นางร้ายผู้นี้จะไม่เดินตามบทเดิม

ความมืดค่อยๆ ถอยห่างออกไป ราวกับมีใครบางคนค่อยๆ ดึงม่านหนาทึบออกจากดวงตาไป๋จื่อหรงสะดุ้งเฮือก ลมหายใจของนางติดขัด หอบถี่อย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแน่นอก เจ็บร้าวไปทั้งร่างราวกับยังคงรู้สึกถึงคมดาบที่ฟาดลงบนลำคอแม่นยำอย่างโหดเหี้ยม ความเย็นเฉียบของโลหะ และแรงกระแทกสุดท้าย…ยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำนาง…ยังไม่ตายงั้นหรือ?เสียงลมหายใจของตนเองดังก้องอยู่ในโสตประสาท หยาดเหงื่อเย็นชุ่มไหลอาบแผ่นหลังจนอาภรณ์แนบชิดผิวกาย สองมือกำผ้าห่มแน่น ราวกับมันคือหลักยึดเดียวที่ยืนยันได้ว่านางยังมีตัวตนนางยังหายใจและยังมีชีวิตกลิ่นฉุนอ่อนๆ ของสมุนไพรลอยมาแตะปลายจมูก อบอวลและอ่อนโยน หาใช่กลิ่นคาวเลือด ไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของลานประหารไป๋จื่อหรงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้นางชะงักงันเพดานไม้แกะสลักลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตงดงาม ม่านผืนบางสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบาแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างนุ่มนวล ทั้งอบอุ่น…และดูสงบในคราเดียวกันนี่คือเรือนของนาง ไม่ใช่คุกอับชื้น ไม่ใช่ลานประหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นความตาย และไม่ใช่นรกที่เต็มไปด้วยเสียงสาปแช่ง แต่เป็นห้องที่นางคุ้นเคยและในเ

ภายหลังจากคุณหนูใหญ่ล้มป่วยหนัก และเพิ่งฟื้นหายดีได้เพียงสองสามวันไม่ว่าผู้ใดในจวนสกุลไป๋…ล้วนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติตั้งแต่สาวใช้ใกล้ชิดไปจนถึงสาวใช้ซักล้าง หรือแม่บ้านจวนไปจนถึงบ่าวรับใช้ที่แทบไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้เรือนหลักทุกคนต่างพูดไม่ออก แต่ต่างก็รู้สึกได้ตรงกันคุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ที่ดูซูบซีดลงเล็กน้อย หากแต่เป็นท่าทีที่นิ่งเฉย สงบเสงี่ยม และเย็นเงียบเกินวัย ราวกับสตรีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานปี หาใช่ดรุณีน้อยที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นไม่กี่วันดังเช่นก่อนหน้านางไม่อารมณ์ร้อน ไม่แสดงความเอาแต่ใจ ไม่ถามไถ่เรื่องที่เคยใส่ใจ รอยยิ้มที่เคยฉายชัดกลับจางลงสายตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับลึกล้ำ จนยากจะคาดเดาแม้ยามเอ่ยวาจา น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน สุภาพและไร้ความดุดัน แต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึก…เหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าผืนน้ำลึกสงบนิ่ง…ทว่าไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้งหลายคนกระซิบถามกันเบาๆว่าโรคภัยครั้งนี้อาจทำให้คุณหนูใหญ่โตขึ้นก่อนวัยหรือบางที…อาจมีสิ่งใดบางอย่างติดตามกลับมาพร้อมกับการฟื้นตื่นไม่มีผู้ใดรู้คำตอบ มีเพียงความรู้สึกเดียวที่ค่อยๆ ฝังรากในใจผู้คนว่า นับจากวันนี้เป็

ที่ผ่านไม่ว่าผู้ใดต่างก็จับจ้องมองข่าวดีของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋กันทั้งสิ้น ด้วยเหตุที่ว่านายท่านไป๋เป็นขุนนางในราชสำนักได้รับความไว้วางใจมาเนิ่นนาน อีกทั้งไป๋ฮูหยินยังเป็นสหายสนิทของอดีตฮองเฮาดังนั้นแล้ว…คุณหนูไป๋และองค์รัชทายาทเซียวเหยียนหลงย่อมมีความเกี่ยวพันกันมาตั้งแต่วัยเยาว์กล่าวได้ว่า หากเห็นองค์รัชทายาทอยู่ที่ใด…ก็ย่อมต้องเห็นคุณหนูไป๋อยู่ที่นั่น ตามติดราวกับเงาไม่ห่างหากเป็นแต่ก่อน ไป๋จื่อหรงได้ยินข่าวลือเรื่องการแต่งงานนี้ ย่อมถือเป็นเรื่องมงคลเพียงได้ฟังก็ทำให้อารมณ์ของนางเบิกบานไปได้หลายวันทว่ายามนี้ สำหรับนางแล้ว มันไม่ต่างจากขุมนรกบรรยากาศภายในห้องโถงจวนสกุลไป๋เงียบงัน กลิ่นหอมชาอ่อนๆ ลอยคลุ้ง อบอวลไปทั่ว ยามนี้ทุกสายตาล้วนจับจ้องมองมาที่นางเพียงผู้เดียว“หม่อมฉันไม่ชอบดื่มชา”ไป๋จื่อหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ตรงไปตรงมานางหันกลับไปสบตากับบุรุษตรงหน้าทันที“หากหม่อมฉันจะปฏิเสธ…” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบางๆ“องค์รัชทายาทคงไม่ทรงสั่งประหารหม่อมฉัน เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้กระมัง”แม้ไป๋จื่อหรงจะจ้องสบตา สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าภายใต้

