All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 161 - Chapter 170

"อาเมศ เกิดอะไรขึ้นครับ" แบงค์ถามย้ำ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนสัมผัสได้ ราเมศกำกระดาษจดหมายแน่นจนยับยู่ยี่ เขายื่นมันส่งให้แบงค์ด้วยมือที่สั่นเทาจากแรงโทสะ "อ่านให้ปู่มึงฟังซะไอ้แบงค์ อ่านออกเสียงให้ดังๆ ให้ได้ยินกันทุกคน" น้ำเสียงราเมศกดต่ำ เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก แบงค์รับกระดาษมา ก้มมองลายมืออาภัทร ริมฝีปากขยับอ่านออกเสียง "ไอ้เมศ ถ้ามึงได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่ากูคงไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว" แบงค์เสียงสั่น แววตาเบิกกว้างขึ้นตามเนื้อหา "กูรู้ตัวดีว่ากูกำลังถูกคุกคาม และกูรู้ว่ามึงจะรักษาสัญญา มึงจะดูแลแพรวพรรณให้ดีที่สุดตามพินัยกรรมลับที่เราตกลงกันไว้ แต่กูขอร้องมึงอีกเรื่องเดียว" แบงค์กลืนน้ำลายฝืดคอ ชำเลืองมองปู่ที่กำลังยืนตัวสั่น เขาสูดลมหายใจลึก อ่านประโยคสุดท้ายที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ "ถ้ากูเป็นอะไรไป หรือตายแบบผิดธรรมชาติ มึงไม่ต้องไปตามหาตัวคนร้ายที่ไหนไกล คนๆ นั้นคือ พี่พจน์ พี่พจน์เป็นคนทำ พี่มันเกลียดเมียกู มันตามรังควานและขู่จะฆ่ากูมาหลายครั้งแล้ว มึงต้องระวังตัว และปกป้องลูกสาวกูให้พ้นจากเงื้อมมือพี่พจน์ให้ได้ จาก ภัทร" เสียงไม้เท้าร่วงหล่นกระทบพื้นไม้ปาร์เก

ร่างเล็กในชุดนอนตัวโคร่งนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคู่สวยบวมช้ำและแดงก่ำจนแทบจะลืมไม่ขึ้น แพทเอาแต่นั่งเหม่อลอย น้ำตาเม็ดใสล่วงเผาะอาบแก้มครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งแต่เมื่อคืนธนาเดินออกมาจากโซนครัวพร้อมแก้วนมโกโก้อุ่นๆ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ วางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วดึงร่างที่กำลังสั่นเทาเข้ามากอดไว้หลวมๆ มือหนาลูบผมยุ่งเหยิงอย่างทะนุถนอม"แพท ดื่มอะไรอุ่นๆ หน่อยนะลูก ตั้งแต่เมื่อคืนหนูยังไม่ได้กินอะไรเลย"แพทส่ายหน้าช้าๆ ซุกใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาลงกับแผงอกกว้าง"แพทกินไม่ลงค่ะอา แพทกลืนอะไรไม่ลงเลย แพทรู้สึกขยะแขยงตัวเอง ขยะแขยงเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวแพท เลือดของฆาตกร""ชู่ว ไม่เอา ไม่พูดแบบนั้น หนูไม่ใช่ฆาตกร หนูคือแพท คือเมียของอา สิ่งที่พจน์ทำ มันเป็นกรรมของเขา ไม่ใช่ความผิดของหนูเลยนะลูก""แต่เขาคือพ่อของแพท"แพทสะอื้นฮัก เงยหน้าขึ้นมองธนาด้วยแววตาปวดร้าว"แพทจะทำหน้าระรื่นใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไงคะ ในเมื่อพ่อของแพทเป็นคนพรากครอบครัวไปจากแพรว พ่อฆ่าอาภัทร ฆ่าแม่ของแพรว แพทละอายใจ แพทไม่กล้าสู้หน้าใครเลย โดยเฉพาะแพรว ถ้าแพรวรู้ความจริง แพรวต้องเกลียดแพทมากแน่ๆ"ติ๊งหน่อง...

ใบหน้าของพจน์ซีดเผือดไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุด แต่เขายังฝืนหยัดยืนด้วยทิฐิเฮือกสุดท้าย "ยัยแพท ยัยแพทลูกกูอยู่ไหน ยัยแพทต้องไม่ยอมแน่ถ้ามันรู้ว่าพวกมึงรังแกกู กูจะฟ้องลูกกู กูคือพ่อของมัน ยัยแพทมีหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ มันต้องเอาเงินมาประกันตัวกู" แบงค์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาของเขามีเพียงความรังเกียจอย่างถึงที่สุด "เลิกดึงแพทมาอ้างสักทีเถอะครับ แพทรู้ความจริงหมดแล้ว และน้องก็เกลียดคุณอาเข้าไส้ แพทขยะแขยงเลือดฆาตกรที่อยู่ในตัวคุณอา จนแทบไม่อยากจะใช้นามสกุลนี้อีกต่อไปแล้ว" "ไม่จริง มึงหลอกกู กูเป็นพ่อมัน กูมีสิทธิ์ในตัวลูกกู" พจน์แผดเสียงลั่น ถลันตัวพุ่งเข้าไปหวังจะบีบคอหลานชาย ทว่าตำรวจสองนายกลับรวบแขนจับกดล็อกไขว้หลังเอาไว้ได้ทัน แกร๊ก เสียงกุญแจมือเหล็กกล้าสับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้าง พันธนาการอิสรภาพทั้งหมดจนสิ้นสุด แบงค์ยืนมองสภาพอาแท้ๆ ด้วยสายตาว่างเปล่า เขาขยับก้าวเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงแผ่วทว่าชัดเจนทะลวงโสตประสาท "ฟังให้ชัดๆ นะครับคุณอา และต่อจากนี้ ก่อนที่แพทจะแต่งงานกับคุณธนา ผมคือผู้ปกครองของแพท คุณ ไม่ใช่" พจน์อ้าปากค้าง หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะขัดขืน "พ

"อ่านดูซะ แล้วมึงจะได้รู้ว่าความระแวงบ้าๆ ของมึง มันทำให้มึงฆ่าน้องชายตัวเองฟรีๆ" ราเมศกดเสียงต่ำ นัยน์ตาฉายแววสมเพชอย่างถึงที่สุด "ไอ้ภัทรมันเตรียมเซ็นสละสิทธิ์ทุกอย่างให้มึงตั้งแต่วันที่มันรู้ว่าเมียมันท้องยัยแพรวแล้ว แต่มึงเสือกใจร้อน ส่งคนไปฆ่ามันซะก่อน" พจน์ก้มมองหน้ากระดาษเอกสารตรงหน้า มือที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปหยิบ แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายไปจนหมดสิ้น น้ำตาของชายที่ถูกความโลภกัดกินไหลพรากออกมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เพิ่งจะตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ "ภัทร กู กูไม่ได้ตั้งใจ กูแค่ไม่อยากเสียทุกอย่างไป" พจน์พึมพำกับตัวเองราวกับคนเสียสติ สองมือยกขึ้นทึ้งเส้นผมตัวเองอย่างรุนแรง แพรวพรรณมองภาพชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ความโกรธแค้นที่เคยฝังรากลึกถูกแทนที่ด้วยความสมเพชและเวทนาจับใจ เธอหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับน้ำตาออกจากหางตา ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง "ลุงทำลายชีวิตคนอื่นมามากพอแล้วค่ะ ลุงพรากพ่อแม่ไปจากหนู ลุงขังแพทไว้ในกรงจนแพทแทบจะเสียผู้เสียคน และตอนนี้ ผลกรรมมันก็กำลังทำงานของมัน แพทฝากมาบอกลุงว่า แพทเกลียดลุง และแพทจะไม่มีวันมาเหยียบที่นี่เพื่อเยี่ยมฆาตก

"แกดูพวกมันสิมินตรา นั่งซบแขน ป้อนเค้ก หอมแก้มกันกลางวันแสกๆ พฤติกรรมทุเรศทุรังแบบนี้ มันใช่สิ่งที่พ่อลูกบุญธรรมเขาทำกันที่ไหน ที่แท้ข่าวลือที่ฉันเคยได้ยินมาก็เป็นเรื่องจริง ไอ้ราเมศมันเลี้ยงต้อยเด็กในอุปการะเอาไว้ทำเมีย" "หน้าด้านที่สุด" มินตรากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "วันงานเลี้ยงทำมาเป็นอวดอ้างว่าคุณราเมศต้องการคู่ชีวิตที่พร้อมทำงานลุยงาน ที่แท้ก็ใช้เต้าไต่ ยอมอ้าขาแลกความสบายตั้งแต่ยังไม่แตกเนื้อสาวนี่เอง" "มินตรา หยิบมือถือขึ้นมาเดี๋ยวนี้" คุณหญิงสุดาสั่งเสียงเฉียบขาด นัยน์ตาเบิกกว้างเป็นประกายเมื่อเห็นช่องทางเอาคืน "ถ่ายรูปพวกมันเอาไว้ ถ่ายเป็นคลิปวิดีโอให้เห็นหน้าชัดๆ เอาตอนที่มันซบกัน ตอนที่ไอ้ราเมศหอมหัวมันนั่นแหละ ถ่ายเก็บไว้ให้หมด" มินตราเหยียดยิ้มร้าย รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอเข้าโหมดกล้องวิดีโอ นิ้วเรียวซูมเลนส์เจาะทะลุกระจกเข้าไปในโซนวีไอพี กดบันทึกภาพทุกอิริยาบถความใกล้ชิดของประธานโรงแรมแกรนด์ริเวอร์และเด็กในอุปการะอย่างไม่ให้คลาดสายตา หน้าจอบันทึกภาพตั้งแต่วินาทีที่แพรวพรรณซบไหล่ราเมศ มือเล็กจัดเสื้อให้ การป้อนขนม ไปจนถึงจังหวะที่ราเมศก้มลงหอมแก้มเด็กสา