All Chapters of ภรรยารอหย่า: Chapter 111 - Chapter 120

เสียงเครื่องยนต์ที่วิ่งด้วยความเร็วผ่านถนนดินลูกรังมุ่งหน้าไปยังทางออกของไร่จนฝุ่นตลบ บัวบูชาขมวดคิ้วแน่น เมื่อกี้เธอมองไม่ถนัดว่าใครอยู่บนรถบ้าง แต่ความเร็วขนาดนั้นมันผิดปกติเกินไป“นั่นรถไร่นี่ รีบไปไหนกัน” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ใจคอเริ่มไม่ดี“คุณบัว! คุณบัวคะ!”เสียงร้องเรียกที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของป้าสาดังขึ้นจากทางเดินอีกฝั่ง ร่างท้วมของแม่บ้านเก่าแก่วิ่งกระหืดกระหอบ หน้าตาตื่นมาแต่ไกลจนแทบจะสะดุดล้ม“ป้าสา มีอะไรคะ ทำไมหน้าตื่นมาเชียว เกิดอะไรขึ้นที่ท้ายไร่ รถกระบะคันนั้นรีบไปไหนคะ”ป้าสาหยุดยืนหอบหายใจ เอามือทาบอก ก่อนจะละล่ำละลักบอก“คุณโปรดค่ะ คุณโปรดแกตกหน้าผาตรงท้ายไร่ค่ะคุณบัว”“อะไรนะคะ! ตกหน้าผา! ละ ... แล้วพี่โปรดเป็นยังไงบ้างคะป้าสา เขาเป็นอะไรมากไหม!”บัวบูชาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบราวกับถูกกระชากอย่างแรง ความรู้สึกชาวาบแล่นริ้วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“นายเข้มกับพวกคนงานช่วยกันดึงขึ้นมาได้หวุดหวิดค่ะคุณบัว แต่เหมือนข้อเท้าคุณโปรดจะเจ็บหนัก บวมเป่งเลย เดินไม่ได้เลยค่ะ เมื่อกี้หมอไม้ช่วยปฐมพยาบาลดามขาให้ แล้วก็รีบพากันขึ้นรถกระบะไปส่งโรงพยาบาลในอำเภอแล้วค่ะ นาย

“เปล่าค่ะ ฉันเป็นห่วงนายเข้ม กลัวว่าคนงานของฉันจะเป็นอะไรเพราะความประมาทของคุณ ฉันเลยต้องตามมาดูต่างหาก”เธอบอกปัดเสียงเรียบพลางเชิดหน้าขึ้น แต่โปรดปรานก็ไม่ได้แสดงสีหน้าเสียใจกับความเฉยชานั้น เพราะเมื่อก่อนเขาก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่เลือกส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้เธออย่างรู้ทัน บัวบูชารีบหมุนตัวหันหลังเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อของตัวเอง ปล่อยให้พนาป้าสา และเข้มลอบสบตากันแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูที่ต่างรู้ดีว่านายหญิงคนเก่งกำลัง ‘วางฟอร์ม’ แกล้งทำเป็นปากแข็งไปอย่างนั้นเองเมื่อกลับมาถึงไร่บุษบา พนาประคองร่างสูงของโปรดปรานที่เดินกระโผลกกระเผลกลงจากรถ โดยมีบัวบูชาและป้าสาเดินถือซองยาตามหลังเข้ามาเงียบ ๆโปรดปรานทรุดตัวนั่งลงบนเตียงนอนในบ้านพักของตัวเอง ใบหน้าของเขายังคงสลักไปด้วยรอยเหนื่อยล้า พนาหันไปยิ้มกับป้าสาด้วยท่าทางมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยปากหาเรื่องขอตัวกลับทันที“เฮ้อ... ส่งถึงบ้านปลอดภัยแล้วล่ะนะ เอ้อ บัว... ไม้ว่าไม้ขอตัวกลับก่อนดีกว่า พอดีออกตรวจสัตว์ชาวบ้านทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวชะมัด ป้าสาครับ... รบกวนไปทำกับข้าวอร่อย ๆ ที่บ้านพักคนงานให้ไ

“ฮะแฮ่ม! ขอโทษทีครับคุณประธาน พอดีประตูบ้านไม่ได้ล็อก แล้วผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาขัดจังหวะคนสวีตกันจริง ๆ นะครับเนี่ย”เสียงกวนประสาทอันคุ้นหูดังขัดขึ้นจากหน้าประตูทางเข้าโถงกว้าง ทำเอาโปรดปรานสะดุ้งสุดตัวและต้องจำใจผละใบหน้าออกจากแก้มเนียนของบัวบูชาทันควัน ชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญอย่างคาดโทษพลางขบกรามแน่นพนายืนพิงวงกบประตูส่งยิ้มยียวนกวนประสาทมาให้ ในมือถือกระเป๋าเครื่องมือแพทย์“หมอไม้ คุณว่างมากนักหรือไง ถึงได้ชอบโผล่มาเป็นก้างขวางคอคนอื่นอยู่เรื่อย” โปรดปรานบ่นอุบหน้านิ่วคิ้วขมวด แขนแกร่งยังคงแอบเนียนโอบไหล่อวบของบัวบูชาไว้ไม่ยอมปล่อย พนาหัวเราะกลบเกลื่อนพลางยกสองมือขึ้นโบกไปโบกมา“อย่าเพิ่งส่งสายตาพิฆาตขนาดนั้นสิครับคุณโปรดปราน ผมขอโทษจริง ๆ ที่มาขัดจังหวะ แต่แหม ... ท่าทางแบบนี้ สงสัยหลังคลอดเจ้าตัวเล็ก ผมคงต้องเตรียมซองช่วยงานแต่งรอบสองแล้วมั้งครับเนี่ย คืนดีกันหวานหยดขนาดนี้”“ไม้! พูดไปเรื่อยแล้วนะ”บัวบูชาหน้าแดงก่ำ รีบเอ่ยปากดุเพื่อนสนิทแก้เขินพลางขยับตัวแกะมือหนาของโปรดปรานออกจากบ่าของตน ทว่าคนตัวโตกลับยังดื้อแพ่งแอบเนียนกุมมืออวบของเธอไว้ใต้ผ้าห่

