All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 151 - Chapter 160

ภายในรถยนต์สีดำสนิทที่กำลังแล่นทะยานไปตามถนนยามค่ำคืน บรรยากาศภายในรถเงียบสงัดเพราะมีกระจกทึบกั้นโซนคนขับอย่างมิดชิด แต่กลับเต็มไปด้วยมวลความต้องการที่มองไม่เห็น ราเมศนั่งอยู่เบาะหลังโดยมีแพรวพรรณนั่งเบียดซบอยู่ที่ไหล่ มือหนาของหนุ่มใหญ่ไม่ได้อยู่นิ่ง เขาค่อยๆ สอดเข้าไปใต้กระโปรงทรงสอบของรองประธานสาว ปลายนิ้วร้ายลากไล้ผ่านง่ามขาที่เพิ่งจะถอดแพนตี้ทิ้งไว้ที่ห้องทำงานเมื่อครู่ สัมผัสกับรอยแยกที่ยังคงชื้นแฉะ "อ๊ะ... พ่อขา... อย่าเพิ่งสิเดี๋ยวลุงสมชายขับรถก็เบรกหัวทิ่มหรอก" แพรวพรรณกระซิบปราม แต่กลับแยกขาออกกว้างเพื่อให้เขาล้วงเข้าถึงได้ง่ายขึ้น "กระจกทึบขนาดนี้... ใครจะเห็นล่ะ" ราเมศตอบเสียงเรียบ แต่ปลายนิ้วกลับเริ่มบดขยี้ติ่งเสียวที่กำลังบวมเต่งและล้วงแหย่เข้าไปในรูฉ่ำน้ำ "ไหนบอกว่าจะขย่มพ่อไง แค่พ่อสะกิดนิดเดียว น้ำหนูก็ไหลออกมาเปียกนิ้วพ่ออีกแล้วนะแพรว" "อื้อออ... ก็พ่อเล่นแกล้งล้วงหนูแบบนี้นี่คะ..." เธอหอบหายใจถี่ เริ่มบิดกายไปมาบนเบาะหนังแล้วสอดนิ้วเข้าไปในผมของคนรัก "หนูเก็บกดนะคะ... คืนนี้พ่อเตรียมตัวไว้เลย หนูจะขย่มให้ควยพ่อหักคาจิ๋มหนูเลยคอยดู!" "หึ... ปากดีไปเถอะ ถึงห้องเมื

ณ ห้องอาหารสุดหรูชั้นรูฟท็อปของโรงแรม The Grand River แสงไฟจากมหานครเบื้องล่างระยิบระยับแข่งกับแสงเทียนบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเหล่าเซเลบริตี้และนักธุรกิจแถวหน้าของเมืองไทย ที่มาร่วมงานเปิดตัวกองทุนการกุศลใหม่ของตระกูลอัครเดชไพศาล ภายใต้การนำของเจ้าสัวเกรียงไกรธนา ในชุดสูททักซิโด้สีกรมท่าตัดเย็บประณีต เดินโอบเอวคอดของ แพท เข้ามาในงานด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยบารมี แพทวันนี้ดูสวยสง่าและเซ็กซี่ผิดหูผิดตา เธอสวมชุดเดรสเข้ารูปสีแดงผ่าลึก โชว์แผ่นหลังเนียนละเอียด ผมทรงหางม้าสูงช่วยขับให้ใบหน้าดูโฉบเฉี่ยว มั่นใจ และเย้ายวนจนแขกทั้งงานต้องเหลียวมอง“อาธนาคะ คนมองเราเยอะจัง แพรวบอกว่าวันนี้จะมีพวก ‘นกกระจิบกระจาบ’ ขี้อิจฉาเยอะ แพทต้องเตรียมพ่นไฟมั้ยคะเนี่ย” แพทกระซิบถาม พลางส่งยิ้มหวานเจี๊ยบให้กล้องนักข่าวที่รัวชัตเตอร์ใส่ไม่ยั้ง“ทำตัวตามสบายเถอะลูก ใครมันกล้ามาหาเรื่องเมียอา... มันก็แค่พวกอยากลองดี” ธนากระตุกยิ้มมุมปาก มือหนาลูบไล้สะโพกมนของเด็กสาวอย่างแผ่วเบาเป็นการให้กำลังใจและประกาศกร้าวถึงความเป็นเจ้าของ “วันนี้แพทคือผู้หญิงของอา... จำไว้ แค่เชิดหน้าสวยๆ ก็พอ”ระหว่างที่ธน

