ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+

"ร้อนจะตายอยู่แล้ว... แถวนี่จะยาวไปถึงเชียงใหม่เลยหรือไงนะ"แพรวพรรณพึมพำกับตัวเองพลางขยับคอเสื้อนักศึกษาที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอถอนหายใจทิ้งครั้งที่ร้อย สายตามันคอยแต่จะมองไปที่ลานจอดรถด้านหน้ามหาลัย ทุกครั้งที่มีรถยุโรปสีดำขับผ่าน หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะไปเสียทุกทีเธอกัดริมฝีปากเบาๆ สลัดภาพผู้ชายหน้าดุในชุดสูททิ้งไป 'เขาคงกำลังยิ้มกว้างที่บ้านสงบลงล่ะมั้ง ป่านนี้คงสั่งป้าแจ่มทำอาหารฉลองที่ตัวน่ารำคาญอย่างเราไสหัวออกมาได้สักที'"ยัยแพรว!"แรงสะกิด ที่หัวไหล่ทำเอาเธอสะดุ้ง "เรียกจนคอจะแตกแล้วเนี่ย ใจลอยไปหาผู้ชายที่ไหนยะ" ยิหวาเพื่อนสนิทในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาพัดกระดาษใส่หน้าเธอรัวๆ "แล้วดูหน้าดิ ซีดอย่างกับไก่ต้ม ตาบวมจนจะปิดอยู่แล้วเนี่ย ไปโดนตัวไหนมา""เปล่า... แค่นอนน้อยน่ะ" "นอนน้อยหรือร้องไห้เอาดีๆสภาพแกตอนนี้คือศพมากค่ะเพื่อนรัก บอกเลยนะ คืนนี้ฉันไม่ยอมให้แกไปเน่าตายอยู่ในห้องคนเดียวแน่ๆ""ฉันเหนื่อย... ไม่อยากไปไหนทั้งนั้นแหละ""ไม่ได้! มีร้านมาเปิดใหม่ แกต้องไป! ไปดื่มให้ไอ้ความทุกข์ที่แกอมไว้มันไหลออกไปให้หมด ถ้าไม่ไปนะ... ฉันจะโทรฟ้องอาเมศว่าแกแอบมาเช่าหอนอกอยู่ค

ปัง! เสียงประตูไม้กระแทกเข้ากับวงกบดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างสะเทือน ร่างเล็กของแพรวพรรณถูกเหวี่ยงเข้าสู่โถงกลางบ้านอย่างแรงจนตัวถลาเกือบจะคว่ำลงไปกับพื้นพรม ถ้าไม่มีมือหนาของราเมศที่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วกระชากเธอกลับมาเผชิญหน้าเสียก่อน "เจ็บนะคะ คุณพ่อเป็นบ้าอะไรเนี่ย!" แพรวพรรณหวีดร้อง เสียงของเธอสั่นพร่าขณะพยายามสะบัดแขนออก น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วเริ่มรื้นกลับมาอีกครั้งด้วยความระบมไปทั้งแขน "เจ็บสิดี! มันจะได้ซึมเข้าไปในสมองเธอบ้างว่าอย่าทำตัวแบบนี้!" ราเมศตวาดลั่นจนเสียงดังไปทั่วโถงบ้านที่เงียบเชียบ ป้าแจ่มและเด็กรับใช้ที่ยืนหน้าซีดอยู่ไกลๆ ต่างรีบหลบวูบเข้ามุมมืด ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมาขวางทางเจ้านายที่กำลังคลั่ง ราเมศกระชากเนกไทเหวี่ยงทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาหลุดลุ่ย ยับย่นจากการลงไม้ลงมือเมื่อครู่ เขาหอบหายใจรัวแรงจนไหล่สั่น กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่ลอยมาจากตัวเด็กสาวตรงหน้ายิ่งทำให้สติเขามอดไหม้ "ไปหัดกินเหล้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาถามเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งเหมือนจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ "ฉันถามว่าใครสอนให้เธอกิน!" "หนูโตแล้ว... หนูจะทำอะไรมันก็เรื

