นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม

นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม

last updateHuling Na-update : 2026-04-02
By:  วอลจูKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
30Mga Kabanata
4.3Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ชาติก่อนนางตายเพราะรัก ชาตินี้เมื่อตื่นกลับมา นางขอไม่รักคนผิด ไม่ยอมเป็นหมาก และไม่ขอเดินตามบทเดิมอีกต่อไป

view more

Kabanata 1

๑ นางร้ายในวันประหาร

MERILYN

“LUNA!” The loud shattering of ceramic shot through the air; shards flew all over the place. 

I froze mid-step and stared at the broken ceramic bowls. “Oh, that’s bad.” 

I stared at the maid; her face had gone pale,her eyes filled with dread as sweat dotted her forehead. 

“I’m sorry. I didn't mean to startle you.” I smiled apologetically. 

Her eyes darted to the top of the staircase as if waiting for my husband to materialize and yell at her. 

I moved closer, my hand stroking her shoulder. “Relax. He’ll be too much in a good mood to care about some broken ceramic bowls.” 

That was true. Warren would be too happy to care. After all his whiny texts for three days, pleading with me to come back early, I just couldn’t stay away. 

“Forgive me for breaking the plates; I didn’t know you would be back this early.” The maid said, still trembling beneath my touch. 

I nodded, noting the way her eyes kept shifting back and forth. 

“Whoever you’re trying to mind-link clearly doesn’t want to talk to you.” I chuckled and stepped away. 

“Quickly, clear this up before anyone gets hurt, alright?” 

I turned, pulling my suitcase towards the stairs, and left it close to the wall before hurriedly climbing the stairs. 

My wolf purred within me, pacing with excitement; her infectious joy rippled through me as my heart raced. 

I can’t wait to see the pure look of joy on his face. 

I yanked the door wide open. “Warren, I’m ho—” 

I froze. 

“Y-Yes, Alpha!! Oh! F-Fuck me!!” 

“Fuc-king pussy! All m-mine! Yes! Do you love my cock?”

“Ughhhh… It’s s-so g-good!” 

The words faded in and out. I stood there rooted to the spot, staring as Warren ferociously pounded into…

I blinked. It didn't make sense. 

I could see them, and yet my brain couldn’t make sense of it… 

I was dreaming… I had to be. 

But three pounds later, the scene didn’t change. Warren was fucking my maid… 

My stomach churned; bile rose in my chest. 

I couldn’t speak; my tongue, heavy against the floor of my mouth, refused to move, and I stood there, forced to watch as my husband cheated on me.

Suddenly, his head turned, and Warren’s blue eyes clouded with lust met mine—

“By the gods!” he screamed, jerking out of her as he hurriedly covered himself. 

Nerissa yelped, scrambling for her clothes as she scurried off to the corner like a mouse. 

“M-Merilyn… H-how long have you been there?” Warren asked, his eyes frantically searching mine. 

“L-Luna—”

“Shut the fuck up!” he yelled, glaring at Nerissa, who hid back in the shadows, whimpering. 

Talk! 

Yell! Say something! How can you stand there and watch this?! 

“M-Merilyn, th-this is not what it looks like. I-I can explain.” 

The lump in my throat thickened, and my eyes stung. Ten years…. Ten years together, and this was where it all ended. 

Without a word, I stepped back—“No, no, no. Mery, baby, listen to me! I can explain!” Warren yelled as he rushed to get dressed—and slowly shut the door. 

I walked down the stairs, picked up my suitcase, and in the corner of my eye, I saw the maid from earlier hiding behind the wall, staring at me. 

So she knew. That was why she was so scared when she saw me, why she kept glancing at the stairs… why she continuously tried to mind-link someone.

Just how many people knew about this?

I dumped my bag into the back of the car and got into the driver’s seat just as Warren burst out the door, running towards me. 

“Merilyn, wait!” he blurted out, standing before the car. “Baby, please get out of the car and let’s talk about this.” 

I turned on the ignition, and he became more agitated. “Merilyn, listen to me! I promise it’s not what it looks like! It’s not! Don’t do this, baby. I’m begging—” I shoved the gear into place and slammed down on the accelerator. 

“Ah!” His groan of agony pierced the air as he leapt out of the way, sliding over the gravel pathway. “Merilyn!” He screamed after me, but I didn’t stop. I drove like a madman, amping up the speed as I crossed the pack borders into the lonely street. 

***

“More.” I slammed my shot glass on the tabletop, watching the bartender refill it immediately. 

