All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 1 - Chapter 10

ดึกคืนนั้นราเมศในวัย 43 ปี ขยับแว่นสายตาขณะดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่บรรทัดเดิมของเอกสารสัญญามาเกือบห้านาทีแล้ว กลิ่นกาแฟที่เริ่มชืดจางลงถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากหน้าประตู... กลิ่นที่เขาจำได้แม่นว่ามันคือกลิ่นประจำตัวของเด็กสาวที่เขาเลี้ยงมา "จะยืนซุ่มอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม แพรว" เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเรียบเฉยเสียจนดูเหมือนเย็นชา แต่มือที่ถือปากกาอยู่กลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย "คุณพ่อเนี่ย... หูดีอย่างกับแมวเลยนะคะ" ประตูไม้ถูกผลักเข้ามาทันที พร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางร่าเริง แพรวพรรณในวัยสิบแปดฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มแบบเดิมที่เขาเห็นมาสิบปี แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาทำงานห้ามรบกวน​ แล้วนี่มันเที่ยงคืนแล้ว ทำไมยังไม่ไปนอน" "ก็หนูตื่นเต้นนี่คะ" เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเขา "พรุ่งนี้ต้องไปมอบตัวมหาลัยแล้วนะคะ คุณพ่อลืมหรือเปล่า" "ไม่ลืม" เขาตอบสั้นๆ "ลุงสมหมายเขาก็เตรียมรถไว้แล้ว เธอควรไปนอนได้ละ" "คุณพ่อช่วยดูนี่ก่อนสิคะหนูเพิ่งลองชุดนักศึกษา... อยากให้คุณพ่อช่วยดูหน่อยว

"ร้อนจะตายอยู่แล้ว... แถวนี่จะยาวไปถึงเชียงใหม่เลยหรือไงนะ"แพรวพรรณพึมพำกับตัวเองพลางขยับคอเสื้อนักศึกษาที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอถอนหายใจทิ้งครั้งที่ร้อย สายตามันคอยแต่จะมองไปที่ลานจอดรถด้านหน้ามหาลัย ทุกครั้งที่มีรถยุโรปสีดำขับผ่าน หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะไปเสียทุกทีเธอกัดริมฝีปากเบาๆ สลัดภาพผู้ชายหน้าดุในชุดสูททิ้งไป 'เขาคงกำลังยิ้มกว้างที่บ้านสงบลงล่ะมั้ง ป่านนี้คงสั่งป้าแจ่มทำอาหารฉลองที่ตัวน่ารำคาญอย่างเราไสหัวออกมาได้สักที'"ยัยแพรว!"แรงสะกิด ที่หัวไหล่ทำเอาเธอสะดุ้ง "เรียกจนคอจะแตกแล้วเนี่ย ใจลอยไปหาผู้ชายที่ไหนยะ" ยิหวาเพื่อนสนิทในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาพัดกระดาษใส่หน้าเธอรัวๆ "แล้วดูหน้าดิ ซีดอย่างกับไก่ต้ม ตาบวมจนจะปิดอยู่แล้วเนี่ย ไปโดนตัวไหนมา""เปล่า... แค่นอนน้อยน่ะ" "นอนน้อยหรือร้องไห้เอาดีๆสภาพแกตอนนี้คือศพมากค่ะเพื่อนรัก บอกเลยนะ คืนนี้ฉันไม่ยอมให้แกไปเน่าตายอยู่ในห้องคนเดียวแน่ๆ""ฉันเหนื่อย... ไม่อยากไปไหนทั้งนั้นแหละ""ไม่ได้! มีร้านมาเปิดใหม่ แกต้องไป! ไปดื่มให้ไอ้ความทุกข์ที่แกอมไว้มันไหลออกไปให้หมด ถ้าไม่ไปนะ... ฉันจะโทรฟ้องอาเมศว่าแกแอบมาเช่าหอนอกอยู่ค

ปัง!เสียงประตูไม้สักบานหนากระแทกกับวงกบดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน แพรวพรรณถูกเหวี่ยงเข้ามาในโถงกลางบ้านอย่างแรงจนร่างเล็กลอยเคว้ง เธอกำลังจะถลาลงไปกองกับพื้นหินอ่อน แต่ฝ่ามือหนากลับพุ่งมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วกระชากกลับมาเผชิญหน้า"เจ็บนะ!" แพรวพรรณร้องลั่น สะบัดแขนสู้สุดแรง น้ำตาที่เพิ่งแห้งเริ่มรื้นขึ้นมาใหม่ "คุณพ่อทำบ้าอะไรเนี่ย!""เจ็บสิดี! จะได้จำใส่หัวไว้!"ราเมศตวาดลั่นบ้านจนเสียงก้องสะท้อนไปถึงเพดานสูง ป้าแจ่มกับพวกเด็กรับใช้ที่ชะโงกหน้าออกมาดูรีบหดหัวกลับเข้ามุมมืดทันที ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้ามาในรัศมีโทสะนี้ ราเมศกระชากเนกไทออกแล้วเหวี่ยงทิ้งพื้นอย่างไม่ใยดี เสื้อเชิ้ตขาวหลุดลุ่ยตามจังหวะการหอบหายใจที่รุนแรงกลิ่นเหล้า... กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเด็กสาวตรงหน้ามันกระตุ้นเส้นประสาทเขาจนอยากจะอาละวาดให้ราบ"หัดกินเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาถามกดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็ง "ฉันถามว่ากินมาตั้งแต่เมื่อไหร่!""หนูโตแล้ว! จะกินหรือไม่กินมันก็เรื่องของหนู!" แพรวพรรณเชิดหน้าเถียง แววตาเยิ้มด้วยฤทธิ์สุราดูท้าทายกว่าทุกครั้ง "เพื่อนหนูเขาก็กินกันทั้งนั้น พ่อจะมาเดือดร้อ

