นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม

นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม

last updateLast Updated : 2026-04-02
By:  วอลจูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
4.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ชาติก่อนนางตายเพราะรัก ชาตินี้เมื่อตื่นกลับมา นางขอไม่รักคนผิด ไม่ยอมเป็นหมาก และไม่ขอเดินตามบทเดิมอีกต่อไป

View More

Chapter 1

๑ นางร้ายในวันประหาร

                                               

           "WHEN YOU LEAVE YOUR HEART BEHIND " Book 1

                                               Prologue

When you're a teenager and you've seen so many movies, idealized as your first boyfriend will be, as your first date will be, everything you have planned as if it were a Romantic movie, you only lack the most important thing in the story, the main character, the problem is that you already have such a high perspective, that it will be impossible for someone to live up to your expectations, you can see how the years are going on and you know a lot of guys, however, because you're waiting for that Blue Prince you idealized and you give up and stop seeing around you "now that I think it's best not to realize, why no one was dating me."

You pass up many opportunities that you never realized you would have, until it's too late and you alone enjoy a book, outside a French-style café, waiting for something that never came "and that's how it all started" the moment I stopped waiting and gave up, it came.

                          Chapter 1 Dreams and Expectations

My name is Larissa Diaz, and I was 21 years old when it all started, I met him very romantically almost 4 years ago, in an old French cafe called “Ville”, near the main square of Palmira, I was reading again that silly sentimental story where the protagonist falls in love with a beautiful man “what a stupid”, But sometimes I concentrated so much on the story that I could feel that I lived in it and dreamed that this woman was me, always imagining that she was the main character, “when I will meet someone other than a date arranged with the friends of my friends’ boyfriends” that was my daily thought, After having been wandering around I finally got back to the reality of my life and continued reading my book, when suddenly I heard a voice and I couldn’t stop my heart from racing at full speed I felt that it would come out of my chest at any moment, but I could hide it very well because I had my sunglasses on, I liked to sit at the tables that were outside on the small terrace, it was the best view of the square in the open air the same table as always to read and avoid being disturbed definitely gave the wrong impression of “get away from me”, I could not see where that voice came from that captivated me so much, who is that person? I turned my head to both sides, trying to see the face of the person who was addressing me, when I took off my glasses I finally saw him, the most handsome man I have ever seen in my life, a charming smile that took your breath away, he was quite tell his hair a little long almost reaching his shoulders, but not too much of a honey blonde color, the wind was playing against me and his hair was flying in the air “impossible to forget that detail” I thought, I could imagine myself inside a romantic scene from one of my books.

I could stay looking at those sky-blue eyes all day and the worst thing is that it seemed like a good idea and that voice that shakes me just by listening to it, “excuse me” he said, with that accent that made me unconsciously release a sigh, I could not believe how handsome it was like coming out of an American movie “I’m definitely dreaming and any moment I’m going to wake up” I thought slowly trying to breathe and not look like a stupid “too late,” I thought and looked him in the eye and I answered as calmly as possible, “yes,” immediately he replied, “this place is busy waiting for someone, I have a lot of time thinking of a good excuse or the right words to introduce myself, but I couldn’t think of anything, so I was brave and come here with the fear of being rejected and meet a perfect idiot,” he said visibly nervous, I could see him close and open his hands trying to look anxious.

“By God I could not believe it, I had never seen him, he must have sat near the bar inside the cafeteria, but how could he pass, I had never seen him around here” I thought surprised, I was still far from the world around me ignoring the surrounding people, an outside world that I was not interested in knowing, until this moment, I think I was already forgetting that I had to breathe and I answered “don’t you think you should introduce yourself first, what is your name?” I was surprised at how serene and sure my voice was heard, I even doubted that it was mine.