“There you go, love.” He beamed, brushing his fingers over my palm. I hissed, pulling it back quickly and downing the entire contents at once. 

“More.” He happily poured more, but I didn’t drink it at once; I stared at the glass cup, my eyes heavy but not fully drunk.

“Fuck…you. War—” hiccup “—ren. You should—rot… in Tartarus.” 

I chugged it down, slammed it back on the table, and gestured for more. 

“That’s enough.” A sultry command came from beside me; the musky scent of sandalwood, peppermint, and something else attacked my senses. 

I looked up and up and up. Wow, he’s tall. 

“Hey, let the lady drink to her fill—”

“Close her tab; she’s done for the night.” The same smooth command again. I hiccuped and realized who he was. The same man who had been glaring at me all night. 

He’d glared so much, I’d scratched my arm until it turned red. 

“Hey, who are you to her? She’s clearly—”

“Close. Her. Tab.” 

Something shifted in the air, and the bartender went pale. “Y-Yes, sir.” 

Ugh! I still can’t see his face. 

I tugged at his sleeve, and his head lazily turned to look at me. 

I let out a sound that was somewhere along the lines of a gasp, a choke, and a hiccup. 

Two pairs of heterochromia eyes stared back at me. One was the color of ginger brown, and the other…it was like staring into the static waves of an ocean. 

A strand of his silky dark hair fell over his face, and I itched to stroke it back in. 

My gaze fell to his perfectly sculpted nose, freckled cheeks, and then his lips…

He was even more ethereal up close. 

I suddenly felt hot . My thighs tightened, pressing down on the pulsating ache in the middle of my legs. 

Oh goddess! I’m about to orgasm in front of a stranger. 

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
30 Kabanata
๑ นางร้ายในวันประหาร
ท้องฟ้าในวันนี้ต่ำลงราวกับต้องการจะกดทุกชีวิตให้แหลกสลาย เมฆสีเทาหม่นเคลื่อนตัวเชื่องช้า ทับซ้อนกันเป็นชั้นหนาหนักอึ้ง ราวกับร่วมกันเป็นพยานรู้เห็นต่อโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นสายลมหนาวพัดผ่านลานประหารอย่างไร้ความปรานี หอบเอากลิ่นคาวเลือดอันฉุนเฉียวลอยฟุ้งคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ โชยแตะมาปลายจมูกและแทรกซึมลงถึงหัวใจของผู้คนที่ยืนมุงดู จนขนแขนขนคอลุกซู่โดยไม่รู้ตัวเสียงซุบซิบของผู้คนดังระงม บ้างก็แฝงความสะใจ บ้างปนด้วยความสมเพชเวทนา และอีกไม่น้อยคือเสียงด่าทอสาปแช่งนางนางร้ายแห่งราชสำนัก คำเรียกขานที่ถูกตราหน้าไว้ราวตราบาป ไม่มีผู้ใดสนใจจะฟังคำแก้ต่าง และไม่มีผู้ใดอยากรู้ความจริงนางยืนอยู่ตรงกลางลานประหารโดดเดี่ยวและเด่นชัดราวกับจุดศูนย์กลางของความเกลียดชังทั้งหมดสองมือถูกมัดตรึงไว้ด้านหลังด้วยเชือกหยาบ เสียดสีผิวจนเป็นแผล เสื้อผ้าสีอ่อนที่เคยสะอาดสะอ้าน ยามนี้เปื้อนฝุ่นโคลนจนซีดเซียว ขาดวิ่น และไร้ค่า…ยิ่งกว่าขอทานข้างถนนคราบเลือดแห้งกรังติดแน่นตามเนื้อผ้าเป็นร่องรอยของการทรมานและการกล่าวโทษที่นางไม่เคยได้รับโอกาสปฏิเสธเรือนผมงามที่เคยถูกรวบเกล้าอย่างประณีตหลุดลุ่ยยุ่งเหยิงเส้
Magbasa pa
๒ ตื่นขึ้นก่อนโศกนาฏกรรม
ความมืดค่อยๆ ถอยห่างออกไป ราวกับมีใครบางคนค่อยๆ ดึงม่านหนาทึบออกจากดวงตาไป๋จื่อหรงสะดุ้งเฮือก ลมหายใจของนางติดขัด หอบถี่อย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแน่นอก เจ็บร้าวไปทั้งร่างราวกับยังคงรู้สึกถึงคมดาบที่ฟาดลงบนลำคอแม่นยำอย่างโหดเหี้ยม ความเย็นเฉียบของโลหะ และแรงกระแทกสุดท้าย…ยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำนาง…ยังไม่ตายงั้นหรือ?เสียงลมหายใจของตนเองดังก้องอยู่ในโสตประสาท หยาดเหงื่อเย็นชุ่มไหลอาบแผ่นหลังจนอาภรณ์แนบชิดผิวกาย สองมือกำผ้าห่มแน่น ราวกับมันคือหลักยึดเดียวที่ยืนยันได้ว่านางยังมีตัวตนนางยังหายใจและยังมีชีวิตกลิ่นฉุนอ่อนๆ ของสมุนไพรลอยมาแตะปลายจมูก อบอวลและอ่อนโยน หาใช่กลิ่นคาวเลือด ไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของลานประหารไป๋จื่อหรงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้นางชะงักงันเพดานไม้แกะสลักลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตงดงาม ม่านผืนบางสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบาแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างนุ่มนวล ทั้งอบอุ่น…และดูสงบในคราเดียวกันนี่คือเรือนของนาง ไม่ใช่คุกอับชื้น ไม่ใช่ลานประหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นความตาย และไม่ใช่นรกที่เต็มไปด้วยเสียงสาปแช่ง แต่เป็นห้องที่นางคุ้นเคยและในเ
Magbasa pa
๓ บทบาทที่นางไม่ต้องการ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้น บุรุษในชุดขุนนางก้าวเข้ามา แผ่นหลังเหยียดตรงสง่า ใบหน้าเคร่งขรึม“เกิดอะไรขึ้น”เสียงนั้นทำให้ไป๋จื่อหรงยิ่งตัวสั่นทว่าหาใช่เพราะหวาดกลัว บิดาของนางในความทรงจำเคยถูกปลด ยึดทรัพย์และส่งไปยังชายแดน ก่อนที่สุดท้ายจะสิ้นใจท่าม กลางความหนาวเย็นไป๋จื่อหรงเงยหน้าขึ้น น้ำตาพร่าพรูจนมองแทบไม่ชัดนางเห็นบิดายืนอยู่ตรงนั้น ตรงหน้ายังมีชีวิตและลมหายใจ“ท่านพ่อ…”น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา แทบกลายเป็นเพียงสายลมไป๋จงซานขมวดคิ้ว