Todos os capítulos de ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ: Capítulo 101 - Capítulo 110

รองแม่ทัพหยางประมือกับฝ่ายตรงข้ามไม่มีปรานี แววตาคู่นั้นกราดเกรี้ยว สีหน้าเย็นยะเยือกเหมือนโกรธแค้นศัตรูตรงหน้ามาหลายชาติ จนแม่ทัพถงเยี่ยนแปลกใจอยากถามให้รู้ความเพราะไม่เคยเจอผู้ใดทำตัวราวกับให้สัญชาตญาณสัตว์ป่านำทางพาลคิดว่าได้เจอคนจำพวกเดียวกันเข้าแล้วหากแต่หยางเสวี่ยเฟยไม่คิดเสวนาด้วยเพราะถ้าไม่ได้ระบายความรู้สึกที่อัดแน่นในใจคงเสียสติไปแล้วแน่ ๆ กระบี่สีเงินกวัดไกวไปเบื้องหน้า หาจุดอ่อนแล้วโจมตีอย่างต่อเนื่อง รอบตัวมีทหารทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด เขารู้เป็นอย่างดีว่าเมื่อใดที่เอาชนะชายตรงหน้าได้ ความสงบสุขของชาวฉินหมิงก็อยู่แค่เอื้อมจึงใช้กำลังทั้งหมดที่มีโจมตีไม่หวาดหวั่นโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเลือดของตนเองอาบทั่วร่างแดงฉานเสียงอาวุธปะทะกันยังคงดังต่อเนื่องจนช่วงเวลาเช้าตรู่ แสงของวันใหม่สาดส่องมายังเบื้องล่างในขณะที่ถงเยี่ยนกำลังเข้าตาจน กองทัพถอยร่นจนติดแม่น้ำเจียงหาน เบื้องหน้าและซ้ายขวามีฉินหมิงโอบล้อม บีบกำลังที่เหลืออยู่ราวกับเป็นลูกไก่ในกำมือหยางเสวี่ยเฟยสูดหายใจเฮือกใหญ่ เผชิญหน้ากับแม่ทัพศัตรูแล้วตวัดกระบี่ในจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอไผลพลันล้มลงจากหลังม้าด้วยกันทั้งคู่เพ

มู่หรงเซียวมองคนที่นอนหลับใหลตรงหน้าด้วยความรู้สึกเป็นห่วง ไม่รู้ว่าหลับฝันถึงสิ่งใดกันจึงหน้านิ่วคิ้วขมวดถึงเพียงนั้นจึงเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าของเขาแล้วบีบแก้มเบา ๆ อยากให้รู้สึกตัวเร็ว ๆ พลันได้เห็นว่าหางตาข้างขวามีน้ำใสรินไหล ยิ่งตกใจมากกว่าเดิมนึกอยากปลุกคนตรงหน้ามาถามไถ่ว่าเห็นภาพฝันใดกันจึงร้องไห้ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้สึกตัวเช่นนี้“ท่านพี่… เหตุใดจึงไม่ฟื้นเสียที” เสียงคุ้นเคยดังเข้ามาในความคิดของหยางเสวี่ยเฟย ในใจรู้สึกสับสนแยกไม่ออกว่าระหว่างสิ่งที่เห็นตรงหน้าหรือเสียงหวานที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก สิ่งใดคือความจริงกันแน่“ฮูหยิน” เขาหันซ้ายหันขวามองหาต้นเสียงแต่ไม่ว่าจะเพ่งไปทางใดกลับไม่เห็นแม้แต่เงาคนที่คิดถึง หัวใจสั่นไหวเจ็บแปลบกลัวว่าตัวเองได้สูญเสียคนรักไปแล้วหากเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าหลับฝันหรือตื่นขึ้นมาก็คงไม่ต่างกันเท่าใดนัก เขาเคยคิดมาตลอดว่าวันใดไม่มีนางอยู่ข้างกายแล้วจะทำอย่างไร วันนั้นจะยังใช้ชีวิตต่อไปได้หรือไม่วันนี้ได้คำตอบแล้วว่าเจ็บปวดใจยิ่งนัก พาลโทษตัวเองอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงแว่วมาอีกครั้งหนึ่ง“ท่านพี่ เหตุใดจึงร้องไห้…” มู่หรงเซียวเอ่ยกระซิบ“…” เวล

หมอประจำกองทัพรีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลือทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของมู่หรงเซียว พยายามบอกให้หยางเสวี่ยเฟยค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ ในขณะที่คนเจ็บจับมือฮูหยินของตนเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“ท่านพี่ ข้าจะอยู่กับท่าน ข้าสัญญา…” หญิงสาวเอ่ยให้คนตรงหน้าได้รู้เผื่อช่วยทำให้เขาใจเย็นลงได้บ้าง จนกระทั่งเห็นว่าท่าทีของเขาดีขึ้นจึงพยุงให้นอนบนเตียงเพราะท่านหมอบอกว่าเวลานี้แผลปริออกกว้างกว่าเดิม“อย่าไปไหน” หยางเสวี่ยเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ดวงตาสีดำขลับประสานกับหญิงสาวอันเป็นที่รัก “ฮูหยิน… เจ้าอยู่กับข้าได้หรือไม่”“เจ้าค่ะ”เวลานั้น มู่หรงเซียวคอยนั่งอยู่ข้างเตียงอย่างที่รับปากเอาไว้ ขณะที่ท่านหมอทำแผลทีละจุดจนเสร็จเรียบร้อย“ถึงเวลาดื่มยาพอดี” เขาเอ่ยขึ้นจังหวะที่สาวใช้ถือถ้วยยาเข้ามาข้างในรองแม่ทัพหยิบถ้วยนั้นมาเตรียมดื่มกลับต้องนิ่วหน้าเพราะได้กลิ่นยาตัวหนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี “ข้าไม่ดื่ม…” เขาทำหน้าดุใส่หมอตรงหน้า แววตาไม่ยอมแม้ถูกบังคับ“เหตุใดเล่า” มู่หรงเซียวเป็นฝ่ายถามบ้าง แต่ไหนแต่ไรเขาไม่ใช่คนที่ดื่มยายากเพียงนี้“ยาตัวนี้ดื่มแล้วหลับ ข้าไม่อยากดื่ม…” หมอยามองหน้าฮูหยินของรองแม่ทัพ

หลายวันต่อมาสายลมเย็นของวสันตฤดูพัดผ่านต้าหลินเป็นระลอก ดอกไม้ต่าง ๆ เริ่มผลิบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลให้ชาวเมืองรู้สึกสดชื่น นับว่าเป็นบรรยากาศแห่งการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริงสงครามระหว่างแคว้นอันยาวนานสิ้นสุดลง ความสงบสุขจึงหวนกลับคืนมา เทศกาลครั้งนี้จึงมีแต่ความรื่นเริงของผู้คนที่ออกมาเฉลิมฉลองกันเจ็ดวันเจ็ดคืน“จื้อเหลียง เจ้านั่งลงดี ๆ ข้าผูกไม่ถนัด” หยางเสวี่ยฮวาพึมพำเพราะคนตรงหน้ามัวแต่หันซ้ายหันขวาราวกับกลัวว่าจะถูกใครจับได้“คุณหนู ข้าผูกเองได้ขอรับ แค่คุณหนูปักผ้าผูกผมให้ก็นับว่าซึ้งใจมากแล้ว” เจ้าตัวยิ้มกว้างที่ได้ของขวัญชิ้นพิเศษจากนาง“ข้าเห็นพี่สะใภ้ผูกให้ท่านพี่นี่ ข้าอยากผูกให้เจ้าด้วย” แม้เด็กใหม่หน่วยซิงอวี่ได้ยินเสียงตุบดังมาจากทางข้างหน้า หากแต่เวลานี้หนีไปไหนไม่ทันแล้ว“ใครอยากผูกอะไรให้ผู้ใดนะ” หยางเสวี่ยเฟยถามคนตรงหน้า แววตาดุปราดมองพร้อมแสยะยิ้มให้ลูกน้องตัวเอง “ข้ามัดผ้าผูกผมให้จื้อเหลียงอยู่เจ้าค่ะ ท่านพี่มีอันใดหรือจึงมาหาตั้งแต่เช้าตรู่” คนเป็นน้องสาวกลับตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่เข้าใจความหมายและความรู้สึกในเวลานี้ของพี่ชายเลยสักนิด ความตึงเครียดจึงตกไปอ

มู่หรงเซียวชวนผู้เป็นสามีไปเที่ยวที่หอจันทราเพื่อฟังเสียงบรรเลงกู่ฉินตามเคย หากแต่อีกฝ่ายคิดว่าสถานที่นั้นเหมือนกับหอราตรีในเยว่จวนจึงอิดออดไม่อยากให้ไปสักเท่าใดนัก ก่อนจะรู้ว่าหอจันทราเป็นเพียงสถานที่ให้ความสำราญทั่วไปจึงเบาใจไปบ้างคืนนี้ ภรรยาของเขาจึงแต่งกายเป็นสตรีเหมือนอย่างปกติแล้วรอฟังเพลงกู่ฉินด้วยสีหน้าระรื่นพลันได้ยินจังหวะที่คุ้นเคยจึงหันขวับไปมองต้นเสียงเพราะไม่คิดว่าจะได้พบกันโดยบังเอิญ “เซียงเซียงหรอกหรือ”หยางเสวี่ยเฟยขมวดคิ้วมุ่นพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปมองสหายของเซี่ยหลานเฟิงที่นั่งข้าง ๆ เข้าใจแล้วว่าเหตุใด บุรุษผู้มีดวงตาสีเทาจึงปักหลักอยู่ต้าหลินนานนัก“เจ้าไปดักทางซ้าย ข้าจะไปดักทางขวา” หลินเพ่ยอินวางจอกเหล้าลง สายตาจ้องแม่นางผู้นั้นไม่วางตาแล้วหันมาหาเสิ่นจื้อเหลียงกับหยางเสวี่ยเฟย “ข้ารบกวนพวกเจ้าได้หรือไม่”“ขอรับ” เด็กหนุ่มยังไม่ทันได้รู้ว่าเขาจะรบกวนเรื่องใดแต่รับปากไว้ก่อน“อืม” หยางเสวี่ยเฟยเองก็พยักหน้าน้อย ๆ พอคาดเดาเหตุผลของเขาได้“หากเขาหนีมาทางนี้ ได้โปรดช่วยข้าจับเขาด้วย” ชายหนุ่มคนเดิมเอ่ยขอร้อง สีหน้ามีความหวังอย่างยิ่งก่อนจะเริ่มแผนการจับค