เหตุการณ์กลางตลาดในวันนั้นกลับกลายเป็นข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองเพียงชั่วข้ามคืนเรื่องความมีเมตตาของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ถูกเล่าขานต่อกันไม่ขาดปาก จนในที่สุดก็เล็ดลอดเข้าไปถึงวังหลวงไป๋จิ้งเหอ…หัวหน้าหน่วยองครักษ์หลวง ผู้ที่แทบไม่เคยก้าวเท้าออกนอกประตูวังหลวง แม้ข่าวลือเช่นนี้ ต่อให้ตั้งใจจะหลีกเลี่ยงเพียงใด ก็ไม่อาจรอดพ้นหูเขาไปได้แม้ระยะหลังจะไม่ได้ใกล้ชิดกับไป๋จื่อหรงมากนัก ทว่ากล่าวได้ว่าสายสัมพันธ์ทางสายเลือดยังคงแน่นแฟ้น ไม่มีผู้ใดจะรู้จักนิสัยแท้จริงของไป๋จื่อหรงดีไปกว่าเขาอีกแล้วภายนอก นางคือคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ เรียบร้อย สง่างาม เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์นั้น…กลับเป็นเพียงกระเบื้องเคลือบเงาที่ปิดบังความจริงเอาไว้นิสัยแท้จริงของไป๋จื่อหรงนั้น ดื้อรั้น เอาแต่ใจ และร้ายกาจไม่น้อย หากผู้ใดทำให้นางไม่พอใจ ไม่ถูกใจ หรือขัดความต้องการ ก็พร้อมจะถูกโทสะของนางเล่นงานได้โดยง่ายเพราะฉะนั้นแล้ว..ข่าวลือที่ว่า ไป๋จื่อหรงยินยอมควักเงินออกมาช่วยเหลือเด็กหัวขโมย แถมยังปกป้องอีกฝ่ายต่อหน้าผู้คนอีกการกระทำเช่นนี้ จึงผิดแปลกไปอย่างสิ้นเชิงไม่กี่วันก่อน ไป๋จิ้งเหอเพ

กัวหลิงเออร์แค่นหัวเราะร่อออกมาเบาๆ ทว่ากลับยาวนานเสียจนหางตาเอ่อชื้น น้ำเสียงฟังคล้ายได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต แต่แฝงด้วยบางอย่างที่ยากจะบอกได้ใบหน้าของนางขึ้นสีระเรื่อจางๆ คล้ายบุปผาที่ถูกแดดอ่อนต้อง ไม่แน่ชัดว่าเป็นเพราะโทสะที่พยายามกล้ำกลืน หรือเป็นเพราะความเย้ยหยันที่ไม่คิดปิดบังสายตาของกัวหลิงเออร์ปรายมองไปยังไป๋จื่อหรงอย่างช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง ท่าทางคล้ายกำลังข่มหัวเราะอีกระลอก รอยยิ้มกว้างที่ปรากฏบนใบหน้าคนงามทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงอย่างประหลาด“แน่นอนว่าคุณหนูไป๋…”นางเอ่ยเสียงอ่อน “ย่อมต้องมีอายุยืนยาวแน่”คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำอวยพร ทว่าจังหวะเว้นวรรคกลับทำให้ความหมายบิดเบี้ยวไปอย่างน่าฟังกัวหลิงเออร์หยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาจากไป๋จื่อหรง หันไปมองนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีอ่อนในยามสายดูสงบเกินไป ราวกับไม่รับรู้ความเชือดเฉือนที่กำลังเกิดขึ้นในเรือน“เกรงว่าปานนี้…” นางกล่าวต่อช้าๆ “สวรรค์คงลำบากใจไม่น้อย ต่อคำขอพรของผู้คนมากมาย”ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ ลูบแขนเสื้อของตนเอง น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบ“เพราะคุณหนูไป๋เป็นคนจิตใจดี มีเมตตาเสมอ