Todos os capítulos de ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ: Capítulo 71 - Capítulo 80

กระนั้น เขายังมีไพ่ใบสุดท้ายที่เก็บงำเอาไว้ ต่อให้ไม่มีโอกาสได้เห็นความล่มสลายของเชื้อพระวงศ์แคว้นฉินหมิงด้วยตาของตนเองก็ยังทำให้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าได้อยู่ดีหยางเสวี่ยเฟยส่ายหน้าเล็กน้อยรู้แล้วว่าเหตุการณ์ที่มู่หรงเซียวได้บอกไว้ว่ามีคนคิดโจมตีนั้นเป็นความจริง แต่คาดไม่ถึงว่าคนที่คิดล้มล้างราชวงศ์คือบุตรชายของอ๋องทรราชหลังจากปล่อยให้ทหารองครักษ์จัดการกับส่วนที่เหลือตามพระประสงค์ของฮ่องเต้แล้ว หยางเสวี่ยเฟยจึงถือโอกาสตรวจตราความเรียบร้อยบริเวณที่ประทับชั่วคราวอีกรอบหนึ่งแล้ววางกำลังกองรบที่สิบร่วมกับแม่ทัพหลี่ตลอดทั้งคืนเพราะในไม่ช้าจะเริ่มเดินทางกลับเมืองหลวงเยว่จวนเพื่อความปลอดภัยของฮ่องเต้เช้าวันต่อมา ศีรษะของโจวหลี่เจี๋ยถูกเสียบหน้าประตูเมืองเพื่อขู่ให้คนที่คิดกบฏหรืออยู่เบื้องหลังเกรงกลัวการประหาร อย่าได้คิดเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ความผิดที่บิดาและเขาก่อเอาไว้ถูกเล่าลือปากต่อปากอีกครั้งชาวบ้านหลายคนที่ไม่รู้เหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนก็ได้รู้กันถ้วนหน้า บางคนบอกว่าสายเลือดทรราชที่ไม่คิดกลับใจสมควรโดนประหารเช่นนี้แล้ว บางคนสงสัยว่าคนจำพวกเดียวกันอย่างโจวหลี่เจี๋ยคงคบหากับ

เสียงกรีดร้องของเด็กน้อยทั้งสามคนเรียกสติมู่หรงเซียวกลับมา นางกวาดตามองรอบตัวแล้วได้แต่คิดในใจว่า ไม่น่าใช่หรอก เหตุการณ์นั้นจะมาถึงเร็วเพียงนี้เชียวหรือแม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นจะตรงตามความทรงจำที่โผล่เข้ามาแต่หญิงสาวไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น ดวงตาสีทับทิมมองตรงไปยังเสิ่นจื้อเหลียงที่ถูกรุมล้อมเสียงหนึ่งปรากฏขึ้นอีกครั้ง หน่วยซิงอวี่เพียงคนเดียวที่ติดตามรถม้าของเสิ่นอวี้หลานถูกธนูปักเข้าที่ด้านหลังสามดอก ดาบโค้งเสียบเข้าหน้าท้อง เส้นเอ็นข้อเท้าขาดวิ่น อาการสาหัสฉึก ฉึก ฉึกธนูสามดอกปักเข้าที่กลางหลังของเสิ่นจื้อเหลียงที่ไม่สามารถรับมือได้เพราะความชุลมุน ก่อนหน้านั้นไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นผู้ใดเพราะได้ยินเพียงเสียงเล่าลือผ่าน ๆ พอเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจก็สั่นวูบไหวทันที“มารดามันเถอะ!” มู่หรงเซียวสบถอย่างหัวเสีย “อย่าบอกนะว่าหน่วยซิงอวี่คนนั้นเป็นเจ้า”หญิงสาวรีบหยิบศรพิษออกจากกล่องทันใดแล้วเล็งคันศรไปทางเขาเพราะอีกฝ่ายกำลังถูกศัตรูรายล้อมเข้าใกล้เตรียมพิชิตชัยชนะ มือหนากำดาบโค้งยกสูงขึ้นพร้อมตวัดเด็กหนุ่มฉึก ฉึก ฉึกศรพิษปักอกศัตรูทั้งสามอย่างแม่นยำ เว้นอวัยวะสำคัญด้วยจุดประสงค์บางอย