เสียงหอบหายใจติดขัดดังสะท้อนอยู่ในความเงียบของห้องนอนที่มืดสนิท แพรวพรรณพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้าง ผ้าห่มผืนหนาที่เคยให้ความอบอุ่นกลับกลายเป็นของหนักอึ้งที่น่ารำคาญ เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายจนไรผมเปียกชื้น ร่างกายเธอร้อนผ่าวเหมือนมีไฟสุมอยู่ข้างใน...พ่อ... พ่อไปไหน... ในหัวที่หนักอึ้ง ภาพอดีตค่อยๆ แทรกเข้ามาแทนที่ความมืด"คุณพ่อขา! ดูนี่สิคะ! คุณลุงธนาซื้อให้แพรว ตัวเบ้อเร่อเลย!"เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดกระโปรงชมพูฟูฟ่องดังลั่นสนามหญ้า เธอหอบตุ๊กตาหมีตัวโตวิ่งหน้าตั้งเข้าหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงระเบียงราเมศในวัยหนุ่มละสายตาจากถ้วยกาแฟ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอ้าแขนรับร่างเล็กที่โถมเข้ามากอดจนเขาเกือบหงายหลัง"เฮ้ยๆ เบาๆ สิคะคนเก่ง ไหนดูซิ... โอ้โห ตัวใหญ่กว่าตัวหนูอีกนะเนี่ย ลุงธนาเขาแอบไปซื้อตอนไหนเนี่ย?" เขายกมือลูบหัวลูกสาวตัวน้อยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก"แพรวชอบไหมล่ะ?" อาธนาที่นั่งหัวเราะอยู่ฝั่งตรงข้ามถามขึ้น"ชอบที่สุดเลยค่ะ! แต่แพรวชอบคุณพ่อมากกว่า" เด็กหญิงตอบทันควันพลางซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง "โตขึ้นแพรวจะแต่งงานกับคุณพ่อค่ะ แพรวจะจองคุณพ่อไว้คนเดียว!""เฮ้ยๆ ไอ้เมศ ลู

ตอนเช้าราเมศต้องหยีตาหนีแสงแดดที่ส่องเข้ามา ความรู้สึกแรกที่วิ่งเข้าจู่โจมสมองไม่ใช่ความสดชื่น แต่มันคือความอึดอัด... อึดอัดจนปวดหนึบไปทั้งช่วงล่าง บ้าชะมัด... ดันมาขยันอะไรตอนนี้ เขาพยายามสูดหายใจลึกๆ ข่มอารมณ์ดิบตามสัญชาตญาณผู้ชายที่กำลัง เคารพธงชาติ อย่างเต็มกำลัง ลำพังแค่ตื่นมาตัวคนเดียวมันก็จัดการง่ายอยู่หรอก แต่เมื่อคืนเขานอนฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของยัยตัวแสบข้างกายมาทั้งคืน ร่างกายที่ถูกกดทับไว้ด้วยศีลธรรมมันเลยประท้วงหนักกว่าปกติ "อือ..." เสียงครางงัวเงียดังอยู่ชิดซอกคอ ราเมศก้มลงมองแล้วแทบจะหยุดหายใจเอาดื้อๆ แพรวมุดหน้าอยู่กับแผงอกเขา ผมเผ้ายุ่งเหยิงปิดหน้าปิดตาไปครึ่งหนึ่ง ขาเรียวข้างหนึ่งพาดแหมะอยู่บนเอวสอบ และที่ซวยกว่านั้นคือหน้าท้องนุ่มๆ ของเธอมันบดเบียดอยู่กับส่วนนั้นที่กำลังแข็งขึงของเขาพอดีเป๊ะ! ชิบหายแล้วไง... เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมทั้งที่แอร์ยังเย็นฉ่ำ เขาพยายามจะขยับสะโพกถอยหนี แต่ยิ่งขยับ กางเกงนอนเนื้อบางมันก็ยิ่งเสียดสีจนเขาต้องกัดฟันกรอด "อื้อ... พ่อขา... อย่าดิ้นสิคะ" คนบนอกพึมพำเสียงง่วง พลางขยับซุกหาองศาที่สบายกว่าเดิม แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ!