ไป๋จื่อหรงเคยคิดว่า นางถอยออกมาไกลพอแล้วตราบใดที่ไม่เฉียดเข้าใกล้วังหลวง เส้นทางซึ่งเคยนำพานางไปสู่ลานประหารและชะตากรรมเดิม…ย่อมไม่มีวันหวนกลับมาทว่าไป๋จื่อหรงกลับคิดผิดราวกับสวรรค์ยังไม่ยอมปล่อยนางไปง่ายๆ เมื่อยามเช้าตรู่วันนี้ ก่อนฟ้าจะทันสาง แสงแรกของอรุณยังไม่ทันแตะขอบหลังคาราชโองการฉบับหนึ่งจากวังหลวงก็ถูกส่งมาถึงจวนสกุลไป๋ไม่มีขบวนใหญ่โตเอิกเกริก ไม่มีเสียงฆ้องกลอง มีเพียงขันทีผู้หนึ่งพร้อมกับกล่องไม้สีดำสนิทเดินทางมาอย่างเงียบงัน ทว่ากลับหนักอึ้งยิ่งกว่าสิ่งใดชิงเหอเข้ามาปลุกนางด้วยสีหน้าซีดเผือด เอ่ยเพียงประโยคเดียวว่า…มีราชโองการจากวังหลวงมาส่งมาถึง จำต้องออกไปรับเพียงเท่านั้น ความง่วงงุนที่มีทั้งหมดก็หายไปในพริบตาดวงตาของไป๋จื่อหรงเบิกกว้าง หัวใจร่วงวูบ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นคว้ากระชากลงเหวลึกยามนี้ นางกำลังคุกเข่าอยู่กลางลานกว้างของจวน พื้นหินที่เย็นเฉียบซึมผ่านเข่าคล้ายแล่นเข้าสู่กระดูกจนร่างสั่นสะท้านลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่อาจควบคุม ริมฝีปากแห้งผาก ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ความรู้สึกภายในเหมือนมีคมดาบคมกริบจ่ออยู่ที่ลำคอ ราวกับว่า…หากนางขยับผิดเพียงเสี้ยวเดียวคมดาบนั
Read more
LOGIN