มู่หรงเซียวสลบไหลอยู่นานหลายวันคล้ายกับกำลังใช้ชีวิตอยู่ในความฝันอันยาวนานดวงตาสีทับทิมมองไปยังภาพเบื้องหน้าจึงได้เห็นเด็กชายคนหนึ่งอายุราว ๆ สิบสองขวบที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายใครบางคน เขากำลังโอบกอดเด็กผู้หญิงตัวเล็กกว่า มองผิวเผินสัมผัสได้ว่าคงจะเป็นพี่น้องกันรอบตัวมีเด็กที่ตัวโตกว่ารุมล้อม หยิบกิ่งไม้มาขู่ ทำท่าทางรังเกียจสองพี่น้อง ทั้งยังพูดจาดูถูกเหยียดหยามแล้วยกไม้สูงขึ้นเพื่อทุบตีลงโทษที่พวกเขาขวางทางเดินมู่หรงเซียวปรี่เข้าไปจะห้ามแต่จังหวะเดียวกันกลับมีเด็กหญิงอีกคนเข้ามาผลักหัวโจกล้มหน้าคะมำ“เอ๊ะ…” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเพราะเห็นว่าเด็กผู้หญิงมีดวงตาสีทับทิมก่อนจะได้ยินเสียงเรียกที่ทำให้แน่ใจ“คุณหนู!!!” เด็กหญิงตัวเล็กอีกคนร้องลั่น นางจึงหันไปมองพลันยิ้มมุมปากหวนนึกถึงวัยเด็กของเมิ่งเซียงและเซี่ยหลานเฟิง “ทำไมจึงวิ่งหนีมาทางนี้เล่าเจ้าคะ”“ข้ายังไม่อยากกลับจวนนี่นา” มู่หรงเซียวตัวน้อยส่ายหน้าพลันถูกเด็กเกเรผลักจนล้มก้นกระแทกก่อนที่เซี่ยหลานเฟิงจะถึงตัว ใบหน้าสดใสระรื่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นหน้ามุ่ยทันใด“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” เขาพูดเช่นนั้นเพราะสังเกตจากเสื้อผ้าที่นางสวมใส่ ดูก็ร

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ท่าทางของมู่หรงเซียวที่มีต่อเด็กหนุ่มก็เปลี่ยนไป ทุกครั้งที่เขานำเงินมาจ่ายค่าเสียหาย นางจะอ้างเรื่องโน้นเรื่องนี้แล้วรั้งตัวเขาไว้ที่จวนสกุลมู่ คอยถามไถ่ ชวนพูดคุยด้วยสีหน้าระรื่นทว่า หยางเสวี่ยเฟยไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับบุตรสาวขุนนางที่เอาแต่ใจตัวเองสักเท่าใดนักจึงหาทางหลีกหนีอยู่ตลอดเวลา“เจ้าจะรีบไปที่ใดกัน” นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย ขวางทางเอาไว้ไม่ยอมให้หนี“ไม่ใช่เรื่องที่คุณหนูต้องรู้” เจ้าตัวไม่อยากบอก ไม่ชอบการกระทำของนางแม้แต่น้อย ทั้งยังผิดหวังที่เผลอคิดไปว่านางแตกต่างจากบุตรสาวขุนนางคนอื่น ๆ “หยางเสี่ยเฟย เจ้าพูดดี ๆ ไม่ได้หรือ เหตุใดต้องโกรธข้าทุกครั้งที่เจอหน้า ข้าทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจกันเล่า” มู่หรงเซียวหน้ามุ่ยเพราะไม่เคยมีคนกล้าขัดใจนางมาก่อน ผู้คนในจวนต่างเอาอกเอาใจบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ หากแต่เขาคือคนแรกที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่นิดเดียว ยิ่งได้เห็นอีกฝ่ายอยู่กับเสิ่นอวี้หลานก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ ทั้งไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงยิ้มและหัวเราะกับนางผู้นั้นได้แต่พออยู่กับนางถึงได้แต่หน้าบูด พูดสั้น ๆ ห้วน ๆ อย่างขอไปทีจึงเกิดความอิจฉาโดยไม่รู้ตัว“หยา

มู่หรงเซียวค่อย ๆ ลืมตาตื่นจากฝันร้าย ดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอ ความรู้สึกเศร้ายังคงเกาะกุมในใจและลึก ๆ แล้วเจ็บแปลบกับสิ่งที่ตนเองเคยเผชิญยิ่งนัก“มิน่าเล่าถึงได้เจ็บปวดเพียงนั้น” นางพึมพำอยู่คนเดียว แววตาเลื่อนลอยเพราะเพิ่งได้เข้าใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาหลังจากจมน้ำในตำหนักองค์หญิงจนกระทั่งเวลานี้คือเรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งนางไม่ได้สวมร่างของมู่หรงเซียว หากแต่นางคือมู่หรงเซียวตัวจริงที่ย้อนกลับมายังอดีต ความปรารถนาก่อนสิ้นลมนับเป็นเหตุที่ทำให้นางลืมทุกสิ่งที่ทำให้เจ็บปวด จึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นผู้ใด ถึงขนาดโน้มน้าวให้ตัวเองเข้าใจว่าเรื่องราวที่ผันผ่านเป็นเพียงฉากหนึ่งของนิยายที่อ่านกระนั้น แทนที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กลับยังไม่ลืมคนที่อยู่ในใจตลอดมา ความรักที่มีให้เขายังคงไม่จางหายแต่เพราะความรู้สึกส่วนลึกนั้นเข้าใจว่าเขาไม่รักมาตั้งแต่แรกเริ่ม ต่อให้ทำดีด้วยหรือเลียนแบบเสิ่นอวี้หลานอย่างไร หยางเสวี่ยเฟยก็คงไม่สนใจอยู่วันยังค่ำจึงใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณที่ตั้งใจไว้แน่วแน่ว่าจะไม่เจ็บปวดเพราะเขาอีกต่อไปมู่หรงเซียวในครานี้จึงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งเป็นผ