“หุบปาก! อย่ามาใช้คำว่าผลกรรมสั่งสอนฉัน”รตาแผดเสียงลั่นบ้าน พร้อมกวัดแกว่งมีดปลายแหลมในมือไปมาในอากาศอย่างน่าหวาดเสียว “ถ้าไม่มีแก ป่านนี้ฉันคงได้แต่งงานเป็นเมียเขาไปนานแล้ว โปรดเขาเคยรักฉัน แต่เพราะแกใช้ลูกในท้องนี่มาเรียกคะแนนสงสารดึงเขากลับมาใช่ไหม ในเมื่อชีวิตฉันมันตกต่ำจนไม่เหลืออะไรให้เสีย พวกแกสองคนก็อย่าหวังว่าจะได้เสวยสุขกันอีกเลย ฉันจะฝังกลบแกกับลูกไว้ที่ไร่เฮงซวยนี่แหละ!”รตาชูมีดปลายแหลมขึ้น แล้วพุ่งตรงเข้าหาบัวบูชาอย่างรวดเร็ว หมายจะแทงไปยังหน้าท้องเธออย่างตั้งใจ“หยุดนะรตา!!!”เสียงตะโกนของโปรดปรานดังมาแต่ไกล พร้อมกับร่างสูงที่พุ่งเข้ามาในห้องโถง เสี้ยววินาทีเขากระโจนเข้าไปขวางทางมีด ชายหนุ่มเอาแผ่นหลังบังคนเจ้าเนื้อไว้จนมิดฉึก!!!มีดเล่มนั้นแทงเข้าสีข้างจนสุดด้าม ร่างสูงสะดุ้งเฮือก“อึก ... บัว...”โปรดปรานเค้นเสียงพูดออกมาได้เพียงเท่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสจนแทบสิ้นสติ เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลซึมผ่านเนื้อผ้า แม้จะเจ็บเจียดตายแต่เขาก็ยังคงกอดบัวบูชาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“กรี๊ดดด คุณโปรดด” รตาเบิกตากว้างกรีดร้องลั่นด้วยความช็อกเมื่อเห็นว่าคน

และในวินาทีเดียวกัน สัญญาณมอนิเตอร์ในห้องผ่าตัดของโปรดปรานก็กลับมาส่งเสียงอีกครั้งติ๊ด ... ติ๊ด ... ติ๊ด ... ติ๊ด“ชีพจรกลับมาแล้ว ความดันกำลังไต่ระดับขึ้น ห้ามเลือดได้แล้ว!” เสียงศัลยแพทย์เอ่ยบอกด้วยความโล่งใจราวกับปาฏิหาริย์มีจริงประตูด้านหน้าห้องผ่าตัดเปิดออกช้า ๆ ในอีกครึ่งชั่วโมงถัดมา หมดผ่าตัดเดินออกมาด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นมุมปาก พนาและป้าสาที่นั่งกอดเข่ารอคอยด้วยความกระวนกระวายรีบผุดลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาทันที“อาจารย์หมอครับ! เป็นยังไงบ้างครับ” พนาถามเสียงสั่น“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ การผ่าตัดเย็บเส้นเลือดใหญ่ผ่านไปด้วยดี ชีพจรกลับมาคงที่แล้ว ถือว่าปาฏิหาริย์มากเลยครับที่ชีพจรเขากลับมาได้”คำบอกของหมอทำให้ป้าสากับพนาโผเข้ากอดกันกลม รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ช่วงเวลาที่ผ่านมามันช่างยากลำบาก และบีบคั้นหัวใจคนรอ“คุณโปรดก็ปลอดภัยแล้ว ป้าขอไปดูคุณบัวหน่อยนะคะ”ป้าสาหันไปบอกพนาที่กำลังคุยอยู่กับพยาบาลเรื่องห้องคนไข้เนื่องจากบัวบูชาคลอดก่อนกำหนดเกือบเดือน ร่างกายของหนูน้อยยังไม่แข็งแรงพอจะหายใจได้ด้วยตัวเอง ทีมแพทย์จึงต้องนำตัวน้องส่งเข้าตู้อบในแผนกอภิบาล