All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 141 - Chapter 150

"เอาล่ะๆ เลิกทำหน้าเครียดกันได้แล้วค่ะทั้งคุณพ่อ ทั้งอาธนาเลย" แพรวพรรณเอื้อมมือไปหยิกแก้มราเมศเบาๆ ก่อนจะหันไปหรี่ตาใส่ชายหนุ่มรุ่นพ่ออีกคนที่กำลังนั่งโอบเอวลูกพี่ลูกน้องของเธออยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม "พูดถึงเรื่องการดูแลเอาใจใส่เนี่ย... แพรวชักจะเริ่มน้อยใจอาธนาขึ้นมาตงิดๆ แล้วนะคะ" ธนาเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "อ้าว อาไปทำอะไรให้เราน้อยใจฮึยัยแพรว นั่งอยู่เฉยๆ ก็โดนหลานงอนซะงั้น" "ก็จะไม่ให้น้อยใจได้ไงล่ะคะ!" แพรวพรรณทำปากยื่นนิดๆ แกล้งสะบัดหน้าหนีอย่างมีจริต "เมื่อก่อนนะ... เวลาอาธนาขับรถไปรับพวกหนูไปเลี้ยงข้าวที่ห้าง อาธนาใจดี๊ใจดี เป็นสายเปย์ที่หนึ่งของกลุ่มพวกหนูเลย เวลาอาหารมาเสิร์ฟ พวกหนูก็เอาใจอาธนาสุดๆ แพรวจำได้เลยนะว่าแพรวกับยัยยิหวาแย่งกันตักกับข้าวใส่จานให้อาธนา ยัยยิหวาก็ป้อนซูชิ ส่วนแพรวก็คอยแกะกุ้งให้อาธนากิน อาธนายังลูบหัวชมพวกหนูอยู่เลยว่าน่ารัก" แพรวพรรณปรายตามองแพทที่เริ่มนั่งหลังตรง หูผึ่ง ก่อนจะแกล้งพูดต่อด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "แต่เดี๋ยวนี้สิ... พออามีแฟนเป็นคุณหนูอินเตอร์ขี้อ้อน อาก็ไม่สนใจพวกหนูแล้วอ่ะ เอาแต่สปอยล์ยัยแพท ป้อนข้าวป้อนน้ำถึ

บรรยากาศในห้องอาหารวีไอพีส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของโรงแรมอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารฝรั่งเศสและซีฟู้ดระดับพรีเมียม แต่สิ่งที่โดดเด่นทะลุกลิ่นเห็ดทรัฟเฟิลออกมา ก็คือ 'กลิ่นความรัก' ที่หวานเลี่ยนจนมดแทบจะขึ้นโต๊ะอาหาร ธนาในโหมดโคแก่สายสปอยล์ กำลังบรรจงใช้ส้อมและมีดแกะกุ้งล็อบสเตอร์ตัวโตอย่างชำนาญ ก่อนจะจิ้มเนื้อขาวอวบเด้งๆ ไปจ่อที่ริมฝีปากอิ่มของแพท ที่นั่งอ้าปากรอรับบริการระดับวีไอพีประหนึ่งคุณหนูผู้ทำอะไรไม่เป็น (ซึ่งก็ทำไม่เป็นจริงๆ นั่นแหละ) "อ้ามมม... หูยยย อร่อยจังเลยค่ะผัวขา แกะเก่งจังเลย ไม่มีเปลือกทิ่มเหงือกหนูเลยสักนิด" แพทเคี้ยวตุ้ยๆ ยิ้มกว้างจนตาหยี เอียงคอซบไหล่หนาของธนาอย่างออดอ้อน "ค่อยๆ เคี้ยวลูก เดี๋ยวติดคอ" ธนายิ้มละมุน เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูมาซับมุมปากให้เด็กสาวอย่างทะนุถนอม "อยากกินหอยเชลล์ไหม เดี๋ยวอาหั่นแบ่งให้" ภาพความหวานเลี่ยนตัดสลับไปที่ฝั่งของราเมศ ที่กำลังหั่นสเต๊กเนื้อวากิวระดับ A5 ชิ้นพอดีคำป้อนเข้าปากแพรวพรรณ พร้อมกับกระซิบกระซาบหยอกล้อกันเสียงเบาจนแพรวพรรณหน้าแดงแปร๊ด ตีอกสามีรุ่นพ่อไปหนึ่งทีแก้เขิน และท่ามกลางดงสมาคมคนคลั่งรักทั้งสองคู่... มีสิ่งมีชี

"ตรงนี้แพรวอยากให้เปิดสเปซให้กว้างขึ้นอีกนิดค่ะกวิน ถ้าเราใช้แผงกระจกบานเปลือย มันจะช่วยรับแสงธรรมชาติเข้ามาได้เต็มๆ ลูกค้าจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด" แพรวพรรณในชุดสูททำงานเข้ารูปสีเบจ ชี้มือไปที่แบบแปลนบนแท็บเล็ตในมือของ กวิน สถาปนิกหนุ่มไฟแรงหน้าตาหล่อเหลาสไตล์โอปป้าที่เพิ่งเข้ามารับผิดชอบโปรเจกต์นี้ "ไอเดียดีมากเลยครับคุณแพรว ใจตรงกับผมเป๊ะเลย! ผมเพิ่งร่างแบบสเก็ตช์สเปซกระจกไว้เมื่อคืนนี้เอง ไม่คิดเลยว่าคุณแพรวจะมองขาดขนาดนี้ เรานี่เซนส์การทำงานเข้ากันสุดๆ ไปเลยนะครับ" กวินหัวเราะร่า ดวงตาเป็นประกายเมื่อมองใบหน้าสวยหวานของรองประธานสาว "จริงเหรอคะ? ดีจังเลยค่ะ แพรวกลัวอยู่ตั้งนานว่าจะบรีฟงานไม่รู้เรื่อง ได้ทำงานกับคนเก่งๆ แล้วก็เข้าใจอะไรตรงกันแบบนี้ แพรวค่อยเบาใจหน่อย" แพรวพรรณยิ้มกว้างอย่างโล่งอก รอยยิ้มที่สดใสจนทำให้สถาปนิกหนุ่มถึงกับเผลอมองค้างไปชั่วขณะ การพูดคุยงานเป็นไปอย่างออกรสออกชาติ ทั้งคู่หัวเราะ แลกเปลี่ยนไอเดีย และก้มดูแบบแปลนด้วยกันอย่างใกล้ชิด เคมีในการทำงานเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยจนพนักงานแถวนั้นแอบอมยิ้ม แต่ทว่า... บนระเบียงทางเดินชั้นลอยที่มองลงมาเห็นโซนล็อบบี้ได้ชัดเ

กลิ่นคาวโลกีย์และกลิ่นเหงื่อยังคงลอยอบอวลอยู่เหนือโต๊ะทำงาน แพรวพรรณนอนหอบหายใจระทวย ซบหน้าลงบนไหล่กว้างของราเมศ ร่างกายที่เพิ่งผ่านพายุอารมณ์อันหนักหน่วงยังคงกระตุกเกร็งเป็นระลอกบางๆ ราเมศลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ชื้นเหงื่อของเมียเด็กอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนขมับบางซ้ำๆ เพื่อปลอบประโลม ทว่า แทนที่เด็กดื้อในอ้อมกอดจะนอนพักให้หายเหนื่อย แพรวพรรณกลับค่อยๆ ดันตัวขึ้นมา ใบหน้าสวยหวานที่ยังคงแดงซ่านและฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์ ช้อนตามองสบตากับหนุ่มใหญ่รุ่นพ่อด้วยแววตาวิบวับ ปลายนิ้วเรียวเล็กกรีดกรายลงบนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของราเมศ ลากไล้เป็นวงกลมช้าๆ ขยับสะโพกเปลือยเปล่าเบียดเสียดสีร่องเนื้อที่ยังเปียกแฉะเข้ากับหน้าขาแกร่งของเขา ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อจะขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ "พ่อขา" แพรวพรรณดัดเสียงหวานหยดย้อย จงใจกระซิบชิดใบหูของเขา "งั้นต่อไป หนูจะแกล้งไปส่งยิ้มหวานๆ ให้ผู้ชายคนอื่นบ่อยๆ ดีกว่า แล้วให้คุณพ่อของหนูมาหึง มา 'ลงโทษ' หนูแรงๆ แบบนี้อีก" ราเมศชะงัก นัยน์ตาคมดุหรี่ลงทันที สันกรามแกร่งขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ท่อนเอ็นที่เพิ่งสงบไปเริ่มกระตุกตื่นขึ้นมาสู้กั

ราเมศนั่งพิงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ กางขาออกกว้างด้วยมาดของผู้นำที่ทรงอำนาจ ขณะที่เมียเด็กอย่างแพรวพรรณคุกเข่าอยู่ตรงระหว่างขาของเขา มือเล็กๆ ที่สั่นระริกด้วยความกระสันคว้าเอา แก่นกาย ที่ยังตั้งโด่ชี้หน้าเธอชักรูดขึ้นลง"พ่อขา... ดูควยพ่อสิคะ มันเริ่มสู้มือหนูไม่ยอมอ่อนเลย แถมยังเยิ้มไปหมดแล้วด้วย" แพรวพรรณเงยหน้ามองสบตากับหนุ่มใหญ่ด้วยสายตาฉ่ำวาว ร่านรักจนปิดไม่มิด ลิ้นเล็กๆ สีสดแลบออกเลียริมฝีปากตัวเองอย่างจงใจยั่วเย้า"ก็หนูมันร่าน สายตาจ้องจะกลืนกินควยพ่อไม่หยุดแบบนี้ พ่อจะไปสงบลงได้ยังไงล่ะ" ราเมศสบถเสียงพร่าแหบพร่า มือหนาเอื้อมไปจิกผมของเมียเด็กให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ดุดัน เขาบดขยี้ริมฝีปากอิ่ม สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปควานหาความหวานจนน้ำลายไหลยืดเปรอะมุมปาก ก่อนจะผละออกมามองหน้าสวยๆ ที่เขาทั้งรักทั้งหลง"หนูไม่ได้แค่อยากให้พ่อกระแทกเข้ามาอย่างเดียวนะคะ" แพรวพรรณพูดเสียงสั่นพร่า พลางใช้มือรูดรั้งแก่นกายเส้นเลือดปูดโปนของเขาขึ้นลงช้าๆ สลับเร็ว จนน้ำกามใสๆ ซึมทะลักออกมาที่ปลายหัวบาน "หนูอยากให้พ่อเอาหัวแดงๆร้อนๆ ของพ่อ มาถูร่องหีแฉะๆ ของหนูแรงๆ ถูขยี้ติ่งเสียวให้หนูดิ้นพล่านจนน้ำแตกรดควย