ก่อนจะก้าวเข้าใกล้“เหตุใดวันนี้เจ้าจึงแปลกนัก”แปลกหรือ…หากบิดารู้ว่าในความทรงจำของนาง นี่คือการได้พบหน้าครอบครัวอีกครั้ง ภายหลังจากถูกฝังกลบทั้งตระกูลจนไม่เหลือแม้แต่หลุมศพยังจะนับว่าแปลกอีกหรือไป๋จื่อหรงคลายอ้อมกอดจากมารดาเดินเข้าไปหาบิดาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะนางคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว“หรงเออร์”ทั้งสองเอ่ยขึ้นแทบพร้อมกันไป๋จื่อหรงก้มศีรษะลงต่ำ หน้าผากแนบกับพื้นเย็นเยียบเสียงกระทบเบาๆ นั้น กลับดังราวกับฟาดลงบนหัวใจของผู้เป็นบิดามารดา“ข้าผิดไปแล้ว…” น้ำเสียงของนางสั่นเครือ“ผิดต่อพวกท่าน…ผิดต่อสกุลไป๋…”ไป๋จงซานเห็น
Magbasa pa
๔ ความผิดปกติแรก
ภายหลังจากคุณหนูใหญ่ล้มป่วยหนัก และเพิ่งฟื้นหายดีได้เพียงสองสามวันไม่ว่าผู้ใดในจวนสกุลไป๋…ล้วนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติตั้งแต่สาวใช้ใกล้ชิดไปจนถึงสาวใช้ซักล้าง หรือแม่บ้านจวนไปจนถึงบ่าวรับใช้ที่แทบไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้เรือนหลักทุกคนต่างพูดไม่ออก แต่ต่างก็รู้สึกได้ตรงกันคุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ที่ดูซูบซีดลงเล็กน้อย หากแต่เป็นท่าทีที่นิ่งเฉย สงบเสงี่ยม และเย็นเงียบเกินวัย ราวกับสตรีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานปี หาใช่ดรุณีน้อยที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นไม่กี่วันดังเช่นก่อนหน้านางไม่อารมณ์ร้อน ไม่แสดงความเอาแต่ใจ ไม่ถามไถ่เรื่องที่เคยใส่ใจ รอยยิ้มที่เคยฉายชัดกลับจางลงสายตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับลึกล้ำ จนยากจะคาดเดาแม้ยามเอ่ยวาจา น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน สุภาพและไร้ความดุดัน แต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึก…เหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าผืนน้ำลึกสงบนิ่ง…ทว่าไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้งหลายคนกระซิบถามกันเบาๆว่าโรคภัยครั้งนี้อาจทำให้คุณหนูใหญ่โตขึ้นก่อนวัยหรือบางที…อาจมีสิ่งใดบางอย่างติดตามกลับมาพร้อมกับการฟื้นตื่นไม่มีผู้ใดรู้คำตอบ มีเพียงความรู้สึกเดียวที่ค่อยๆ ฝังรากในใจผู้คนว่า นับจากวันนี้เป็
Magbasa pa
๕ บุรุษที่ไม่ควรใส่ใจ
วันนี้ไป๋จื่อหรงตั้งใจจะออกจากจวนไปตลาดเสียหน่อย ช่วงหลายวันที่ผ่านมา นางเอาแต่อุดอู้อยู่ในเรือน หมกมุ่นกับความทรงจำในชาติก่อนและกังวลถึงอนาคตที่ยังไม่ทันเกิดขึ้นนางยกชายกระโปรงขึ้น เดินนำหน้าสาวใช้ ก้าวเท้าอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าราวกับสวรรค์มีตา กลั่นแกล้งมอบเคราะห์แรกให้แก่นางรถม้าคันใหญ่หยุดลงตรงหน้าประตูจวนพอดีเสียงฝีเท้าของทหารนักษาการดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หนักแน่น และใกล้เข้ามาไป๋จื่อหรงแทบล้มไปทั้งยืนหากนางรู้ว่าเขาจะมาตั้งแต่แรกก็คงไม่ออกมายืนในจังหวะเช่นนี้เด็ดขาดร่างบางนิ่งงัน ชะงักค้างอยู่กลางอากาศราวกับว่ากลายเป็นก้อนหินไปแล้วถึงแม้จะตาบอดแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าแต่เพียงแค่แว่วเดียว…หัวใจของนางก็พลันเต้นกระส่ำอย่างไร้จังหวะ ราวกับมันรู้ดีอยู่แล้วว่า ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นคือผู้ใดบุรุษผู้นั้น…คือผู้ที่เคยลงนามในคำสั่งประหารนางคือผู้ที่นางไม่ควรเข้าใกล้ไปชั่วชีวิตแต่บัดนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าหากนางยังฝืนก้าวเดินต่อไป ก็มีเพียงหุบเหวแห่งความตายรออยู่ ดังนั้น…นางไม่ควรเข้าใกล้อีก ไม่ควรแม้แต่จะลังเลไป๋จื่อหรงถอยหลังกลับเข้าไปด้านในจวนทันที สีหน้าของนางซีดเผือ