"แฮ่ก... แฮ่ก..." เสียงลมหายใจหอบถี่ดังสะท้อนอยู่ในห้องนอนที่มืดสนิท แพรวพรรณนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างที่ดูจะใหญ่เกินไปสำหรับร่างเล็กๆ ของเธอในคืนนี้ ผ้าห่มถูกถีบไปกองที่ปลายเท้าขณะที่เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามไรผมจนเปียกชุ่ม ความร้อนในกายมันรุ่มร้อนเสียจนเธออยากจะกรีดร้องออกมา ในห้วงนิทราที่พร่าเลือน จิตใต้สำนึกดึงเธอกลับไปสู่อดีต... วันที่แดดจ้าและสนามหญ้ายังเขียวขจี "คุณพ่อขา! ดูสิคะ! คุณลุงธนาซื้อเจ้าหมีมาให้แพรวด้วย ตัวเบ้อเริ่มเลย!" เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีชมพูวิ่งร่าชูตุ๊กตาหมีอวดชายหนุ่มที่นั่งจิบกาแฟอยู่ ราเมศในวัยหนุ่มแน่นวางแก้วลงพลางอ้าแขนรับยัยตัวแสบเข้ามากอดจนเต็มรัก "ไหนดูซิ... โห ตัวใหญ่กว่าหนูแพรวอีกนะเนี่ย​ชอบไหมครับ?" "ชอบค่ะ! แต่แพรวชอบคุณพ่อมากกว่าโตขึ้นแพรวจะแต่งงานกับคุณพ่อค่ะ แพรวจองไว้แล้วนะ!" "เฮ้ยๆ ไอ้เมศ! ลูกสาวมึงประกาศจองตัวแล้วว่ะ" เสียงหัวเราะของธนาที่นั่งฝั่งตรงข้ามดังแทรกขึ้นมา "ชาตินี้มึงคงหาเมียไม่ได้แล้วมั้ง เพื่อน" "พูดเลอะเทอะน่าไอ้ธนา" ราเมศหันไปค้อนเพื่อนก่อนจะหันมาหอมแก้มยุ้ยๆ ของเด็กหญิง "แต่งไม่ได้หรอกค่ะคนเก่ง พ่อเป็นพ่อหนูนะ" "ไม่เอา!

ตอนเช้าราเมศต้องหยีตาหนีแสงแดดที่ส่องเข้ามา ความรู้สึกแรกที่วิ่งเข้าจู่โจมสมองคือความอึดอัด... อึดอัดจนปวดหนึบไปทั้งช่วงล่าง บ้าชะมัด... ดันมาแข็งอะไรตอนนี้ เขาพยายามสูดหายใจลึกๆ ข่มอารมณ์ดิบตามสัญชาตญาณผู้ชายที่กำลัง ตื่นตัวอย่างเต็มกำลัง ลำพังแค่ตื่นมาตัวคนเดียวมันก็จัดการง่ายอยู่หรอก แต่เมื่อคืนเขานอนฟังเสียงลมหายใจของยัยตัวแสบข้างกายมาทั้งคืน ร่างกายที่ถูกกดทับไว้ด้วยศีลธรรมมันเลยประท้วงหนักกว่าปกติ "อือ..." เสียงครางงัวเงียดังอยู่ชิดซอกคอ ราเมศก้มลงมองแล้วแทบจะหยุดหายใจเอาดื้อๆ แพรวมุดหน้าอยู่กับแผงอกเขา ผมเผ้ายุ่งเหยิงปิดหน้าปิดตาไปครึ่งหนึ่ง ขาเรียวข้างหนึ่งพาดแหมะอยู่บนเอวแน่น และที่ซวยกว่านั้นคือหน้าท้องนุ่มๆ ของเธอมันบดเบียดอยู่กับความเป็นชายที่กำลังแข็งโด่พอดีเป๊ะ! ชิบหายแล้วไง... เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมทั้งที่แอร์ยังเย็นฉ่ำ เขาพยายามจะขยับสะโพกถอยหนี แต่ยิ่งขยับ กางเกงนอนเนื้อบางมันก็ยิ่งเสียดสีจนเขาต้องกัดฟันแน่น "อื้อ... พ่อขา... อย่าดิ้นสิคะ" คนบนอกพึมพำเสียงง่วง พลางขยับซุกหาองศาที่สบายกว่าเดิม แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ! มือเล็กๆ ที่เคยพาดอยู่บนอก เลื่อนไถลลง