Todos os capítulos de ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ: Capítulo 61 - Capítulo 70

“เจ้าจะบอกว่าสิ่งนั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้ไม่อยากมีลูกกับข้าในตอนนี้หรือ” รองแม่ทัพหยางครุ่นคิด ความในใจแสดงออกทางสีหน้าจนหมด “เหออันเหลียนกล้าทำผิดซ้ำสอง ทั้งยังเป็นเรื่องร้ายแรงที่อาจทำให้แม่ทัพใหญ่โกรธเกรี้ยวได้ลงคอ ช่างไม่กลัวอันใดเลยจริง ๆ”“ท่านพี่ไม่เชื่อข้าหรือ” ดวงตาสีทับทิมสั่นระริกเล็กน้อยหยางเสวี่ยเฟยไม่ตอบคำถามนั้น คิ้วหนาขมวดมุ่นอยู่พักใหญ่แล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “ข้าจะขอให้อวี้หลานช่วยเรื่องยาแล้วหารือกับแม่ทัพหลี่เรื่องที่จะมีคนลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ในงานล่าสัตว์ที่เมืองชาง อย่างที่เจ้าบอกเมื่อครู่... บางเรื่องเกิดไปแล้วแต่ช่วงเวลานั้นผิดเพี้ยน บางเรื่องยังไม่เกิดจึงไม่อาจตัดสินใจโดยพละการได้”“…” นางนิ่งงันฟังสิ่งที่เขาพูด เดิมทีนึกว่าจะถูกดุเสียอีกที่พูดจาไร้สาระเพราะไม่มีหลักฐานใด ๆ ยืนยันความคิดของตัวเองเลยแม้สักนิดเดียว“เจ้าเองก็ไม่รู้ว่าใครคิดลอบทำร้ายฝ่าบาทแต่ข้าจะลองตรวจสอบแขกที่ได้รับเชิญไปร่วมงานในครั้งนั้นเสียก่อน แม้ไม่รู้ว่าจะพบจุดที่น่าสงสัยหรือไม่แต่คงไม่มีอะไรน่ากังวล ถึงอย่างไรซิงอวี่ก็เดินนำหน้าคนเหล่านั้นหนึ่งก้าวเพราะเจ้า”หยางเสวี่ยเฟยประเมินสถานการณ์ที่อาจ

เวลานั้น มู่หรงเซียวมองภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น ดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะได้ยินเสียงเด็กสาวตะโกนเรียกพี่ชายด้วยความตกใจ “ท่านพี่! พี่สะใภ้ร้องไห้เจ้าค่ะ”“หืม…” เขาเลิกคิ้วพลันวิ่งมาหาในพริบตา นิ้วเรียวซับน้ำตาให้แผ่วเบา “เจ็บที่ใด ไม่พอใจตรงไหนหรือ”มู่หรงเซียวส่ายหน้า นางจะกล้าบอกเรื่องนั้นได้อย่างไร เวลานี้แม้รู้ว่าเขารักนางจนหมดหัวใจแต่กลับรู้สึกว่าลึก ๆ แล้วเจ็บปวดเพราะเขาไม่น้อยความรู้สึกที่ถูกกระทำฝังอยู่ในใจของนางราวกับประสบพบเจอเรื่องเหล่านั้นด้วยตัวเอง ทั้ง ๆ ที่เหตุการณ์พวกนั้นยังมาไม่ถึงและไม่มีวันเกิดขึ้นในชีวิตนี้ความเศร้าไม่จางหายจนใจเจ็บปวดในทันใด มู่หรงเซียวในนิยายทำได้แค่ปลอบใจตัวเองเพียงลำพัง หากแต่เวลานี้อ้อมกอดอบอุ่นค่อย ๆ ประโลมหัวใจดวงน้อยที่สั่นไหวแม้ว่าเขาไม่พูดสิ่งใดออกมาแต่นางก็รับรู้แล้วว่าครั้งนี้เนื้อเรื่องแตกต่างออกไปจริง ๆ นึกหวังว่าตอนจบของนิยายเรื่องนี้จะเป็นอย่างที่นางปรารถนาข้ารักท่านพี่มากจริง ๆ ในใจร่ำร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้ก่อนหน้านี้ที่ฟื้นขึ้นมาในร่างมู่หรงเซียวเคยบอกว่าตัวเองไม่ใช่ตัวจริง ไม่มีทางรักเขาได้และการตัดใจจากคนใจร

กระนั้น ชายหนุ่มนั่งคุกเข่าแล้วจับคางนางไว้ไม่ให้หันหนี ดวงตาสีดำขลับไร้แววจ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย แสยะยิ้มน่ากลัวราวกับต้องการพรากวิญญาณเสียตอนนั้น“หากเจ้ายังคงปฏิเสธไม่เลิกรา ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้สำนึกว่าคนที่มันทำร้ายฮูหยินของข้าต้องพบจุดจบเช่นไร”เหออันเหลียนส่ายหน้าไม่ยอมรับใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะคนสกุลเหอที่ช่วยเหลือนางยืนยันนักหนาว่าไม่มีทางตรวจพบ “ดี!” หยางเสวี่ยเฟยบีบใบหน้าเรียวอย่างไม่สบอารมณ์แล้วบอกเพียงสั้น ๆ ว่า “นำตัวนางไปตัดสินโทษ!!!”หลังจากนั้น เหออันเหลียนยังคงปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา พยานถูกนำตัวออกมาสอบสวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไม่อาจทนทรมานกับวิธีการสอบปากคำของหัวหน้าหน่วยซิงอวี่ได้เหลือเพียงแค่นางที่เขายังคงใช้วิธีประนีประนอม หวังว่าจะยอมรับด้วยตัวเอง แต่เมื่อรู้ว่านางไม่มีทางเป็นอย่างที่คาดจึงเผยให้เห็นสภาพของผู้สมรู้ร่วมคิดที่คอยจัดหายาพิษมาให้ใบหน้าบวมช้ำ เลือดตกยางออก นิ้วมือทั้งสิบถูกถอดเล็บ แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยแส้ดวงตาคู่สวยเบิกโตทันทีที่เห็นหยางเสวี่ยเฟยเดินเข้ามาในคุกหลวงเพราะในมือคู่นั้นถือแท่งเหล็กแหลมยาวเข้ามาด้วย ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเรียบเฉยหากแต่แรง

หลายวันต่อมาฮ่องเต้แคว้นฉินหมิงเข้าร่วมงานพร้อมกับเหอกุ้ยเฟยและองค์หญิงเยว่หลิงโดยมีองครักษ์คอยคุ้มกันอยู่ไม่ห่าง“เขาหายไปไหนแล้ว” องค์หญิงเอ่ยถามนางกำนัลด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ สายตากวาดมองไปรอบตัวยังไม่เห็นแม้แต่เงาจึงสั่งให้ขันทีตามหาอย่างเร่งด่วน“องค์หญิงประสงค์สิ่งใดหรือเพคะ” หญิงวัยกลางคนถามตามประสาเพื่อจะได้ตระเตรียมของที่คนตรงหน้าต้องการได้ถูก “…” นางไม่ตอบคำใดเพราะรู้สึกหงุดหงิด อุตส่าห์รั้งตัวเอาไว้ อ้างหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อให้เขาอยู่ข้างกายแต่พอสบโอกาส แม่ทัพหลี่กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่คิดข้องเกี่ยวกับนางหากไม่จำเป็น“ชาชั้นดีของเมืองชางเพคะ” นางกำนัลที่เพิ่งมาใหม่นำน้ำชามาถวายด้วยความระมัดระวัง เกรงว่าจะทำอะไรขัดตาจนเจ้านายอาละวาด พยายามควบคุมร่างกายตัวเองไม่ให้หวาดกลัวอารมณ์ร้ายของนางแต่มือสองข้างยังคงสั่นระริก “ชักช้ายิ่งนัก พวกเจ้ามัวแต่ทำสิ่งใดกันอยู่” องค์หญิงนิ่วหน้าไม่ชอบนักเวลาไม่ได้ดั่งใจ แต่ยังเก็บอารมณ์เอาไว้เพราะหากอยู่ในตำหนักของตัวเองมักจะฟาดงวงฟาดงา ปาข้าวของจนแตกกระจายหรือตบตีนางกำนัลสักคนสองคนไปแล้วเวลานี้มีเพียงนางกำนัลชั้นสูงที่คอยดูแลตั้งแต่

“แม่ทัพหลี่คอยคุ้มกันลูกของเราอยู่ เจ้าอย่าได้กังวล” ฮ่องเต้เชื่อใจว่าแม่ทัพกองรบที่สิบปกป้องนางได้“เสด็จลุงทรงเชื่อมั่นในฝีมือของทหารเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ไม่ทรงรู้ใช่หรือไม่ว่าคืนนี้ทหารเมืองชางครึ่งหนึ่งเป็นคนของกระหม่อม” โจวหลี่เจี๋ยเลิกคิ้วให้คนที่เหลือดาหน้ากดดันพวกเขา “อย่าทรงกังวลพระทัยไปเลย กระหม่อมจะจัดงานฝังพระศพอย่างสมพระเกียรติแน่นอน” พลันยิงพลุไฟขึ้นฟ้าเป็นสัญญาณโจมตีอย่าให้เหลือซากแล้วพุ่งเข้าใส่โดยไม่รีรอฉึก ฉึก ฉึกลูกศรธนูถูกยิงออกมาจากความมืดปักลงตรงจุดตายของขันทีปลอมในทันทีทำให้โจวหลี่เจี๋ยชะงักไปครู่หนึ่งเพราะมั่นใจว่าตรวจสอบกองกำลังทั้งหมดของกองรบที่สิบและหน่วยองครักษ์เรียบร้อยแล้วฉึก ฉึก ฉึกแม้คราวนี้พวกเขาหลบได้อย่างหวุดหวิดแต่เริ่มระแวงแล้วว่าพลาดอะไรไปบางอย่างก่อนจะรู้ตัวว่าเวลานี้เหยื่อที่ตะครุบไว้ในมือหลบหนีไปเพียงเสี้ยวพริบตา“มารดามันเถอะ!” เขาสบถดังลั่นแล้วสั่งให้ลูกน้องจัดการกับกองกำลังที่อยู่ในความมืด แม้ซิงอวี่มีจำนวนน้อยกว่าแต่ถือว่าได้เปรียบเพราะทักษะที่เหนือกว่าคนพวกนั้น หยางเสวี่ยเฟยคิดถูกแล้วที่ให้ลูกน้องแฝงตัวแยกออกมาจากกองทัพหลวงทำให้องคร