Magbasa pa
๖ เลิกเป็นหมาก
ที่ผ่านไม่ว่าผู้ใดต่างก็จับจ้องมองข่าวดีของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋กันทั้งสิ้น ด้วยเหตุที่ว่านายท่านไป๋เป็นขุนนางในราชสำนักได้รับความไว้วางใจมาเนิ่นนาน อีกทั้งไป๋ฮูหยินยังเป็นสหายสนิทของอดีตฮองเฮาดังนั้นแล้ว…คุณหนูไป๋และองค์รัชทายาทเซียวเหยียนหลงย่อมมีความเกี่ยวพันกันมาตั้งแต่วัยเยาว์กล่าวได้ว่า หากเห็นองค์รัชทายาทอยู่ที่ใด…ก็ย่อมต้องเห็นคุณหนูไป๋อยู่ที่นั่น ตามติดราวกับเงาไม่ห่างหากเป็นแต่ก่อน ไป๋จื่อหรงได้ยินข่าวลือเรื่องการแต่งงานนี้ ย่อมถือเป็นเรื่องมงคลเพียงได้ฟังก็ทำให้อารมณ์ของนางเบิกบานไปได้หลายวันทว่ายามนี้ สำหรับนางแล้ว มันไม่ต่างจากขุมนรกบรรยากาศภายในห้องโถงจวนสกุลไป๋เงียบงัน กลิ่นหอมชาอ่อนๆ ลอยคลุ้ง อบอวลไปทั่ว ยามนี้ทุกสายตาล้วนจับจ้องมองมาที่นางเพียงผู้เดียว“หม่อมฉันไม่ชอบดื่มชา”ไป๋จื่อหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ตรงไปตรงมานางหันกลับไปสบตากับบุรุษตรงหน้าทันที“หากหม่อมฉันจะปฏิเสธ…” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบางๆ“องค์รัชทายาทคงไม่ทรงสั่งประหารหม่อมฉัน เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้กระมัง”แม้ไป๋จื่อหรงจะจ้องสบตา สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าภายใต้
Magbasa pa
๗ นางร้ายที่ไหนกัน
หลายวันผ่านไปแม้ไป๋จื่อหรงอยากจะเก็บตัวอยู่ในเรือน ไม่ย่างก้าวออกไปที่ใด ทว่ากลับไม่อาจหลีกเลี่ยงคำคะคั้นคะยอของมารดาได้ สุดท้ายจึงต้องพาหลินเยว่ฉิงออกไปเดินตลาดตามคำสั่งไป๋ฮูหยินกล่าวว่า นางเอาแต่อยู่ในจวนมากเกินไป สมควรออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้างถ้อยคำนั้นฟังดูอ่อนโยน ทว่ากลับไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธไป๋จื่อหรงได้แต่ถอนหายใจยาวบางทีชีวิต…ก็เหวี่ยงนางกลับไปยังจุดที่ควรหลีกเลี่ยงไม่พ้นจริงๆเหตุการณ์ในชาตินี้ ไป๋จื่อหรงลองไล่คิดดูแล้ว ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปจากชาติที่แล้วช่วงเวลานี้ เดิมทีนางควรได้รับราชโองการให้เตรียมตัวเข้าสู่การคัดเลือกเข้าวังหลวงแม้ท้ายที่สุดในชาติก่อน บิดาและพี่ชายจะช่วยเหลือให้นางดึงเข้าไปพัวพันจนยืนอยู่ข้างเขาได้ทว่ายามนี้…ยิ่งนางพยายามถอยออกห่างเหตุการณ์กลับยิ่งบิดเบี้ยว ราวกับมีมือที่ตามองไม่เห็นคอยขยับหมากบนกระดานแทนยามสายของวันนี้ ไป๋จื่อหรงสวมชุดใส่สีอ่อน ไม่ปักปิ่นหรือเครื่องประดับใดเกินจำเป็น คล้ายกับตั้งใจกลืนตัวเองให้จางหายไปกับฝูงชน ตรงกันข้าม…หลินเยว่ฉิงกลับดูสดใส ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ดวงตาเปล่งประกายเมื่อได้ออกมานอกจวนเสียงผู้คนในตลาดจอแจ กลิ่นหอมขอ
Magbasa pa
๘ เริ่มจับตามอง
เหตุการณ์กลางตลาดในวันนั้นกลับกลายเป็นข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองเพียงชั่วข้ามคืนเรื่องความมีเมตตาของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ถูกเล่าขานต่อกันไม่ขาดปาก จนในที่สุดก็เล็ดลอดเข้าไปถึงวังหลวงไป๋จิ้งเหอ…หัวหน้าหน่วยองครักษ์หลวง ผู้ที่แทบไม่เคยก้าวเท้าออกนอกประตูวังหลวง แม้ข่าวลือเช่นนี้ ต่อให้ตั้งใจจะหลีกเลี่ยงเพียงใด ก็ไม่อาจรอดพ้นหูเขาไปได้แม้ระยะหลังจะไม่ได้ใกล้ชิดกับไป๋จื่อหรงมากนัก ทว่ากล่าวได้ว่าสายสัมพันธ์ทางสายเลือดยังคงแน่นแฟ้น ไม่มีผู้ใดจะรู้จักนิสัยแท้จริงของไป๋จื่อหรงดีไปกว่าเขาอีกแล้วภายนอก นางคือคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ เรียบร้อย สง่างาม เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์นั้น…กลับเป็นเพียงกระเบื้องเคลือบเงาที่ปิดบังความจริงเอาไว้นิสัยแท้จริงของไป๋จื่อหรงนั้น ดื้อรั้น เอาแต่ใจ และร้ายกาจไม่น้อย หากผู้ใดทำให้นางไม่พอใจ ไม่ถูกใจ หรือขัดความต้องการ ก็พร้อมจะถูกโทสะของนางเล่นงานได้โดยง่ายเพราะฉะนั้นแล้ว..