He smiled at me, with a smile that captivated me “of course! You’re right” he said with a lovely voice, I was determined to play the interesting, although my legs did not stop shaking under the table, it was impossible for him to realize how nervous his presence made me feel, but I could hide perfectly “My name is Tristan and I come here often” I take my hand and kiss it I can still feel the warmth of his lips on my skin, I smiled and said “Hi Tristan I’m Larissa also come here often and always in the same place”, “I know! I’ve seen you several times” said Tristan with a smile and looking into my eyes, he finally sat down at the table, put aside my book by placing a small red page on the page he was reading, and I fixed my gaze on his, showing him that he had my full attention.

I asked him where he was from because his accent sounded foreign to me. He smiled and said, “ I am from Westminster a small city in England, but I have a year in Palmyra studying at the university and you? Are you from here?

“Yes,” I replied with a spontaneous smile without even thinking about what I was saying when I reacted to my answer and said “no, sorry,” I was making a fool of myself, I tried to get over it quickly and replied “I am from Navarri, but like you, I came to study a year ago too,” at that moment an old memory came to mind and I said “some time ago a waiter gave me a flower and said that it was given to me and .....”. Without even finishing what he was saying he answered me with that voice that had me fascinated “after a while I could realize that you like very much to come to this place and being sincere this place is perfect, one day I was with my friends and we decided to come here, it is a very unusual place, but very nice and on that occasion it was the first time I saw you here, sitting reading, without caring what was happening around you, at that moment I took a flower and told the waiter to give it to you,”, ! Or for God’s sake, he couldn’t believe it! He made a gesture with his lips and told me “I’m surprised you still remember; it was a long time ago, the funny thing is that in spite of having given you that flower months ago I never dared to speak to him, that doesn’t speak very well of true masculine security!

Was I excited for months, I wondered, who had sent me that flower? I was wasting my time focused on finding some flaw or reason to understand why my friends had so many suitors and I didn’t even have one, while unknowingly there was Tristan watching me every day without coming near me, “ how was this possible, how did it happen, at what time?

“Larissa,” Tristan said, trying to get my attention, took my hand in hers and said, “ I know we barely know each other, but I’d like to see you again and get to know you a little better.

