บรรยากาศในห้องอาหารวีไอพีส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของโรงแรมอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารฝรั่งเศสและซีฟู้ดระดับพรีเมียม แต่สิ่งที่โดดเด่นทะลุกลิ่นเห็ดทรัฟเฟิลออกมา ก็คือ 'กลิ่นความรัก' ที่หวานเลี่ยนจนมดแทบจะขึ้นโต๊ะอาหารธนาในโหมดโคแก่สายสปอยล์ กำลังบรรจงใช้ส้อมและมีดแกะกุ้งล็อบสเตอร์ตัวโตอย่างชำนาญ ก่อนจะจิ้มเนื้อขาวอวบเด้งๆ ไปจ่อที่ริมฝีปากอิ่มของแพท ที่นั่งอ้าปากรอรับบริการระดับวีไอพีประหนึ่งคุณหนูผู้ทำอะไรไม่เป็น (ซึ่งก็ทำไม่เป็นจริงๆ นั่นแหละ)"อ้ามมม... หูยยย อร่อยจังเลยค่ะผัวขา แกะเก่งจังเลย ไม่มีเปลือกทิ่มเหงือกหนูเลยสักนิด" แพทเคี้ยวตุ้ยๆ ยิ้มกว้างจนตาหยี เอียงคอซบไหล่หนาของธนาอย่างออดอ้อน"ค่อยๆ เคี้ยวลูก เดี๋ยวติดคอ" ธนายิ้มละมุน เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูมาซับมุมปากให้เด็กสาวอย่างทะนุถนอม "อยากกินหอยเชลล์ไหม เดี๋ยวอาหั่นแบ่งให้"ภาพความหวานเลี่ยนตัดสลับไปที่ฝั่งของราเมศ ที่กำลังหั่นสเต๊กเนื้อวากิวระดับ A5 ชิ้นพอดีคำป้อนเข้าปากแพรวพรรณ พร้อมกับกระซิบกระซาบหยอกล้อกันเสียงเบาจนแพรวพรรณหน้าแดงแปร๊ด ตีอกสามีรุ่นพ่อไปหนึ่งทีแก้เขินและท่ามกลางดงสมาคมคนคลั่งรักทั้งสองคู่... มีสิ่งมีชีวิตท
Read more