ข่าวลือที่ว่า ไป๋จื่อหรงยินยอมควักเงินออกมาช่วยเหลือเด็กหัวขโมย แถมยังปกป้องอีกฝ่ายต่อหน้าผู้คนอีกการกระทำเช่นนี้ จึงผิดแปลกไปอย่างสิ้นเชิงไม่กี่วันก่อน ไป๋จิ้งเหอเพ
Magbasa pa
๙ สหายหรือศัตรู
ณ จวนสกุลไป๋“หมายความว่าอย่างไร…แต่งงานหรือเจ้าคะ”น้ำเสียงของไป๋ฮูหยินสั่นพร่า พลางลุกพรวดพราดขึ้นจากเก้าอี้ทันที ราวกับเพิ่งนั่งทับเหล็กร้อน สีหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นจนไม่อาจปิดบังได้แม้ฐานะของสกุลไป๋จะสูงส่ง เป็นที่อิจฉาของผู้คนทั้งเมืองทว่า…หากต้องส่งไป๋จื่อหรงเข้าไปในวังหลวงในสายตาของผู้เป็นมารดา นั่นไม่ต่างจากการผลักบุตรสาวลงสู่หุบเหวลึกที่เต็มไปด้วยขวากหนามที่นั่น…เป็นสถานที่ที่ผู้คนอยากหลุดพ้นแต่มีน้อยนักที่ได้ออกมาโดยยังคงเป็นคนเดิม“ข้าไม่เห็นด้วย”ไป๋ฮูหยินเอ่ยเสียงแข็ง มือที่กำชายแขนเสื้อสั่นระริกนางส่ายหน้าไปมา “วังหลวงไม่ใช่สถานที่ของสตรีธรรมดา ต่อให้นางเป็นบุตรสาวสกุลไป๋ ก็หาได้ปลอดภัยไม่!”ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีทางเห็นเด้วยยอมให้ไป๋จื่อหรงเข้าไปเด็ดขาด!นายท่านไป๋ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของภรรยาแล้วก็ถอนหายใจยาว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ยกแขนโอบไหล่นางไว้ด้วยท่าทีอ่อนโยน“ใจเย็นก่อนเถอะ”น้ำเสียงของเขาแผ่วลง “อย่างไรเสีย…สกุลไป๋ก็ยังมีอำนาจอยู่ในมือ หากคนผู้นั้นคิดจะตัดสินสิ่งใด ก็คงต
Magbasa pa
๑๐ กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย
กัวหลิงเออร์แค่นหัวเราะร่อออกมาเบาๆ ทว่ากลับยาวนานเสียจนหางตาเอ่อชื้น น้ำเสียงฟังคล้ายได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต แต่แฝงด้วยบางอย่างที่ยากจะบอกได้ใบหน้าของนางขึ้นสีระเรื่อจางๆ คล้ายบุปผาที่ถูกแดดอ่อนต้อง ไม่แน่ชัดว่าเป็นเพราะโทสะที่พยายามกล้ำกลืน หรือเป็นเพราะความเย้ยหยันที่ไม่คิดปิดบังสายตาของกัวหลิงเออร์ปรายมองไปยังไป๋จื่อหรงอย่างช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง ท่าทางคล้ายกำลังข่มหัวเราะอีกระลอก รอยยิ้มกว้างที่ปรากฏบนใบหน้าคนงามทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงอย่างประหลาด“แน่นอนว่าคุณหนูไป๋…”นางเอ่ยเสียงอ่อน “ย่อมต้องมีอายุยืนยาวแน่”คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำอวยพร ทว่าจังหวะเว้นวรรคกลับทำให้ความหมายบิดเบี้ยวไปอย่างน่าฟังกัวหลิงเออร์หยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาจากไป๋จื่อหรง หันไปมองนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีอ่อนในยามสายดูสงบเกินไป ราวกับไม่รับรู้ความเชือดเฉือนที่กำลังเกิดขึ้นในเรือน“เกรงว่าปานนี้…” นางกล่าวต่อช้าๆ “สวรรค์คงลำบากใจไม่น้อย ต่อคำขอพรของผู้คนมากมาย”ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ ลูบแขนเสื้อของตนเอง น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบ“เพราะคุณหนูไป๋เป็นคนจิตใจดี มีเมตตาเสมอ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status