดมองฝูงปลาในสระที่แหวกว่ายไปมาอย่างไม่รู้ชะตากรรม ริมฝีปากยกยิ้มกว้าง ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น “กัวหลิงเออร์…” “เจ้าค่ะ…” กัวหลิงเออร์รีบขานรับทันที หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นโดยไม่อาจควบคุม ไม่รู้ว่าเพราะหวาดกลัวหญิงชราตรงหน้าจริงๆ หรือไรกัน กัวไท่ฝูหัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังสั่งสอนหลานสาวด้วยความหวังดี “เจ้ายังเด็กนั

ไป๋จื่อหรงไม่คิดที่จะหันไปร้องขอความช่วยเหลือหรือหยิบยื่นความเชื่อใจให้กับเซียวเหยียนหลงอีกเป็นครั้งที่สองทว่าหากสุดท้ายแล้วนางไม่อาจหลีกเลี่ยงจุดจบเดิมได้จริงเช่นนั้นขอให้นางสิ้นใจเพียงลำพังเถิด อย่าได้ลากสกุลไป๋ให้ต้องจมลงสู่หายนะไปพร้อมกันประตูท้องพระโรงสูงตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เปรียบเสมือนดั่งกรงเหล็กที่กลืนกินลมหายใจของผู้คน ไป๋จื่อหรงยกฝีเท้าก้าวเข้ามาด้วยหัวใจหนักอึ้งราวกับทุกกำลังเหยียบย่ำลงบนชะตากรรมของตนเองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงทันทีที่สายตากวาดมองไปด้านหน้า หัวใจของนางก็กระตุกวูบร่วงหล่นลงสู่ห้วงลึกทั้งบิดา มารดา…พี่ชายหรือแม้แต่หลินเยว่ฉิงรวมถึงผู้คนในจวนสกุลไป๋ทั้งหมดไม่มียกเว้น ถูกคุมตัวเรียงรายยืนนิ่งอยู่กลางท้องพระโรงท่ามกลางคมดาบที่หันใส่ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นทราย ใบหน้าอิดโรยทว่าแววตายังคงแข็งกร้าว…ไม่ยอมก้มศีรษะแม้เพียงน้อย“ท่านพ่อ…”น้ำเสียงของไป๋จื่อหรงแผ่วเบาฟังไม่เป็นคำ จนแทบไม่หลุดออกจากลำคอนายท่านไป๋เงยหน้าขึ้น ทันทีเมื่อเห็นบุตรสาว ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวมั่นคงกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนที่จะฝืนยกยิ้มบางๆ ให้ เพียงรอยยิ้มเดียว…ทว่ากลับบีบคั้น

ยามซวี (19.00 – 21.00 น.)ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งมาตลอดทั้งวัน พอถึงยามค่ำคืนกลับมีสายฝนโปรยบางเบาลงบนหลังคากระเบื้องตำหนัก ราวกับพยายามชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่ในพระราชวังหลวงทว่าต่อให้จะมีฝนตกหนักเพียงใด ก็ไม่อาจลบภาพของวันนี้ออกจากความทรงจำของผู้ใดได้บรรยากาศภายในตำหนักเงียบสงัด แสงตะเกียงน้ำมันส่องไหวระริก เซียวเหยียนหลงนั่งอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบยังคงทอดมองร่างบางที่นอนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดราวกลีบดอกเหมยต้องน้ำค้างไป๋จื่อหรงยังไม่ฟื้น…ตั้งแต่เมื่อยามบ่ายคล้อย อีกทั้งเนื้อตัวยังรุ่มๆ คล้ายจะจับไข้ ฝ่ามือหนาแตะลงหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา คล้ายกลัวว่าหากออกแรงเพียงนิดเดียวสตรีตรงหน้าจะสลายหายไป“เหตุใดดื้อดึงนัก”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเบาแผ่วราวพึมพำกับตนเองที่ผ่านมานางตามติดเพราะชมชอบเขาไม่ใช่หรืออย่างไรเหตุใดยามนี้ถึงเอาแต่หลบหนีและหลีกเลี่ยง ท่าทางราวกับไม่อยากจะข้องเกี่ยวสายตาคมกริบของเซียวเหยียนหลงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัวเซียวเหยียนหลงทอดมองสตรีเนิ่นนาน คล้ายกับจะตามลงไปในห้วงฝัน

ฤดูเหมันต์มาเยือนเร็วกว่าทุกปีสายลมหนาวพัดพาหิมะสีขาวโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าอย่างเนิบนาบหลังคาวังหลวงถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งทั่วทั้งบริเวณขาวโพลนราวกับกลบฝังคราบเลือดและความวุ่นวายในวันก่อนหน้าให้เลือนหายไปทุกสิ่ง…ถูกสะสางเรียบร้อยแล้วทั้งกัวไท่ฝูถูกขับไล่และองค์ชายรองถูกเนรเทศวังหลวงกลับคืนสู่ความสงบเสมือนไม่ได้เคยมีเสียงคมดาบฟาดฟันกันมาก่อนสกุลไป๋…ปลอดภัยไม่มีผู้ใดต้องตายไม่มีหัวใดต้องหล่นลงสู่พื้นหิมะทว่าท้ายที่สุดแล้วชะตาของไป๋จื่อหรงกลับไม่อาจหลีกพ้นหนทางที่ถูกเลือกไว้แล้วทั้งที่นางได้โอกาสจากสวรรค์ได้ย้อนกลับคืนมาอีกครั้ง ทว่าดูเหมือนว่า…กลับมาให้ซ้ำรอยเดิมเสียมากกว่าวันแต่งงานถูกกำหนดขึ้นในฤดูเหมันต์แม้จะเรียบง่ายแต่กลับยิ่งใหญ่เอิกเกริกอย่างสมเกียรติทว่ากลับไร้เสียงรื่นเริงเกินจำเป็นพิธีการเงียบสงบ หาได้มีผู้คนนับร้อยนับพันมาแสดงความยินดีแต่อย่างใดเสียงระฆังลมกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางสายลมหนาวหิมะโปรยลงบนธงแดงรา