All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 111 - Chapter 120

ภายในห้องนอนใหญ่ในตอนสายๆ ราเมศวางชามข้าวต้มที่ว่างเปล่าลงบนถาดข้างหัวเตียง เขาหยิบกระดาษทิชชู่มาซับมุมปากให้แพรวพรรณที่นั่งพิงหมอนทำตาแป๋วอยู่อย่างเบามือ "เก่งมากลูก... กินหมดชามเลย" เขาระบายยิ้มอบอุ่น ฝ่ามือหนาลูบศีรษะทุยสวยอย่างแสนรัก "เห็นมั้ย... พอท้องอิ่มหน้าตาก็สดใสขึ้นเยอะ ไม่ซีดเป็นไก่ต้มเหมือนเมื่อเช้าแล้ว" เขาก้มลงกดจูบหน้าผากมนเบาๆ "นอนพักซะนะ เดี๋ยวพ่อเอาถาดลงไปเก็บข้างล่างก่อน แล้วจะขึ้นมาดูอาการใหม่" ราเมศทำท่าจะผละตัวลุกขึ้น ทว่า... มือนุ่มนิ่มของคนป่วยกลับคว้าเข้าที่ข้อมือแกร่ง รั้งตัวเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน "เดี๋ยวสิคะพ่อ..." เธอช้อนตาอ้อน แววตาที่เคยมองดูง่วงซึม บัดนี้กลับฉายแววซุกซนวาววับ"พ่อบอกว่าจะอยู่ดูแลหนูไม่ใช่เหรอคะ... นี่หนูเพิ่งกินข้าวเสร็จเองนะ จะรีบทิ้งหนูไปไหนแล้วเนี่ย" "พ่อแค่จะเอาถาดไปเก็บเอง...เดี๋ยวพ่อก็ขึ้นมา... หนูอยากได้อะไรเพิ่มรึเปล่า เอาน้ำผลไม้ หรือผลไม้สดดีไหม พ่อจะปอกมาให้" แพรวพรรณส่ายหน้าช้าๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือบางจากข้อมือเขา... ไต่ระดับขึ้นมาตามท่อนแขนกำยำ ลากไล้ผ่านไหล่กว้าง แล้วเลื่อนต่ำลงไป

"ได้ครับ... เดี๋ยวหมอราเมศจัดวัคซีนเข็มสองให้ชุดใหญ่... เอาให้ลุกเดินไม่ขึ้นเลยคอยดู" "แต่ว่าขอหมอพักหายใจสักห้านาทีนะคนเก่ง... เดี๋ยวจะตื่นมาจัด 'วัคซีนเข็มสอง' กันเชื้อให้..." แต่ทว่า... ฟุ่บ... แรงยุบยวบยาบข้างลำตัว และสัมผัสนุ่มนิ่มอุ่นจัดที่คืบคลานขึ้นมาบนแผงอก ทำให้เขาลืมตาโพลงขึ้นมาทันที แพรวพรรณในสภาพเปลือยเปล่า มีเพียงสร้อยคอทองคำขาวเส้นจิ๋วห้อยติดคอ กำลังค่อยๆ คลานเข่าขึ้นมานั่งคร่อมทับบนหน้าท้องแกร่งของเขา ผมยาวสลวยชื้นเหงื่อทิ้งตัวลงมาคลอเคลียใบหน้าคมเข้ม หน้าอกอวบอิ่มคู่สวยแกว่งไกวหยอกล้อสายตา ริมฝีปากบวมเจ่อเผยอออกเล็กน้อย ส่งสายตายั่วยวนชนิดที่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยต้องยอมสยบแทบเท้า "ห้านาทีมันนานไปค่ะคุณหมอ..." เธอกระซิบเสียงพร่า วางสองมือเล็กลงบนแผงอกกว้าง แล้วออกแรงดันไหล่เขาให้นอนราบลงไปกับหมอน "เมื่อกี้คุณหมอออกแรงฉีดยาให้หนูเยอะแล้ว... ตานี้คนไข้ขอเป็นคนคุมเข็มแท่งนี้เองบ้างนะค้าา" ราเมศกลืนน้ำลายเอือก มองภาพนางฟ้าจำแลงในคราบแม่เสือสาวตรงหน้าด้วยความหลงใหล "เอาจริงดิเรา... ปกติชอบนอนครางเฉยๆ ให้พ่อทำให้นี่นา" "ก็วันนี้... หนูอยากกลืนเข็มของพ่อให้ลึกที่สุดนี่ค

เช้าวันใหม่ แพรวพรรณในชุดเดรสทำงานสีครีมเรียบหรูยืนหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวหยิบลิปสติกสีนู้ดขึ้นมาเติมเพื่อกลบความซีดเซียวบนริมฝีปากที่ยังคงหลงเหลือจากอาการป่วยเมื่อวาน ใบหน้าสวยหวานดูอิดโรยเล็กน้อยใต้เครื่องสำอางบางเบา "สู้หน่อยยัยแพรว... วันนี้มีประชุมบอร์ดบริหาร... จะมาทำตัวอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด" เธอพึมพำกับตัวเองในกระจก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจ "เดี๋ยวตาลุงพวกนั้นจะหาว่าเป็นเด็กเส้น... เป็นกาฝากกินเงินเดือน" แกร๊ก เสียงเปิดประตูห้องแต่งตัวดังขึ้น พร้อมกับราเมศในชุดลำลองสบายๆ เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวผ้าลินินสีเบจ ผมเผ้ายังไม่ได้เซ็ตทรง ดูแปลกตาไปจากลุคท่านประธานเนี้ยบกริบ ราเมศชะงักฝีเท้าทันทีที่เห็นสภาพลูกสาวตัวน้อย คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปม สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "แต่งตัวจะไปไหนฮะ" เสียงทุ้มต่ำถาม เรียบนิ่งแต่น่าเกรงขาม แพรวพรรณสะดุ้ง หันมายิ้มแห้งๆ ให้สามีพ่วงคุณพ่อ "ก็... ไปทำงานไงคะพ่อ วันนี้มีประชุมบอร์ดตอนสิบโมงเช้านะคะ หนูต้องไปเตรียมเอกสารสรุปยอดขายไตรมาส..." "ใครอนุญาต" เขาจ้องหน้าส

ตึก... ตึก... ตึก... เสียงส้นรองเท้าผ้าใบเหยียบย่ำลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชไพศาล แพทเดินฮัมเพลงเข้ามาด้วยอารมณ์เบิกบานที่สุดในรอบหลายปี รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้า แม้จะอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มของพี่ชายที่ยืมมาใส่แก้ขัด ในมือหิ้วถุงกระดาษใส่ชุดเดรสสีแดงของเมื่อคืนก่อน ความรู้สึกอบอุ่นจากจูบแรกในรถ และความสะใจที่ได้รู้ความลับดำมืดจากปากพี่แบงค์เมื่อเช้า ทำให้เธอมองบ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็นเสมือนกรงขังเปลี่ยนไป ตอนนี้เธอไม่กลัวอีกแล้ว... เพราะเธอมีแบคอัพเป็นถึง 'อาธนา' ฮีโร่สายโหดที่เคยฟาดพ่อเธอจนหน้าหงายพังพินาศมาแล้ว "อารมณ์ดีเหลือเกินนะ คงจะลืมไปแล้วมั้งว่าตัวเองใช้นามสกุลอะไร!" เสีงพ่อเธอตวัดดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียงฮัมเพลง แพทชะงักเท้า ค่อยๆ หันหน้าไปมองทางห้องรับแขก พจน์ ผู้เป็นพ่อนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีสีดำคลาสสิก ในมือถือแท็บเล็ต แววตาที่มองลอดแว่นสายตาออกมานั้นเต็มไปด้วยความคุกรุ่นไม่พอใจ แพทถอนลมหายใจยาว ปรับสีหน้าจากที่กำลังยิ้มแย้มเป็นเรียบตึงทันที "แพทไม่เคยลืมหรอกค่ะว่าตัวเองนามสกุลอะไร... คุณพ่อเล่นกรอกหูย้ำอยู่ทุกว

ฝีเท้าหนักหน่วงย่ำไปตามทางเดินปูพรมหนานุ่ม แพทมุ่งหน้าไปยังห้องพักส่วนตัวของคุณปู่ สองมือเล็กกำหมัดแน่นความชาที่ซีกแก้มซ้ายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปวดตุบๆ รสฝาดคาวเลือดยังคงติดอยู่ที่มุมปาก แต่ความเจ็บปวดทางกายหรือจะสู้ความขยะแขยงรังเกียจในใจที่เธอมีต่อผู้เป็นพ่อ เมื่อมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ แพทสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านให้สงบลง เธอไม่อยากให้คุณปู่ต้องมาตกใจเสียขวัญ แต่ก็รู้ดีว่ารอยตบแดงเถือกบนหน้ามันปิดไม่มิด มือบางยกขึ้นเคาะประตูเบาๆ สองสามครั้ง ก๊อก... ก๊อก... "เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อค" เสียงแหบพร่าแต่ยังคงความทรงอำนาจของเจ้าสัวเกรียงไกรดังลอดออกมา แพทผลักประตูเปิดกว้าง ภายในห้องสว่างไสว เจ้าสัวเกรียงไกรในชุดกุยเฮงสวมทับด้วยเสื้อคลุมบางๆ กำลังนั่งเอนหลังจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจอยู่ที่เก้าอี้โยกริมหน้าต่างบานใหญ่ "คุณปู่ขา..." แพทเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว เจ้าสัวลดหน้าหนังสือพิมพ์ลง หันมามองหลานสาวคนโปรดด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาฝ้าฟางปะทะเข้ากับรอยแดงเถือกเป็นรูปนิ้วมือทั้งห้าบนแก้มขาวเนียน และรอยช้ำเลือดซิบที่มุมปาก รอยยิ้มของชายชราก