All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 91 - Chapter 100

ครืดดดด! เสียงสว่านเจาะปูนดังก้องกังวานแข่งกับเสียงคนงานที่เดินขวักไขว่ แต่สิ่งที่ทำให้ราเมศหงุดหงิดจนคิ้วกระตุกยิกๆ คือไอ้หนุ่มหน้าหล่อที่ยืนเบียดเมียเขาอยู่ตรงหน้าต่างหาก! "ตรงนี้ผมว่าเราทุบกำแพงออก ทำเป็นกระจก Curve ดีกว่าครับคุณแพรว" กวิน สถาปนิกหนุ่มวัยยี่สิบห้าในชุดเชิ้ตลายสก็อตพับแขน ชี้มือไปที่โครงสร้างเสาเดิม ท่าทางขี้เล่นและรอยยิ้มเข้าถึงง่ายของเขากำลังทำให้ท่านประธานเดือดปุดๆ "กระจก Curve เหรอคะ?" แพรวพรรณในหมวกนิรภัยสีขาวทำตาโตสนใจ "ไอเดียดีมากเลยค่ะคุณวิน! แพรวก็ว่าตรงนี้มันทึบไป ถ้าเปิดโล่งรับแสงธรรมชาติ... มุมนี้ถ่ายรูปสวยแน่นอน!" "ใช่ไหมครับ!" กวินดีดนิ้วเปาะ ขยับตัวเข้าไปชิดแพรวพรรณ กางแปลนบนโต๊ะทำงานชั่วคราวชี้ให้ดูจนไหล่แทบจะเกยกัน "We speak the same language! ผมรู้เลยว่าคนเจนเราชอบอะไร มันต้อง Minimal but Functional ถ่ายรูปลงสตอรี่แล้วปัง... วัยรุ่นจองเต็มแน่ครับ" ราเมศยืนกอดอกแน่น "อะแฮ่ม!" เขากระแอมเสียงดังจนคอแทบแตก ก้าวพรวดเดียวเข้าไปแทรกกลางยืนคั่นระหว่างคนทั้งสอง "ขอโทษนะครับคุณสถาปนิก..." สายตาคมกริบกวาดมองกวินหัวจรดเท้าอย่างประเมินค่าและกดดัน "กระจก

ณ ไซต์งานรีโนเวท ชั้น G (หลังจากที่ราเมศลากแพรวพรรณออกไป) ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ก่อสร้างชั่วขณะ ทิ้งไว้เพียงฝุ่นละอองที่ลอยคว้างและกลิ่นอายความมาคุที่ ราเมศ ทิ้งไว้ กวิน สถาปนิกหนุ่มยืนเกาหัวแกรกๆ มองตามหลังบานประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทไปแล้วด้วยความงุนงง ในมือยังถือกาแฟค้างอยู่ "เฮ้ย... กูทำไรผิดวะ" กวินหันมาถามเพื่อนสนิทอย่าง แบงค์ ที่ยืนล้วงกระเป๋ามองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ "กูแค่คุยเรื่องงาน... แล้วก็ชวนไปกินข้าวตามมารยาท... ทำไมท่านประธานแกมองกูเหมือนจะสั่งเก็บวะไอ้แบงค์? หรือกูไปทุบเสาบ้านแก?" แพท ที่ยืนอยู่ข้างๆ แบงค์ ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดัง เพี้ยะ! "โอ๊ยยย! ตายๆๆ ยัยแพท! ปากพาซวยแท้ๆ!" เธอทำหน้าเหมือนคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมปิดแก๊สที่บ้าน แต่หนักกว่านั้นคือเธอลืมไปสนิทว่า คุณอา ของเธอนั้น ไม่ใช่แค่พ่อธรรมดาๆ "ลืมไปได้ยังไงเนี่ย..." แพทบ่นพึมพำ หน้าซีดเผือด "ลืมไปได้ไงว่าอาเมศหวงแพรวยิ่งกว่าจงอางหวงไข่... แถมไอ้ที่เราแซวว่า เคมีเข้ากัน เหมาะสมกัน เนี่ย... มันไปเหยียบตาปลาแกเข้าเต็มๆ!" "เหยียบตาปลา" กวินขมวดคิ้ว "หมายถึงไงแพท ก็แกเป็นพ่อ... พ่อก็ต้องหวงลูกสาวเป็นธรรมดาป่ะ

"อ๊ะ! พ่อ!"แพรวพรรณอุทานเสียงหลงเมื่อจูบที่กำลังร้อนระห่ำถูกผละออกกะทันหัน ราเมศไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว มือหนาจับไหล่บางหมุนขวับ! แผ่นหลังบอบบางถูกดึงไปบดเบียดกับแผงอกกว้าง สองแขนแกร่งสอดเข้ามาโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่น ล็อคตัวเธอให้เผชิญหน้ากับบานกระจกเงาบานใหญ่ในลิฟต์ผู้บริหารที่ยังคงหยุดนิ่งเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังก้องคราบฝุ่นปูนจากไซต์งานชั้น G ยังจางๆ อยู่บนปลายขากางเกงของเขา แต่ราเมศไม่สนใจอะไรทั้งนั้น"ลืมตาสิ..."เสียงทุ้มกระซิบสั่งชิดใบหู ลมหายใจรินรดต้นคอระหงจนเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว"มองเข้าไปในกระจกสิแพรว... ลืมตาขึ้นมาดู"แพรวพรรณกัดริมฝีปาก ค่อยๆลืมตาขึ้นตามคำสั่งภาพในกระจกสะท้อนร่างของผู้ชายวัยสี่สิบแปดที่ดูภูมิฐาน ทรงอำนาจ กำลังกอดรัดเด็กสาวรุ่นลูกไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน ความต่างของขนาดตัวและวัยมันชัดเจนเสียจนใจสั่น"เห็นไหม..." ราเมศเกยคางลงบนไหล่บาง กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น มือหนาข้างหนึ่งทาบลงบนหน้าท้องแบนราบ ส่วนอีกข้างลูบไล้ขึ้นมาตามลำแขน "เห็นผู้ชายคนนี้ไหมแพรว... ผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังหนูอยู่ตอนนี้""เห็นค่ะ...""ผู้ชายคนนี้มันอาจจะแก่กว่าหนู... ขี้บ่น... แล้วก็คง

เสียงหอบหายใจยังคงดังประสานกันในห้องพักผู้บริหารที่เย็นฉ่ำ ราเมศนอนหงายแผ่หลาอยู่บนโซฟาเบดกำมะหยี่ แผงอกเปลือยเปล่ากระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง แพรวพรรณซบหน้าลงกับอกกว้าง นิ้วเรียวกรีดกรายลูบไล้ลอนหน้าท้องที่ชุ่มเหงื่อเล่นอย่างเพลิดเพลินแต่ความสงบเงียบคงอยู่ได้ไม่กี่นาที... มือซุกซนของคนตัวเล็กก็เลื้อยต่ำลงไปเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้อง ผ่านไรขนอ่อน และไปหยุดที่ท่อนล่าง"พ่อขา...ถามจริงๆ นะ... พ่อเหนื่อยหรือยังคะ"ราเมศลืมตาขึ้นมองคนบนร่าง ยิ้มมุมปากรู้ทัน "ทำไม... จะแกล้งยั่วอะไรพ่ออีก""ไม่ได้แกล้งซะหน่อย..."แพรวพรรณขยับตัวลุกขึ้นนั่งคร่อมทับหน้าขา สายตาหลุบมองความเป็นชายที่เพิ่งสงบลงได้ไม่นาน ปลายนิ้วเล็กเขี่ยวนรอบส่วนหัวบานหยักเบาๆ ก่อนจะกำรอบลำแล้วเริ่มรูดขึ้นลงช้าๆ"ควยพ่อแข็งสู้มือหนูอีกแล้ว..." เธอกระซิบเสียงพร่า บีบเค้นเล่นปลุกเร้าให้มันขยายตัว "เก่งจัง... เอาก็เก่ง แข็งก็เก่ง... ผัวขาาา""ซี๊ดดด... แพรว...พ่อเพิ่งเสร็จไปนะ จะเอาให้ตายคาอกเลยหรือไง""ก็หนูยังไม่อิ่มนี่คะ..." เธอโน้มตัวลงไปกระซิบชิดริมฝีปากเขา บดสะโพกมนลงกับหน้าขา ถูไถร่องสวาทที่ยังแฉะเยิ้มกับท่อนเอ็น "ของหนูบอกว่า

"เช้ดดดด..." แบงค์อุทานลากเสียงยาว "งานเข้าของจริง" "ยิ่งกว่างานเข้าอีกพี่!" ยิหวาเบิกตาโต อินจัด "ตอนนั้นมีผู้ชายชื่อ ท็อป... ท่าทางเจ้าชู้ๆ หน่อย เข้ามานัวเนียแพรว พยายามจะโอบเอว ลวนลามนิดๆ ยัยแพรวก็เมาๆ มึนๆ ไม่ทันระวังตัว วินาทีนั้นแหละ... ประตูผับเปิดผัวะ!" ยิหวาตบมือฉาดใหญ่ทำซาวด์เอฟเฟกต์ "อาเมศเดินเข้ามา... หน้าแกเนี่ยดำทะมึนเป็นยักษ์เลย!แกเดินดุ่มๆ แหวกผู้คนเข้ามา... แล้วตะโกนลั่นร้านเลยว่า 'เอามือสกปรกของมึง... ออกจากตัวลูกสาวกู!'" "กรี๊ดดด! แด๊ดดี้มากกก!" แพทหวีดร้องลืมตัว ยกมือปิดปาก "แล้วไงต่อแก อาเมศต่อยมั้ย!?" "จะเหลือเหรอ!" ยิหวายักคิ้ว "อาเมศซัดเปรี้ยงเข้าหน้าไอ้ท็อปจนร่วงไปกองกับพื้น! เลือดกบปากเลยจ้า! แล้วก็ประกาศก้องกลางร้านเลยนะ... ว่าแพรวเป็น 'ผู้หญิงของกู'... ไม่ใช่แค่ลูกแล้วนะ ณ จุดนั้นคือหวงแบบผู้ชายหวงเมียชัดๆ!" แบงค์ฟังจบก็ยิ้มกริ่ม ส่ายหน้าช้าๆ "โห... คุณราเมศนี่ของจริงว่ะ ไม่แปลกใจเลยที่วันนี้แกจะของขึ้นตอนเห็นไอ้กวิน ประวัติศาสตร์มันเกือบจะซ้ำรอยนี่เอง" "ใช่ค่ะ..." ยิหวาสรุปปิดท้าย "หลังจากช็อตนั้น อาเมศก็ลากยัยแพรวขึ้นรถสปอร์ตกลับบ้านไปเลย... แล้ว