جميع فصول : الفصل -الفصل 248

ราเมศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ "โบนัสอะไร... แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอหืม" แพรวพรรณขยับตัวทำท่าจะลุกขึ้น แต่สะโพกมนกลับถูกมือหนากดรั้งเอาไว้ให้แนบชิดกับแก่นกายที่ยังคงฝังอยู่ในรู และดูเหมือนมันเริ่มจะกลับมาตื่นตัวอีกครั้งเมื่อถูกช่องทางนุ่มๆ ขมิบตอด เธอช้อนสายตามองสามีด้วยความซุกซน ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ด้วยน้ำเสียงยั่วยวน "ทำรอบนี้ เอาน้องกลับไปด้วยมั้ยค้า คุณพ่อ" สายตาคมกริบวาววับขึ้นมาทันที ผู้ชายที่เพิ่งจะบ่นว่าเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกสาวตัวแสบอย่างยัยหนูพราวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พอถูกเมียรักยั่วเข้าหน่อย สัญชาตญาณความเป็นพ่อก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาพร้อมกับความหื่นกระหาย "พูดเองนะแพรว อยากได้น้องให้ยัยหนูพราว... พ่อก็จะจัดให้ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าทำลูกคนที่สองน่ะ พ่อไม่ปรานีเหมือนตอนทำคนแรกหรอก" พูดจบร่างสูงก็หยัดตัวลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังเชื่อมต่อกันอยู่ แพรวพรรณสะดุ้งเฮือก รีบตวัดเรียวขาโอบรัดรอบเอวสอบและกอดคอเขาไว้แน่นด้วยความตกใจ "ว๊าย! พ่อขา แพรวตกใจหมดเลย" "ไปล้างตัวไม่ใช่เหรอ กอดคอพ่อไว้แน่นๆ ล่ะ" ราเมศอุ้มร่างบางเดินตรงไปยังห้องน้ำกระจกใสบานใหญ่ที่มองเ

"ฮี้ๆๆๆ! ม้าลุงตะนาวิ่งแย้ววว ปายเยยยย!" "จับแน่นๆ นะเว้ย ตกไปลุงไม่รับผิดชอบนะ" ธนาบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมคลานเข่าพาหลานสาวเดินวนรอบห้องนั่งเล่นไปตามคำสั่ง แพทยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าแล้วหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี "ปายตงนู้นนน! ม้าลุงตะนาเลี้ยวซ้ายยย!" มือเล็กๆ ตบแปะๆ ลงบนไหล่หนา "เออๆ เลี้ยวแล้วๆ โอ๊ย หลังกู..." บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยวุ่นวายและเต็มไปด้วยเสียงโวยวาย แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กน้อย ธนาคลานเข่าพาหลานสาวสำรวจซอกมุมต่างๆ ของบ้าน ยอมให้เด็กตัวเล็กๆ ชี้นิ้วสั่งซ้ายขวาอย่างไม่มีปากเสียง จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ความเหนื่อยล้าก็เริ่มเล่นงานทั้งม้าและคนขี่ ธนาทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นพรม หอบแฮ่กๆ เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก เด็กหญิงพราวที่เกาะอยู่บนหลังก็ค่อยๆ ไถลตัวลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างอย่างหมดสภาพเช่นกัน "เหนื่อยหรือยังตัวแสบ ลุงปวดเข่าไปหมดแล้วเนี่ย" ธนายกมือขึ้นขยี้ผมหลานสาวเบาๆ เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆ สัปหงกไปมา ตาเริ่มปรือ "พราวเหนื่อยแย้ว... ม้าลุงตะนาวิ่งเร็วจัง" แพทเดินถือแก้วน้ำเย็นๆ มาส่งให้ธนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ใช้กร

"ใครบอกให้ทน..." ราเมศหรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจแบบฉบับอดีตท่านประธานปรากฏขึ้น "ลูกแค่ออกคำสั่งบีบกรอบการทำงานของเขาให้แคบลง โยนโปรเจกต์ที่ยากและมีคู่แข่งโหดๆ ให้เขารับผิดชอบโดยตรง กำหนดเป้าหมายที่สูงลิ่ว ถ้าเขาทำไม่ได้ เขาจะต้องเป็นฝ่ายกระอักเลือดและขอพิจารณาตัวเองลาออกไปเอง โดยที่มือของลูกไม่ต้องเปื้อน แถมบอร์ดคนอื่นก็ยังต้องยอมรับในความเด็ดขาดที่มีชั้นเชิงของลูกด้วย" พราวฟ้านิ่งฟัง สมองคิดตามคำสอนที่เฉียบขาดนั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมา เธอรู้ซึ้งแล้วว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงสามารถยืนหยัดเป็นเบอร์หนึ่งในวงการธุรกิจมาได้ยาวนานหลายทศวรรษ ความเลือดเย็นที่มีเหตุผลรองรับ คือสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้อีกมาก "รับทราบค่ะท่านประธานกิตติมศักดิ์ พราวจะเอาแผนนี้ไปจัดการลุงวิชัยให้แกเกษียณตัวเองไปเลี้ยงหลานเงียบๆ เลยคอยดู" ราเมศยิ้มรับ เอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นของลูกสาวเบาๆ "เรียนรู้งานเร็วแบบนี้ ป๊ากับแม่จะได้วางใจสักที... ป๊าแก่แล้วนะพราว สุขภาพก็ไม่ค่อยจะดีเหมือนเมื่อก่อน อยากจะไปนอนพักผ่อนอยู่บ้านสวนกับแม่เขาสบายๆ แล้ว" คำว่า 'แก่แล้ว' กับ 'สุขภาพไม่ค่อยดี' ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพราวฟ้าเจื่อนลงท

กลิ่นหอมของดอกแก้วที่ปลูกไว้ริมระเบียงลอยอวลมากับสายลมเย็นยามเย็น แพรวพรรณในวัยหกสิบแปดปีค่อยๆ วางถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ ลงบนโต๊ะไม้สักตัวเล็ก มือที่เคยเต่งตึงบัดนี้มีริ้วรอยแห่งกาลเวลาและจุดด่างดำตามวัย แต่เธอก็ยังคงดูแลตัวเองได้ดีจนดูสง่างามสมวัย เส้นผมสีดอกเลาถูกรวบเกล้าไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เธอทอดสายตามองชายชราที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยกบุนวมตัวใหญ่ ราเมศในวัยเก้าสิบปีไม่ได้ดูน่าเกรงขามจนผู้คนต้องก้มหัวหลบสายตาเหมือนเมื่อครึ่งศตวรรษก่อนอีกแล้ว ร่างกายที่เคยสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามซูบผอมลงไปมาก เส้นผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่สิ่งที่กาลเวลาไม่อาจพรากไปจากผู้ชายคนนี้ได้เลย คือเค้าโครงใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลา และนัยน์ตาคมกริบที่มักจะทอประกายอ่อนโยนเสมอเมื่อทอดมองมาที่เธอ "ลมเริ่มเย็นแล้วนะคะคุณพ่อ เข้าไปนั่งข้างในดีไหมคะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา" แพรวพรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมทับลงบนตักของผู้เป็นสามี ราเมศส่ายหน้าช้าๆ เขายกมือที่สั่นเทาเล็กน้อยขึ้นมาวางทับลงบนมือของเธอที่กำลังจัดผ้าห่มให้ ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในโลกเส