All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 131 - Chapter 140

"ใครที่มันกล้ามาทำร้ายหนู มาดูถูกหนู... ต่อให้เป็นพ่อแท้ๆ ของหนู อาคนนี้แหละจะจัดการมันด้วยมืออาเอง อาจะปกป้องหนู... เหมือนที่หนูเชื่อใจอา... อาจะดูแลหนูให้ดีที่สุดเลย""ขอบคุณนะคะ... ผัวขา" แพทกระซิบตอบเสียงหวาน ซุกหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิต"ปากหวานจังเลยนะแม่ตัวดี..."ธนานอนตะแคงเท้าแขนกับหมอน มองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กสาวในอ้อมกอด แววตาคมดุของเจ้าพ่อส่งออกเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนขบขัน เขานึกย้อนไปถึงวีรกรรมความใจกล้าของเด็กคนนี้ตั้งแต่ตอนอยู่ในรถ จนถึงตอนที่ขึ้นมาอยู่บนเตียงด้วยกันเมื่อครู่"แพท..." ธนาเอ่ยเรียกทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกล้ออย่างชัดเจน"ขาาา..." แพทครางรับในลำคอ คลอเคลียแก้มกับอกเขาเหมือนลูกแมวขี้อ้อน"อาถามจริงๆ เถอะ"ธนาใช้นิ้วชี้เชยคางมนขึ้นมาให้สบตา ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปาก"อาแปลกใจมาพักนึงแล้ว... ปกติเวลาอาเห็นหนู หนูเป็นพวกลูกคุณหนูอินเตอร์ ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง เดินเข้าครัวทอดไข่เจียวยังไม่เป็นเลยมั้ง วันๆ เห็นแต่เดินช้อปปิ้ง ถือกระเป๋าแบรนด์เนม""แล้วไงคะก็แพททำไม่เป็นจริงๆ นี่นา เกิดมาแม่บ้านก็คอยทำให้หมดแล้วอ่ะ อาธนาจ

ภาพที่ไอ้ธนาเดินอาดๆ เข้ามาฉีกสัญญาทิ้งต่อหน้าต่อตาเขาที่ห้องอาหารโรงแรม... ภาพใบสั่งแบนแบบเบ็ดเสร็จจากสมาคมขนส่งที่บีบจนบริษัทเขาแทบล้มละลาย หนี้สินมหาศาลพอกพูน... สินค้ามูลค่ามหาศาลที่ต้องปล่อยเน่าคาโกดัง และความอัปยศอดสูที่ต้องแบกหน้าไปกราบกรานศัตรูคนอื่นเพื่อขอต่อลมหายใจธุรกิจ และตอนนี้... ผู้ชายที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี... ดันเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่ลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ของเขาไปนอนกกกอดอ้าขาอยู่ด้วย ...คนที่เก่งกว่าพ่อ... คนที่เหยียบพ่อให้จมดินได้... คำพูดท้าทายโอหังของแพทเมื่อวานดังก้องสะท้อนขึ้นมาในหูของพจน์ตอกย้ำความอัปยศ "ยัยแพท มึง... มึงกล้าเอาศัตรูคู่อาฆาตของกูมาทำผัวเหรออีนังแพศยา..." จากความช็อกและตกตะลึงสุดขีด... เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอับอายขายขี้หน้า "อ๊ากกกกกกกกก!" พจน์คำรามลั่นห้อง เขายันตัวลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว สองมือตะปบลงบนโต๊ะทำงาน แล้วออกแรงปัดกวาดทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าทิ้งลงพื้นอย่างบ้าคลั่ง! เพล้ง! โครม!! แกร๊ง แก้วกาแฟ แฟ้มเอกสารสำคัญ แล็ปท็อปราคาแพง กรอบรูป หรือแม้แต่โคมไฟ ถูกปัดตกกระแทกพื้นแตกกระจายเกลื่อนห้อง เสียงข้

"และที่ระยำไปกว่านั้น..." เจ้าสัวก้าวเข้าไปประชิดตัวพจน์ แววตาฝ้าฟางวาวโรจน์ไปด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยวขั้นสุด "เด็กแพรวพรรณที่มึงชี้หน้าด่ากราดว่าเป็นกาฝาก เป็นผู้หญิงหากิน... เด็กนั่นคือลูกสาวของไอ้ภัทร! น้องชายคลานตามกันมาของมึง! เป็นหลานสาวแท้ๆ สายเลือดอัครเดชไพศาลของกู!!" พจน์ชะงักงัน หน้าถอดสีเมื่อถูกขุดคุ้ยความจริงข้อนี้ขึ้นมาฟาดแสกหน้า "มึงมันบ้าอำนาจ หลงระเริงในชนชั้นเงินทอง จนหน้ามืดตามัวดูถูกเหยียดหยามได้แม้กระทั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลตัวเอง!" ไม้เท้าในมือเจ้าสัวสั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่เดือดพล่าน "การที่ไอ้ธนากับไอ้ราเมศมันแค่รวมหัวกันทุบธุรกิจมึงเพื่อสั่งสอนน่ะ... มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ! ถ้าเป็นกู... กูจะกระทืบมึงให้จมตีนคาที่ โทษฐานที่มึงทำตัวต่ำทรามกับหลานแท้ๆ ของตัวเองแบบนี้!" "แล้วมึงดูเอาไว้ซะ! ไอ้คนที่มึงตราหน้าว่าเป็นศัตรู... มันคือคนเดียวที่กระโดดเข้าไปขวางไอ้ลูกรัฐมนตรีนั่น! มันคือคนเดียวที่ปกป้องหลานกูจากการถูกทำร้าย ในขณะที่พ่อแท้ๆ อย่างมึงเอาแต่ยืนดูดาย แล้วมาตบหน้าลูกตัวเองซ้ำเพียงเพราะลูกไม่ยอมเป็นโสเภณีให้คอนเนคชั่นของมึง!" พจน์กัดฟันกรอด ขบกรามแน่น

"จ้าๆๆ แม่คนคลั่งรัก สมาคมเมียรุ่นใหญ่ต้อนรับแกอย่างเป็นทางการเลยจ้ะ" แพรวพรรณส่ายหน้ายิ้มๆ "ว่าแต่... เรื่องมันไปถึงขั้นนี้แล้ว ที่บ้านแกว่าไงบ้างเนี่ย ลุงพจน์รู้เรื่องหรือยัง?" พอพูดถึงชื่อ 'พจน์' บรรยากาศสนุกสนานเมื่อครู่ก็ดร็อปลงเล็กน้อย แพทถอนหายใจยาว เอนหลังพิงโซฟาด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้น "คุณปู่โอเคแล้วนะแพรว ท่านบอกว่าตามใจฉัน ถ้าอาธนาปกป้องฉันได้ ท่านก็ไฟเขียว" แพทเล่าให้ฟัง แววตามีความโล่งใจ "แถมเมื่อเช้ายัยหญิงก็วิดีโอคอลมาแซวฉันซะหูชาเลย... สรุปคือ ฝั่งคุณปู่ ฝั่งลูกสาวอาธนา ผ่านฉลุยร้อยเปอร์เซ็นต์" "แล้วลุงพจน์ล่ะ" แพรวพรรณถามย้ำ แววตาฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ลุงพจน์เกลียดอาธนายิ่งกว่าอะไรดี ถ้ารู้ว่าแกไปได้เสียกับคนที่เคยคว่ำบริษัทตัวเอง... พ่อแกสติแตกบ้านบึ้มแน่ๆ เลยนะแพท" "ก็คงสติแตกไปแล้วล่ะมั้ง" "เมื่อคืนไอ้ลุงเข้ม มือขวาของพ่อ ขับรถตู้ตามสะกดรอยฉันกับอาธนาตอนไปกินข้าว... แต่อาธนาจับได้ ก็เลยลงไปเอาประแจเคาะกระจกรถขู่มันไปชุดใหญ่... ป่านนี้ไอ้เข้มคงคาบข่าวไปฟ้องพ่อหมดแล้วล่ะ" "เฮ้ย! จริงดิแล้วนี่แกไม่กลัวลุงพจน์บุกมาอาละวาดหรือส่งคนมาจับตัวแกเหรอ" "กลัวอะ

"ใช่... ทอดไข่ด้วยกระทะเปล่าๆ ที่ยังไม่ได้เปิดเตาแก๊สน่ะนะ" ธนาขยี้ผมแพทเล่นด้วยความเอ็นดู "แต่กูไม่ซีเรียสว่ะไอ้เมศ กูรวยพอจะจ้างแม่บ้านสิบคนมาดูแลเมียกู... กูขอแค่กลับบ้านมาเจอหน้าน่ารักๆ ขี้อ้อนๆ ปากแจ๋วๆ แบบนี้... ให้กูป้อนข้าวป้อนน้ำกูก็ยอมวะ" "โอ๊ยยยย! เหม็นความรัก!" แพรวพรรณทนความเลี่ยนของคนแก่ไม่ไหว หยิกหมับเข้าที่อกของราเมศ "คุณพ่อก็ไปแซวคุณอาเขา ตัวเองก็คลั่งรักไม่แพ้เขาหรอกน่า... แล้วนี่สรุปว่านัดกันมาเหรอคะ ถึงมาโผล่ที่นี่พร้อมกันได้" พอเข้าสู่โหมดคำถามจริงจัง รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าของสองหนุ่มใหญ่ก็ค่อยๆ จางลง เปลี่ยนเป็นมาดของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่พร้อมจะรับมือกับทุกสถานการณ์ "ไม่ได้นัดหรอก... อาแวะมาคุยธุระกับไอ้เมศนิดหน่อย แล้วก็จะมารับยัยเด็กดื้อนี่กลับบ้านด้วย" ธนาอธิบาย ก่อนจะปรายตามองเพื่อนรัก "มึงอัปเดตเรื่องเมื่อเช้าให้หลานฟังยังวะไอ้เมศ" ราเมศพยักหน้าช้าๆ "เล่าคร่าวๆ แล้วว่ะ ว่าลงไปจัดการไอ้พจน์ให้แล้ว" แพทรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "แล้วคุณปู่ว่าไงบ้างคะอาเมศ พ่อแพทยอมถอยจริงๆ ใช่ไหมคะ" "ท่านประกาศกร้าวเลยล่ะแพท... ว่าท่าน