“! Of course we do! “I answered him and took a piece of paper from my bag and gave him my cell phone number and he did the same, “how about if we meet tomorrow at this same time, after school”, “that sounds perfect” he said “I’ll be waiting for that moment” he took my hand and looking into my eyes he kissed her, he got up from the table and left, we said goodbye with the promise to see each other the next day, I picked up my things and put them in my bag, I got up and went to my apartment, thinking how slow would be the hours to see him again, I took his number and kept it very carefully I did not want to lose him “Tomorrow! tomorrow I’ll see him again” I thought as I walked I never thought this would happen to me I look like a 17-year-old fool “quiet and breathe he’s a pretty good-looking guy, but you can handle it, take it easy, you don’t want to look like a crazy person desperate to get a boyfriend! Right! I said to myself trying to be calm and not let my imagination run wild “one day at a time, one day at a time tomorrow will be another day!” That was my favorite phrase for moments like this, where my nerves betrayed me and I felt insecure, but it is now when I take more strength than ever.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
๑ นางร้ายในวันประหาร
ท้องฟ้าในวันนี้ต่ำลงราวกับต้องการจะกดทุกชีวิตให้แหลกสลาย เมฆสีเทาหม่นเคลื่อนตัวเชื่องช้า ทับซ้อนกันเป็นชั้นหนาหนักอึ้ง ราวกับร่วมกันเป็นพยานรู้เห็นต่อโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นสายลมหนาวพัดผ่านลานประหารอย่างไร้ความปรานี หอบเอากลิ่นคาวเลือดอันฉุนเฉียวลอยฟุ้งคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ โชยแตะมาปลายจมูกและแทรกซึมลงถึงหัวใจของผู้คนที่ยืนมุงดู จนขนแขนขนคอลุกซู่โดยไม่รู้ตัวเสียงซุบซิบของผู้คนดังระงม บ้างก็แฝงความสะใจ บ้างปนด้วยความสมเพชเวทนา และอีกไม่น้อยคือเสียงด่าทอสาปแช่งนางนางร้ายแห่งราชสำนัก คำเรียกขานที่ถูกตราหน้าไว้ราวตราบาป ไม่มีผู้ใดสนใจจะฟังคำแก้ต่าง และไม่มีผู้ใดอยากรู้ความจริงนางยืนอยู่ตรงกลางลานประหารโดดเดี่ยวและเด่นชัดราวกับจุดศูนย์กลางของความเกลียดชังทั้งหมดสองมือถูกมัดตรึงไว้ด้านหลังด้วยเชือกหยาบ เสียดสีผิวจนเป็นแผล เสื้อผ้าสีอ่อนที่เคยสะอาดสะอ้าน ยามนี้เปื้อนฝุ่นโคลนจนซีดเซียว ขาดวิ่น และไร้ค่า…ยิ่งกว่าขอทานข้างถนนคราบเลือดแห้งกรังติดแน่นตามเนื้อผ้าเป็นร่องรอยของการทรมานและการกล่าวโทษที่นางไม่เคยได้รับโอกาสปฏิเสธเรือนผมงามที่เคยถูกรวบเกล้าอย่างประณีตหลุดลุ่ยยุ่งเหยิงเส้
Read more
๒ ตื่นขึ้นก่อนโศกนาฏกรรม