แจ๊ะ แจ๊ะ ของน้ำหล่อลื่น ผสมกับลมหายใจหอบกระเส่าของคนสองคนที่กำลังนัวเนียขย่มกันอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ธนาเอนหลังพิงพนักกางขาออกกว้าง ดวงตาคมกริบจ้องมองเมียเด็กที่กำลังทำหน้าที่ ‘รีดน้ำผัว’ อย่างถึงพริกถึงขิง “ซี๊ดดด อาธนา ควยอาธนาใหญ่จนจุกไปหมดเลยค่ะ” แพทครางเสียงสั่นสะท้าน ใบหน้าสวยหวานเหยเกด้วยความความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย เธอยันมือลงบนอกแกร่ง เริ่มขยับสะโพกโยกคลึงเป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักหน่วง ทว่าแค่นั้นมันยังไม่พอสำหรับความ ‘เงี่ยน’ ที่พุ่งสูงปรี๊ดจากการถูกปลุกปั่นมาตลอดทาง ในขณะที่กำลังขย่มอยู่บนตัวสามีรุ่นพ่อ แพทตัดสินใจทำสิ่งที่ทำให้ธนาถึงกับต้องขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูด เธอใช้มือทั้งสองข้างเอื้อมลงไปด้านล่าง ใช้นิ้วเรียวสวยแหวกร่องกลีบแฉะๆ ของตัวเองออกกว้างจนสุด ในขณะที่แท่งควยลำเขื่องยังคงเสียบคาอัดแน่นอยู่ข้างใน แพทแหวกแยกกลีบเนื้อออก ทำให้ส่วนหัวบานและลำท่อนของธนาครูดเสียดสีไปกับติ่งเสียวของเธอได้อย่างถนัดถนี่ “อูยยย อาขา แพทเสียววว โอ๊ยยย อา ซี๊ดดดด ควยอาถูเม็ดเสียวหนูเต็มๆ เลย” แพทเงยหน้าซู้ดปากด้วยความกระสันอย่างถึงที่สุด ร่างกายของเธอสั่นระริกไปตามจังหวะ

"มึงตอแหลไอ้ธนา คุณพ่อไม่มีทางทำแบบนั้น" พจน์แผดเสียงตะคอกลั่นห้อง ใบหน้าของเขาแดงก่ำและบิดเบี้ยวด้วยโทสะ ความรู้สึกชาวาบแล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงหนังศีรษะ เขาไม่อยากเชื่อและไม่มีวันยอมรับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "กูเป็นลูกชายแท้ๆ ของแก เป็นสายเลือดคนเดียวที่สืบทอดนามสกุลนี้ แกไม่มีทางตัดกูออกจากกองมรดกเพื่อไปเข้าข้างคนนอกอย่างมึงหรอก มึงมันก็แค่หมาลอบกัดที่เป่าหูอีแพทให้มาแว้งกัดกู" "อาธนาไม่จำเป็นต้องเป่าหูแพทหรอกค่ะ" แพทตอกกลับ น้ำเสียงของเธอราบเรียบและเต็มไปด้วยความสมเพช ความหวาดกลัวที่เคยมีต่อผู้ชายตรงหน้ามลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าราวคนแปลกหน้า "เพราะทุกสิ่งที่อาธนาพูด มันคือเรื่องจริง" "มึงหุบปากไปเลยอีลูกทรพี มึงรอให้คุณปู่กลับมาก่อนเถอะ กูจะฟ้องแกให้หมดว่ามึงพานักเลงมาเหยียบหัวกูถึงในบ้าน พวกมึงไม่ได้ตายดีแน่" พจน์ชี้หน้าด่ากราด เขากำลังหลอกตัวเอง หวังพึ่งอำนาจบารมีของผู้เป็นพ่อที่เคยคุ้มกะลาหัวและตามเช็ดตามล้างความผิดให้เขามาตลอดชีวิต เสียงไม้เท้ากระทบพื้นดัง ตึก ตึก ตึก แทรกขึ้นมา จังหวะการก้าวเดินนั้นเชื่องช้าทว่าหนักแน่

คฤหาสน์ตระกูลอัครเดชไพศาล ในตอนบ่ายแก่ๆเสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องพักผ่อนส่วนตัว เจ้าสัวเกรียงไกรเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังบุนวม สายตาฝ้าฟางทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง สองมือเหี่ยวย่นประสานกันวางบนตักแน่น"ปู่ทำถูกแล้วใช่ไหมแบงค์" ชายชราเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ เสียงแหบพร่าสั่นสะท้าน "การไล่ไอ้พจน์ออกจากตระกูล มันคือสิ่งที่ผู้นำต้องทำ แต่ในฐานะพ่อ การตัดหางลูกชายตัวเอง มันเหมือนปู่เอามีดมาคว้านหัวใจตัวเองออกมาเหยียบซ้ำเลยว่ะ""คุณปู่ทำดีที่สุดแล้วครับ เพื่อความถูกต้อง และเพื่อปกป้องทุกคน" แบงค์ก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากเก้าอี้เพียงไม่กี่ก้าว "และตอนนี้ มีแขกมาขอพบครับ แขกคนสำคัญที่คุณปู่คงอยากเจอที่สุด"ชายชราขมวดคิ้วเข้าหากัน ค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับประตูห้อง ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีอ่อนซึ่งก้าวตามหลังหลานชายเข้ามา ลมหายใจของท่านก็สะดุด สองมือบีบเข้าหากันแน่น ดวงตาที่เคยแห้งผากเบิกกว้าง หยาดน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาบดบังการมองเห็นอย่างรวดเร็ว"แพรว แพรวพรรณ"เสียงเรียกชื่อนั้นสั่นเครือจนแทบฟังไม่ชัด ชายชราใช้สองมือยันที่วางแขนพยายามจ