ความมืดค่อยๆ ถอยห่างออกไป ราวกับมีใครบางคนค่อยๆ ดึงม่านหนาทึบออกจากดวงตาไป๋จื่อหรงสะดุ้งเฮือก ลมหายใจของนางติดขัด หอบถี่อย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแน่นอก เจ็บร้าวไปทั้งร่างราวกับยังคงรู้สึกถึงคมดาบที่ฟาดลงบนลำคอแม่นยำอย่างโหดเหี้ยม ความเย็นเฉียบของโลหะ และแรงกระแทกสุดท้าย…ยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำนาง…ยังไม่ตายงั้นหรือ?เสียงลมหายใจของตนเองดังก้องอยู่ในโสตประสาท หยาดเหงื่อเย็นชุ่มไหลอาบแผ่นหลังจนอาภรณ์แนบชิดผิวกาย สองมือกำผ้าห่มแน่น ราวกับมันคือหลักยึดเดียวที่ยืนยันได้ว่านางยังมีตัวตนนางยังหายใจและยังมีชีวิตกลิ่นฉุนอ่อนๆ ของสมุนไพรลอยมาแตะปลายจมูก อบอวลและอ่อนโยน หาใช่กลิ่นคาวเลือด ไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของลานประหารไป๋จื่อหรงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้นางชะงักงันเพดานไม้แกะสลักลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตงดงาม ม่านผืนบางสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบาแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างนุ่มนวล ทั้งอบอุ่น…และดูสงบในคราเดียวกันนี่คือเรือนของนาง ไม่ใช่คุกอับชื้น ไม่ใช่ลานประหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นความตาย และไม่ใช่นรกที่เต็มไปด้วยเสียงสาปแช่ง แต่เป็นห้องที่นางคุ้นเคยและในเ
Read more
๓ บทบาทที่นางไม่ต้องการ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้น บุรุษในชุดขุนนางก้าวเข้ามา แผ่นหลังเหยียดตรงสง่า ใบหน้าเคร่งขรึม“เกิดอะไรขึ้น”เสียงนั้นทำให้ไป๋จื่อหรงยิ่งตัวสั่นทว่าหาใช่เพราะหวาดกลัว บิดาของนางในความทรงจำเคยถูกปลด ยึดทรัพย์และส่งไปยังชายแดน ก่อนที่สุดท้ายจะสิ้นใจท่าม กลางความหนาวเย็นไป๋จื่อหรงเงยหน้าขึ้น น้ำตาพร่าพรูจนมองแทบไม่ชัดนางเห็นบิดายืนอยู่ตรงนั้น ตรงหน้ายังมีชีวิตและลมหายใจ“ท่านพ่อ…”น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา แทบกลายเป็นเพียงสายลมไป๋จงซานขมวดคิ้ว ก่อนจะก้าวเข้าใกล้“เหตุใดวันนี้เจ้าจึงแปลกนัก”แปลกหรือ…หากบิดารู้ว่าในความทรงจำของนาง นี่คือการได้พบหน้าครอบครัวอีกครั้ง ภายหลังจากถูกฝังกลบทั้งตระกูลจนไม่เหลือแม้แต่หลุมศพยังจะนับว่าแปลกอีกหรือไป๋จื่อหรงคลายอ้อมกอดจากมารดาเดินเข้าไปหาบิดาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะนางคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว“หรงเออร์”ทั้งสองเอ่ยขึ้นแทบพร้อมกันไป๋จื่อหรงก้มศีรษะลงต่ำ หน้าผากแนบกับพื้นเย็นเยียบเสียงกระทบเบาๆ นั้น กลับดังราวกับฟาดลงบนหัวใจของผู้เป็นบิดามารดา“ข้าผิดไปแล้ว…” น้ำเสียงของนางสั่นเครือ“ผิดต่อพวกท่าน…ผิดต่อสกุลไป๋…”ไป๋จงซานเห็น
Read more
๔ ความผิดปกติแรก
ภายหลังจากคุณหนูใหญ่ล้มป่วยหนัก และเพิ่งฟื้นหายดีได้เพียงสองสามวันไม่ว่าผู้ใดในจวนสกุลไป๋…ล้วนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติตั้งแต่สาวใช้ใกล้ชิดไปจนถึงสาวใช้ซักล้าง หรือแม่บ้านจวนไปจนถึงบ่าวรับใช้ที่แทบไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้เรือนหลักทุกคนต่างพูดไม่ออก แต่ต่างก็รู้สึกได้ตรงกันคุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ที่ดูซูบซีดลงเล็กน้อย หากแต่เป็นท่าทีที่นิ่งเฉย สงบเสงี่ยม และเย็นเงียบเกินวัย ราวกับสตรีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานปี หาใช่ดรุณีน้อยที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นไม่กี่วันดังเช่นก่อนหน้านางไม่อารมณ์ร้อน ไม่แสดงความเอาแต่ใจ ไม่ถามไถ่เรื่องที่เคยใส่ใจ รอยยิ้มที่เคยฉายชัดกลับจางลงสายตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับลึกล้ำ จนยากจะคาดเดาแม้ยามเอ่ยวาจา น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน สุภาพและไร้ความดุดัน แต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึก…เหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าผืนน้ำลึกสงบนิ่ง…ทว่าไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้งหลายคนกระซิบถามกันเบาๆว่าโรคภัยครั้งนี้อาจทำให้คุณหนูใหญ่โตขึ้นก่อนวัยหรือบางที…อาจมีสิ่งใดบางอย่างติดตามกลับมาพร้อมกับการฟื้นตื่นไม่มีผู้ใดรู้คำตอบ มีเพียงความรู้สึกเดียวที่ค่อยๆ ฝังรากในใจผู้คนว่า นับจากวันนี้เป็
Read more
๕ บุรุษที่ไม่ควรใส่ใจ
วันนี้ไป๋จื่อหรงตั้งใจจะออกจากจวนไปตลาดเสียหน่อย ช่วงหลายวันที่ผ่านมา นางเอาแต่อุดอู้อยู่ในเรือน หมกมุ่นกับความทรงจำในชาติก่อนและกังวลถึงอนาคตที่ยังไม่ทันเกิดขึ้นนางยกชายกระโปรงขึ้น เดินนำหน้าสาวใช้ ก้าวเท้าอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าราวกับสวรรค์มีตา กลั่นแกล้งมอบเคราะห์แรกให้แก่นางรถม้าคันใหญ่หยุดลงตรงหน้าประตูจวนพอดีเสียงฝีเท้าของทหารนักษาการดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หนักแน่น และใกล้เข้ามาไป๋จื่อหรงแทบล้มไปทั้งยืนหากนางรู้ว่าเขาจะมาตั้งแต่แรกก็คงไม่ออกมายืนในจังหวะเช่นนี้เด็ดขาดร่างบางนิ่งงัน ชะงักค้างอยู่กลางอากาศราวกับว่ากลายเป็นก้อนหินไปแล้วถึงแม้จะตาบอดแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าแต่เพียงแค่แว่วเดียว…หัวใจของนางก็พลันเต้นกระส่ำอย่างไร้จังหวะ ราวกับมันรู้ดีอยู่แล้วว่า ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นคือผู้ใดบุรุษผู้นั้น…คือผู้ที่เคยลงนามในคำสั่งประหารนางคือผู้ที่นางไม่ควรเข้าใกล้ไปชั่วชีวิตแต่บัดนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าหากนางยังฝืนก้าวเดินต่อไป ก็มีเพียงหุบเหวแห่งความตายรออยู่ ดังนั้น…นางไม่ควรเข้าใกล้อีก ไม่ควรแม้แต่จะลังเลไป๋จื่อหรงถอยหลังกลับเข้าไปด้านในจวนทันที สีหน้าของนางซีดเผือ
Read more
๖ เลิกเป็นหมาก
ที่ผ่านไม่ว่าผู้ใดต่างก็จับจ้องมองข่าวดีของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋กันทั้งสิ้น ด้วยเหตุที่ว่านายท่านไป๋เป็นขุนนางในราชสำนักได้รับความไว้วางใจมาเนิ่นนาน อีกทั้งไป๋ฮูหยินยังเป็นสหายสนิทของอดีตฮองเฮาดังนั้นแล้ว…คุณหนูไป๋และองค์รัชทายาทเซียวเหยียนหลงย่อมมีความเกี่ยวพันกันมาตั้งแต่วัยเยาว์กล่าวได้ว่า หากเห็นองค์รัชทายาทอยู่ที่ใด…ก็ย่อมต้องเห็นคุณหนูไป๋อยู่ที่นั่น ตามติดราวกับเงาไม่ห่างหากเป็นแต่ก่อน ไป๋จื่อหรงได้ยินข่าวลือเรื่องการแต่งงานนี้ ย่อมถือเป็นเรื่องมงคลเพียงได้ฟังก็ทำให้อารมณ์ของนางเบิกบานไปได้หลายวันทว่ายามนี้ สำหรับนางแล้ว มันไม่ต่างจากขุมนรกบรรยากาศภายในห้องโถงจวนสกุลไป๋เงียบงัน กลิ่นหอมชาอ่อนๆ ลอยคลุ้ง อบอวลไปทั่ว ยามนี้ทุกสายตาล้วนจับจ้องมองมาที่นางเพียงผู้เดียว“หม่อมฉันไม่ชอบดื่มชา”ไป๋จื่อหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ตรงไปตรงมานางหันกลับไปสบตากับบุรุษตรงหน้าทันที“หากหม่อมฉันจะปฏิเสธ…” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบางๆ“องค์รัชทายาทคงไม่ทรงสั่งประหารหม่อมฉัน เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้กระมัง”แม้ไป๋จื่อหรงจะจ้องสบตา สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าภายใต้
Read more
๗ นางร้ายที่ไหนกัน
หลายวันผ่านไปแม้ไป๋จื่อหรงอยากจะเก็บตัวอยู่ในเรือน ไม่ย่างก้าวออกไปที่ใด ทว่ากลับไม่อาจหลีกเลี่ยงคำคะคั้นคะยอของมารดาได้ สุดท้ายจึงต้องพาหลินเยว่ฉิงออกไปเดินตลาดตามคำสั่งไป๋ฮูหยินกล่าวว่า นางเอาแต่อยู่ในจวนมากเกินไป สมควรออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้างถ้อยคำนั้นฟังดูอ่อนโยน ทว่ากลับไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธไป๋จื่อหรงได้แต่ถอนหายใจยาวบางทีชีวิต…ก็เหวี่ยงนางกลับไปยังจุดที่ควรหลีกเลี่ยงไม่พ้นจริงๆเหตุการณ์ในชาตินี้ ไป๋จื่อหรงลองไล่คิดดูแล้ว ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปจากชาติที่แล้วช่วงเวลานี้ เดิมทีนางควรได้รับราชโองการให้เตรียมตัวเข้าสู่การคัดเลือกเข้าวังหลวงแม้ท้ายที่สุดในชาติก่อน บิดาและพี่ชายจะช่วยเหลือให้นางดึงเข้าไปพัวพันจนยืนอยู่ข้างเขาได้ทว่ายามนี้…ยิ่งนางพยายามถอยออกห่างเหตุการณ์กลับยิ่งบิดเบี้ยว ราวกับมีมือที่ตามองไม่เห็นคอยขยับหมากบนกระดานแทนยามสายของวันนี้ ไป๋จื่อหรงสวมชุดใส่สีอ่อน ไม่ปักปิ่นหรือเครื่องประดับใดเกินจำเป็น คล้ายกับตั้งใจกลืนตัวเองให้จางหายไปกับฝูงชน ตรงกันข้าม…หลินเยว่ฉิงกลับดูสดใส ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ดวงตาเปล่งประกายเมื่อได้ออกมานอกจวนเสียงผู้คนในตลาดจอแจ กลิ่นหอมขอ
Read more
๘ เริ่มจับตามอง
เหตุการณ์กลางตลาดในวันนั้นกลับกลายเป็นข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองเพียงชั่วข้ามคืนเรื่องความมีเมตตาของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ถูกเล่าขานต่อกันไม่ขาดปาก จนในที่สุดก็เล็ดลอดเข้าไปถึงวังหลวงไป๋จิ้งเหอ…หัวหน้าหน่วยองครักษ์หลวง ผู้ที่แทบไม่เคยก้าวเท้าออกนอกประตูวังหลวง แม้ข่าวลือเช่นนี้ ต่อให้ตั้งใจจะหลีกเลี่ยงเพียงใด ก็ไม่อาจรอดพ้นหูเขาไปได้แม้ระยะหลังจะไม่ได้ใกล้ชิดกับไป๋จื่อหรงมากนัก ทว่ากล่าวได้ว่าสายสัมพันธ์ทางสายเลือดยังคงแน่นแฟ้น ไม่มีผู้ใดจะรู้จักนิสัยแท้จริงของไป๋จื่อหรงดีไปกว่าเขาอีกแล้วภายนอก นางคือคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ เรียบร้อย สง่างาม เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์นั้น…กลับเป็นเพียงกระเบื้องเคลือบเงาที่ปิดบังความจริงเอาไว้นิสัยแท้จริงของไป๋จื่อหรงนั้น ดื้อรั้น เอาแต่ใจ และร้ายกาจไม่น้อย หากผู้ใดทำให้นางไม่พอใจ ไม่ถูกใจ หรือขัดความต้องการ ก็พร้อมจะถูกโทสะของนางเล่นงานได้โดยง่ายเพราะฉะนั้นแล้ว..ข่าวลือที่ว่า ไป๋จื่อหรงยินยอมควักเงินออกมาช่วยเหลือเด็กหัวขโมย แถมยังปกป้องอีกฝ่ายต่อหน้าผู้คนอีกการกระทำเช่นนี้ จึงผิดแปลกไปอย่างสิ้นเชิงไม่กี่วันก่อน ไป๋จิ้งเหอเพ
Read more
๙ สหายหรือศัตรู
ณ จวนสกุลไป๋“หมายความว่าอย่างไร…แต่งงานหรือเจ้าคะ”น้ำเสียงของไป๋ฮูหยินสั่นพร่า พลางลุกพรวดพราดขึ้นจากเก้าอี้ทันที ราวกับเพิ่งนั่งทับเหล็กร้อน สีหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นจนไม่อาจปิดบังได้แม้ฐานะของสกุลไป๋จะสูงส่ง เป็นที่อิจฉาของผู้คนทั้งเมืองทว่า…หากต้องส่งไป๋จื่อหรงเข้าไปในวังหลวงในสายตาของผู้เป็นมารดา นั่นไม่ต่างจากการผลักบุตรสาวลงสู่หุบเหวลึกที่เต็มไปด้วยขวากหนามที่นั่น…เป็นสถานที่ที่ผู้คนอยากหลุดพ้นแต่มีน้อยนักที่ได้ออกมาโดยยังคงเป็นคนเดิม“ข้าไม่เห็นด้วย”ไป๋ฮูหยินเอ่ยเสียงแข็ง มือที่กำชายแขนเสื้อสั่นระริกนางส่ายหน้าไปมา “วังหลวงไม่ใช่สถานที่ของสตรีธรรมดา ต่อให้นางเป็นบุตรสาวสกุลไป๋ ก็หาได้ปลอดภัยไม่!”ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีทางเห็นเด้วยยอมให้ไป๋จื่อหรงเข้าไปเด็ดขาด!นายท่านไป๋ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของภรรยาแล้วก็ถอนหายใจยาว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ยกแขนโอบไหล่นางไว้ด้วยท่าทีอ่อนโยน“ใจเย็นก่อนเถอะ”น้ำเสียงของเขาแผ่วลง “อย่างไรเสีย…สกุลไป๋ก็ยังมีอำนาจอยู่ในมือ หากคนผู้นั้นคิดจะตัดสินสิ่งใด ก็คงต
Read more
๑๐ กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย
กัวหลิงเออร์แค่นหัวเราะร่อออกมาเบาๆ ทว่ากลับยาวนานเสียจนหางตาเอ่อชื้น น้ำเสียงฟังคล้ายได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต แต่แฝงด้วยบางอย่างที่ยากจะบอกได้ใบหน้าของนางขึ้นสีระเรื่อจางๆ คล้ายบุปผาที่ถูกแดดอ่อนต้อง ไม่แน่ชัดว่าเป็นเพราะโทสะที่พยายามกล้ำกลืน หรือเป็นเพราะความเย้ยหยันที่ไม่คิดปิดบังสายตาของกัวหลิงเออร์ปรายมองไปยังไป๋จื่อหรงอย่างช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง ท่าทางคล้ายกำลังข่มหัวเราะอีกระลอก รอยยิ้มกว้างที่ปรากฏบนใบหน้าคนงามทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงอย่างประหลาด“แน่นอนว่าคุณหนูไป๋…”นางเอ่ยเสียงอ่อน “ย่อมต้องมีอายุยืนยาวแน่”คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำอวยพร ทว่าจังหวะเว้นวรรคกลับทำให้ความหมายบิดเบี้ยวไปอย่างน่าฟังกัวหลิงเออร์หยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาจากไป๋จื่อหรง หันไปมองนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีอ่อนในยามสายดูสงบเกินไป ราวกับไม่รับรู้ความเชือดเฉือนที่กำลังเกิดขึ้นในเรือน“เกรงว่าปานนี้…” นางกล่าวต่อช้าๆ “สวรรค์คงลำบากใจไม่น้อย ต่อคำขอพรของผู้คนมากมาย”ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ ลูบแขนเสื้อของตนเอง น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบ“เพราะคุณหนูไป๋เป็นคนจิตใจดี มีเมตตาเสมอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status